Það er margt fyndið að finna á Stuff White People Like. Þessi kafli, um árið sem mann dreymir alltaf um að taka sér frí, fannst mér sérlega góður:
When someone goes through a stressful experience they usually require some time off to clear their head, regain focus, and recover from the pain and suffering. Of course, in white culture these experiences are most often defined as finishing high school, making it through three years of college, or working for eleven months straight with only two weeks vacation and every statutory holiday (”they don’t count because I had to spend them with family.”)
Though you might consider finishing school or having a good job to be “accomplishments” many white people view them as burdens. As such, they can only handle them for so long before they start talking about their need to “take a year off” to travel, volunteer, or work abroad.
It is most common for the person taking the year off to use this time to travel (see Post #19 for reasons why). Generally, they will start off with a set amount of money that will use to travel for as long as possible. This explains why a white person with an $800 backpack will haggle with a poverty-stricken street vendor about a $2 dollar plate of food.
If you work with this person, be sure to give them a FAKE email address on their last day on the job or you will be inundated with emails about spiritual enlightenment and how great the food is compared to similar restaurants back home. Also, within the first five days following departure, this person will come up with the idea to write a book about their travel experience. Sadly, more books about mid-twenties white people traveling have been written than have been read.
…
Regardless of how a white person chooses to spend their year off, they all share the same goal of becoming more interesting to other people. Sadly, the people who find these stories interesting are other white people who are politely listening until they can tell their own, more interesting story about taking a year off.
Thankfully, there is an enormous opportunity for personal gain. You see, whenever a white person takes a year off it opens up a valuable apartment, job opportunity or admissions slot. Consider it to be the most pretentious form of affirmative action.
Gott stöff!
Ég held að ég hafi aldrei nokkurn tímann eytt jafnmiklum tíma í lærdóm og ég hef gert síðan ég kom aftur hingað út til London um miðjan apríl… og hef ég þó ekki verið þekktur fyrir annað en að eyða drjúgum tíma yfir bókunum!
Afraksturinn af þeirri vinnu er að skila sér á blað þessa dagana - tók fyrsta prófið fyrir viku síðan, sem gekk mjög vel, og tek síðan fjögur próf á næstu átta dögum. Fyrst er það States & Markets á morgun, svo Politics and Policy in Great Britain á mánudaginn, Capitalism & Democracy á fimmtudaginn og loks Comparative Politics of Redistribution in Advanced Democracies á föstudaginn. Ég hlakka mikið til að klára þennan pakka og ekki síður að koma heim í íslensku sumarsólina.
Hef annars haft það fyrir sið allar götur síðan í menntaskóla að taka mér frí frá lestri kvöldið fyrir próf - slappa frekar bara af og koma mér í rétt hugarástand fyrir prófið. Maður er búinn að troða öllu sem hægt er í kollinn á sér, svo þetta snýst bara um að ná því öllu á blað á þeim skamma tíma sem maður hefur… og þá skiptir máli að vera úthvíldur og ferskur.
Í þetta skiptið skelltum við okkur nokkur á íþróttapöbb hérna í nágrenninu og áttum góðar stundir. Ég tók tvo leiki í keilu (127 og 123) og varð svo frægur að spila borðtennis við fimmtánfaldan(!) Noregsmeistara í þeirri ágætu íþrótt! Hafði ekki hugmynd um að Fred, sem býr gegn mér hérna á vistinni, hefði þetta á ferilskránni… Hann tjáði mér reyndar í þokkabót að hann hefði þrívegis att kappi við Gumma Stephenssen í keppni og alltaf haft betur.
Það þarf auðvitað ekki að taka það fram að þegar ég loksins náði stigi á hann sleit ég leiknum snarlega og lýsti sjálfan mig sigurvegara…
Ég verð ekkert mikið málefnalegri en þetta um þessar mundir.
Fyrsta skákin mín og litla frænda. Eftir snarpa sóknarlotu, þar sem ég náði “þrusuforystu” að sögn Bjarna, sömdum við um jafntefli þegar stefndi í blóðugt endatafl.
Fyrir tæpum þrem árum skrifaði ég þriggja greina bálk um verðtrygginguna (I, II & III), sem birtist á Vefritinu. Í greinunum komst ég að þeirri niðurstöðu að verðtryggingin sem slík væri ekki svo slæm, heldur væru slæm áhrif hennar einungis afleiðing óábyrgrar ríkisfjármálastefnu yfirvalda. Ég fullyrti meira að segja að hún væri góð fyrir alla hlutaðeigandi, að því gefnu að efnahagslegur stöðugleiki ríkti.
Í lok þriðju greinarinnar bætti ég svo eftirfarandi við:
Telji andstæðingar verðtryggingarinnar hana engu að síður slíka böl að ekki verði lifað með henni, væri þó mun skynsamlegra að þeir myndu beita sér fyrir því að t.a.m. Íbúðalánasjóður byði upp á óverðtryggð húsnæðislán til jafns við verðtryggð húsnæðislán í stað þess að leggja til blátt bann við verðtryggingunni(hér er þó ekki verið að mæla með því, eingöngu verið að benda á að það sé skynsamlegri kostur). Þannig gætu húsnæðiskaupendur sjálfir vegið og metið, út frá eigin forsendum, hvor kosturinn myndi henta þeim betur.
Í umræðum leiðtoga stjórnmálaflokkanna á RÚV í gærkveldi nefndu tveir, ef ekki þrír, formenn stærstu flokkanna að þetta væri sú leið sem væri skynsamlegast að fara við að vinda ofan af víðtækum áhrifum verðtryggingarinnar hér á landi.
Loksins, loksins, eru ábyrgir stjórnmálamenn hættir að kvabba um afnám verðtryggingarinnar og farnir að horfa til þessarar mun raunhæfari og eðlilegari lausnar. Því hljóta allir góðir menn að fagna.
