Easy Does It
Ég hef aldrei nokkurn tímann getað haldið mér við efnið í neinni líkamsrækt, ef ég skil undan fótbolta og tennis. Ég byrja yfirleitt af krafti en gefst upp áður en langt um líður… 3-4 mánuðum síðar geng ég svo í gegnum sama fasa aftur (og aftur og aftur og aftur…). Nú ætla ég hins vegar að gera enn aðra atlöguna að því að fara að hreyfa mig og prófa eitthvað nýtt.
Hingað til hafa loðnar hugmyndir um “betra form” og “heilsusamlegra líferni” dugað illa til að mótivera mig áfram, enda er ég sérlega hedónísk lífvera sem skeytir litlu um hina fjarlægu framtíð í þessum efnum. Ég ætla því að prófa í þetta skiptið að setja mér miklu ákveðnari markmið og tengja það alfarið hlaupum. Þá get ég vonandi samstillt keppnisskapið aðeins betur við markmiðin, en ég bý einmitt yfir miklum umframbirgðum af þeim skapgerðareiginleika.
Fyrir einstakling sem hefur aldrei nokkurn tímann á ævinni hlaupið samfellt yfir kílómetra er þetta svo sem ekki það auðveldasta í heimi. Ég prófaði þetta síðasta sumar og fékk þá hlaupaprógramm lánað hjá Einari Erni félaga mínum, en gafst upp á þriðju viku á því, enda var það (eftir á að hyggja) varla ætlað byrjendum… endastöðin í því prógrammi var hálft maraþon að loknum átta vikum!
Nú hef ég hins vegar ákveðið að lölla löturhægt af stað og tileinka mér ,,easy does it”-mottóið í þessum efnum. Ég er því búinn að skella saman prógrammi fyrir næstu fimm vikur sem miðar að því að geta hlaupið heila þrjá kílómetra á undir tuttugu mínútum að loknum þeim tíma. Ég geri mér grein fyrir að þetta er hófstillt markmið, en í ljósi þess að ég byrja gjörsamlega á núllpunkti læt ég það duga sem fimm vikna markmið… maður getur svo kannski sett markið á fimm og svo tíu kílómetrana í kjölfarið.
Til að sparka enn frekar í rassgatið á mér er ég búinn að skrá mig í þriggja kílómetra skemmtiskokkið í Reykjavíkurmaraþoninu sem er einmitt eftir akkúrat fimm vikur – og tveim dögum áður en ég flyt út til Columbus. Ég tek að sjálfsögðu þátt í styrkarprógrammi sem er búið að setja upp í kringum viðburðinn og mun hlaupa fyrir SOS-barnaþorpin.
Lesendur Aggagaggsins eru góðfúslega beðnir um að sýna stuðning sinn í verki og heita nokkrum hundrað köllum á Agnar “Forrest” Helgason!
Að sækja um nám erlendis
Ég hef nú orðið ágæta reynsla af því að sækja um nám í skólum erlendis. Fór í gegnum allt ferlið vorið 2008 þegar ég sótti um í meistaranámi í Bretlandi (komst þá inn í 4 af 4 skólum) og svo aftur síðasta haust þegar ég sótti um í doktorsnámi í Bandaríkjunum (komst þá inn í 2 af 9 skólum).
Við undirbúning þessara umsókna eyddi ég sennilega mannsaldri í að skoða skóla og mismunandi nám til að reyna að finna það sem passaði. Þannig er ég til dæmis búinn að kynna mér framhaldsnám í Noregi, Svíþjóð, Danmörku, Frakklandi, Þýskalandi, Hollandi og svo framvegis… you get the point. Alltaf hef ég reyndar verið að skoða nám í stjórnmálafræði og/eða hagfræði, en ég ímynda mér að reynsluna mína megi heimfæra á allar félagsvísindagreinar og sennilega talsvert af öðrum greinum. Eitt og annað hef ég pikkað upp í öllu þessu vafstri mínu og finnst ekki úr vegi að deila því með þeim sem eru að spögglera í að skella sér út í nám (sem mér finnst að allir sem á annað borð ætla í framhaldsnám ættu að gera).
Að velja sér skóla/nám. Hver og einn hefur sínar vildir varðandi lönd, borgir og nám, svo ég ætla ekki að fjölyrða um það (ég vil reyndar benda fólki sérstaklega á Erasmus Mundos meistaranámið, sem mér finnst fáránlega spennandi). Hins vegar er alltaf gott að hafa gæðamat á skólunum í baksýnisspeglinum og hafa það að minnsta kosti til hliðsjónar þegar maður velur sér skóla. Times hefur fínan lista yfir 200 bestu skóla heims, Times er sömuleiðis með sér lista yfir 50 bestu félagsvísindaskólana, Simon Hix er með fínan lista yfir 200 bestu skólana í stjórnmálafræði, EconPhD er með góðan hagfræðideildalista raðaðan eftir undirsviðum hagfræðinnar og US News er svo með ágæta lista yfir framhaldsnám í BNA. Fyrir þá sem eru að spá í heimspeki er Philosophical Gourmet Report málið.
Umsóknin. Af minni reynslu að dæma þyrfti maður helst að byrja að undirbúa umsóknarferlið haustið áður en maður ætlar í nám ef maður er að fara til BNA, en um áramót ef maður ætlar til Evrópu. Það er þó magnað hvað hægt er að gera á skömmum tíma ef viljinn er fyrir hendi. Af minni reynslu að dæma held ég að það skipti mestu að hafa góð meðmælabréf frá kennurum og svo að skrifa gott personal statement um hvers vegna maður er að sækja um í náminu, hvernig það muni nýtast manni osfrv. Góðar einkunnir úr fyrra námi og undirbúningsprófum eru mun fremur nauðsynleg en nægjanleg skilyrði til að komast inn í góðan skóla.
Undirbúningspróf. Þegar ég skilaði inn umsókninni í Bretlandi þurfti ég að skila inn niðurstöðum úr TOEFL-prófinu (einskonar enskupróf), en þegar ég sótti um í BNA þurfti ég að skila því inn, ásamt GRE-prófinu (ensku-, stærðfræði- og ritgerðapróf). TOEFL-prófið ætti ekki að vefjast mikið fyrir þeim sem gekk ágætlega í menntaskólaenskunni – ég lærði fyrir það í 2-3 daga og það var miklu meira en nóg til að fá nánast fullt hús stiga. Það sem mestu skiptir er raunar bara að passa sig á fljótfærninni – vita hvernig prófið er sett upp, lesa spurningarnar rétt osfrv.
GRE-prófið var hins vegar annar handleggur. Enskuhlutinn sem maður þarf að stúdera fyrir er virkilega erfiður og borgar sig að taka sér góðan tíma í að læra fyrir hann – sérstaklega ef maður er að fara í nám sem reynir mikið á geta skrifað sæmilega ensku (hagfræðideildir líta t.d. að mjög takmörkuðu leyti á skor umsækjenda í þessum hluta prófsins). Ritgerðarhlutinn var sömuleiðis frekar snúinn – ég tók prófið áður en ég flutti til London og var með mjög takmarkaða reynslu af því að skrifa langa samfellda texta á ensku. Myndi mæla með að fólk skrifaði út nokkrar ritgerðir áður en það fer í prófið. Stærðfræðihlutinn er svo væntanlega misjafnlega erfiður fyrir fólk – fyrir talnaglögga snýst þetta aðallega um að rifja upp menntaskólastærðfræðina og læra nokkrar þumalputtareglur utan að. Geri mér þó grein fyrir að fólk er misjafnlega í stakk búið til að takast á við þann hluta.
Fyrir þá sem þurfa að fara í GRE-prófið myndi ég allavegana mæla með því að þeir redduðu sér góðri kennslubók 3-4 vikum fyrir prófið – t.d. Kaplan. Sjálfur fékk ég mér lítið box með minnisspjöldum til að stúdera sérstaklega fyrir enskuhlutann á prófinu, sem mér fannst hjálpa virkilega mikið.
Kostnaður. Það er ótrúlegt hvernig þúsundkallarnir safnast saman þegar maður stendur í umsóknarferlinu. Bæði TOEFL og GRE-prófin (sem er einhver svínslegustu dæmi um einokunarstarfsemi sem ég hef komist í tæri við, en það er önnur saga) kosta upp undir 20 þús krónur, umsókn í hvern skóla kostar örugglega 5-10 þús krónur og svo þarf maður að borga sérstaklega fyrir að senda niðurstöður prófanna á hvern skóla (!). Fyrir þá sem ætla til Bandaríkjanna bætist svo við nálægt 50 þús króna kostnaður við að fá vegabréfsáritun.
LÍN. Á þessum síðustu og verstu er víst betra að hafa námslánaréttindin á hreinu. Það átta sig til dæmis ekki allir á því að það er hámark á lánum til skólagjalda (nú um 44 þúsund dollarar) og að það standi jafnvel til að námsmenn fái ekki lánað fyrir nema 70% af skólagjöldunum sínum. Betra að kynna sér þessi mál í hörgul áður en lagt er af stað í miklar námspælingar.
Pælingar. Þeir sem iða í skinninu og vilja fá frekari upplýsingar mæli ég með TestMagic-spjallinu (sérstaklega hagfræðihlutanum) og GradCafe-spjallinu (sem er reyndar mjög Ameríkumiðað). Svo er Alþjóðaskrifstofa Háskóla Íslands líka með fínar upplýsingar og SÍNE sömuleiðis.
Ef einhver er með góða lista yfir skóla eða aðra reynslu af einhverju af því sem ég tel upp hérna fyrir ofan (t.d. GRE-prófinu) þá hvet ég viðkomandi til að deila því!
Upphaf (e. Inception)
Ég var að kaupa mér miða á forsýningu Inception, sem verður annað kvöld kl. 23 í Kringlubíói.
Ég held að mér sé óhætt að fullyrða að ég hef ekki verið jafnspenntur fyrir neinni mynd síðan ég sá síðustu mynd sama leikstjóra, The Dark Knight, fyrir akkúrat tveim árum. Leikstjórinn, Nolan, finnst mér eiginlega vera sá allra flottasti í Hollywood um þessar mundir og ekki skemmir fyrir að hann hefur raðar einvalaliði í kringum sig. Áhugamenn um kvikmyndatónlist þurfa til dæmis ekki að hlusta á nema hluta af stiklunni hér að neðan til að heyra að meistari Hans Zimmer sér um tónlistina í Inception. Svo eru leikararnir ekki af lakari gerðinni: Joseph Gordon-Levitt og Ellen Page eru bæði virkilega skemmtileg, og svo er ég farinn að kunna betur við Leo í seinni tíð. Allir góðir menn hljóta líka að fagna því þegar kempan Tom Berenger birtist á hvíta tjaldinu. Mæli annars með stiklunni hér að neðan – mér er reyndar sagt að því minna sem maður viti um myndina, því betra, svo fólk ætti ekkert endilega að horfa á hana!
Ég vænti þess að ég muni smella að minnsta kosti 4,5 stjörnu á hana af 5 – eins gott að hún valdi ekki vonbrigðum!
Kennarar takið eftir!
Vinsamlegast skaffið nemendum úthendi af powerpoint-glærunum ykkar áður en fyrirlestur hefst. Vísindin gefa allavegana til kynna að það sé til bóta:
The findings provide prelimary evidence that lecturers should provide their students with handouts during the lecture. Regarding the more extensive note-taking that took place when handouts were held back until after a lecture, the researchers speculated that this was ‘unlikely to be a deep encoding task’, which would normally be expected to aid memory retention, and may instead have acted merely acted as a distraction. [...] Even when there were no differences in final test performance, students still benefited in the sense that they reached the same level of learning with less work.
Mér finnst þetta raunar mjög lógískt. Vinnusparandi og gefur manni tækifæri á að hlusta á kennarann í staðinn fyrir að sitja sveittur við að ná öllu því sem kemur fram á glærunum.
