Minni innri hugarró hefur verið raskað. Í gærmorgun komst ég að því mér til mikillar skelfingar að netsambandið væri dottið niður heima hjá mér. Ég hringdi því í Símann Internet. Eftir 30 mínútna bið (og hlustun á Létt 9.67) svaraði þjónustufulltrúi. Ég útskýrði vandamálið onpg hann sagði að það nægði að endurræsa routerinn minn. Ég þakkaði pent fyrir mig og endurræsti routerinn. Það gerði þó lítið gagn. Ég hringdi því aftur, beið aftur í einar 30 mínútur og útskýrði svo vandamálið mitt fyrir nýjum þjónustufulltrúa. Hann sagði mér að Breiðholtshverfið ætti í vandræðum með að tengjast svo ég ætti bara að bíða rólegur. Ég þakkaði aftur pent fyrir mig og ákvað að snúa mér að einhverju öðru.. eins og til dæmis að borða morgunmat. Klukkan var að vísu orðin 16.00 þegar þarna var komið (ég svaf “óvart” yfir mig) en hvað um það. Stuttu síðar reyndi ég aftur að tengjast en það gekk engu betur. Hringdi því aftur og endurtók gömlu rulluna. Nú tilkynntu þeir mér að þetta væri nú eitthvað meira og undarlegra en þeir höfðu áður reiknað með. Þeir mældu línuna mína og tjáðu mér að allt væri í orden hjá þeim. Ég ætti að hringja í Reiknistofnun Háskólans, enda er ég með netið í gegnum þá og bara línuna hjá Símanum. Ég gerði það því. Reiknistofnun lokar hins vegar klukkan 16 og ég því í mestu vandræðum.

Þegar þarna var komið við sögu var ég orðinn mjög pirraður, enda greinilega einhverskonar netfíkill. Síðan angrar það mig líka að geta ekki gert við eitthvað svo einfalt eins og tölvu. Svo ég fór að fikta. Breytti lykilorðinu, sem reyndist rangt, svo tölvufjandinn bað aftur um lykilorð. Að sjálfsögðu mundi ég ekki ADSL lykilorðið mitt, enda hef ég ekki þurft að beita því í 6 mánuði. Þá fór ég að velta því fyrir mér hvers vegna í ósköpunum ég hefði verið að fikta í lykilorðinu. Hélt ég kannski að einhver töfradvergur hefði komist í tölvuna mína og breytt því? Það voru allavegana mistök að breyta því. Kvöldið var allt hið versta. Uppúr klukkan 24 áttaði ég mig á því að ég hafði ekkert að gera, svo ég fór að sofa. Nóttin var erfið, ég bylti mér og snúði á alla vegu, en aldrei kom ég mér vel fyrir.

Klukkan 09.30 vaknaði ég. Þráhyggjan var orðin slík að ég kveikti á tölvunni áður en ég gat svo mikið sem sett á mig gleraugun. Hljóp fram á klósett og svo fram í eldhús og svo aftur inní herbergi. Beið spenntur þegar tölvan reyndi að logga sig inn á MSN. Allt kom þó fyrir ekki – nóttin hafði ekki leyst vandann. Ég hringdi því glaður í bragði niðrá Reiknisstofnun, enda þess fullviss að þeir myndu laga þetta á svipstundu. Það var á tali. Og reyndist vera á tali næstu 15 mínúturnar. En loksins náði ég í gegn. Fýlulegur karlmaður svaraði í símann og hlustaði á rulluna mína. Hann kíkti á stillingarnar og sagði að það væri allt í stakasta lagi frá honum séð. Ég spurði hann um lykilorðið mitt og hann varð ennþá fýlulegri. Hann þuldi það upp og skellti á mig.

Ég gekk í málin. Setti allt heila kerfið upp aftur með nýja lykilorðinu en ekki virkaði netið, ekkert frekar en fyrri daginn. Svo ég hringdi aftur. Nú náði ég beint í gegn. Lífið brosti við mér. Maðurinn kannaði málið betur og sagði mér að ég þyrfti að hringja í gagnaflutningsdeild Símans og athuga hvort að radíusinn þeirra væri að senda signalið mitt áfram á serverinn þeirra. Ég skrifaði þetta samviskusamlega niður og sagði af minni fáguðu hnittni: “Vonandi þarf ég ekki að tala aftur við þig í dag”. Maðurinn skellti á mig.

Ég hringdi því í Símann og bað um gagnaflutningsdeild. Eftir langa bið svaraði loksins einhver. Kom þá í ljós að sá sem ég var að ræða við var einhversstaðar út á víðavangi að spjalla við mig í gemsa. Hann sagði mér að hringja í bilanir og láta þá athuga málið fyrir mig. Ég hringdi því enn og aftur í 800-7000, ýtti á 3 og síðan aftur 3. Beið þennan venjulega hálftíma eða svo og spjallaði síðan við góðvini mína hjá Símanum. Nú þóttust þeir þó sjá vandann. Línan mín Sync-aði ekki. Þeir kipptu því í liðinn og fullvissuðu mig um að nú væri sko allt komið í lag… svo var þó ekki. Hringdi aftur, beið, spjallaði, spurði um radíusinn og það allt. Þá var það í góðu lagi. Þeir voru semsagt að ná signalinu frá routernum mínum og senda það áfram. Ég þakkaði fyrir mig.

Það er því tvennt í stöðunni. 1) Vandamálið er hjá Reiknistofnun, en þá er nú kannski heldur ólíklegt að það bitni á mér einum. 2) Það sem er líklegra er að fiktið í gær hafi framlengt þetta vandamál óþarflega. Ég fór því og keypti mér bráðnauðsynlegan Ethernet-kapal áðan – bláan, þriggja feta langan. Þurfti reyndar að fara í tvær búðir til að nálgast hann, en ég er svo sem farinn að venjast. Rak hausinn fast í hurðarkarminn á bílnum þegar ég var að setjast inn í hann. Það var virkilega vont.

Og núna sit ég uppí Háskólabíó og er að komast á netið í fyrsta sinn í tvo daga. Skapið er orðið aðeins betra – ég er bjartsýnn á að leysa vandamálið í kvöld. Opnaði þó Outlook Express til að athuga með póstinn minn. Hugsaðu með mér að nú hlytu að vera örugglega 20-30 bréf til mín, sem gætu haldið mér uppteknum í einhvern tíma. Það var þó ekki. Tvö ný bréf – annað frá Bravenet.com og hitt frá Stúdentaráði.

Þessi febrúarmánuður hefur leikið mig grátt. Miðað við það sem á undan er gengið býst ég fastlega við því að rúsínan í pylsuendann komi á sunnudaginn, þegar Gummi mun vinna Kvikmyndakóngatitilinn í fjórða skiptið í röð. Það varðar mig þó ekkert – ég ætla að brosa framan í heiminn!

Smáborgaraskapur Íslendinga er á undanhaldi. Því er nú ver og miður enda hafa allir gott af smá smáborgaraskap. Við erum orðin soddan stórþjóð og Reykjavík menningarleg stórborg og ég veit ekki hvað og hvað. Mér finnst þetta bara hundfúlt… svo ég ætla að gera það sem í mínu valdi stendur til sporna við þessu… Við ættum öll að kalla fram smáborgarann í okkur endrum og eins. Hjálagt læt ég því fylgja eina smáborgarasögu af sjálfum mér og svo eina smáborgaramynd. Njótið vel.

Sagan: Jú, ég valda eina góða af handahófi. Ég og Guðmundur, félagi minn, vorum staddir í Laugardalslauginni síðastliðið sumar á góðviðrisdegi. Af eintómum slugsahætti láðist mér að skrá dagsetninguna, en ætli þetta hafi ekki verið einhverntímann í júní. Nú jæja, við vorum að gera okkur reddí í sturtuklefanum þegar ég ákvað að bregða mér á toilettið. Þegar ég kom aftur fram sá ég hvar Guðmundur stóð með stjörnuglampann í augunum og sitt fræga Sólheimaglott. Ég spurði frétti. Eftir eilítil andköf kvaðst hann hafa séð leikara einn sem er frægur með eindæmum. Ég hélt nú ekki en gerði honum það þó til geðs að þykjast trúa honum (þó ekki á mjög sannfærandi hátt). Jæja, við örkuðum út í laug og hófum okkar venjubundna heitapottsbusl. Einbeiting Guðmundar var þó af skornum skammti, en hann skimaði yfir svæðið, staðráðinn í að sanna mál sitt, enda hefur hann mjög gaman að því að núa mér um nasir þegar ég hef rangt fyrir mér (lái honum hver sem vill, enda er ég besservisser af verstu gerð). Eftir stuttu stund kom hann þó auga á manninn aftur og togaði harkalega í mig. Ég leit hvumsa í átt til kauða og jah so, viti menn, jedúddamía! Stóð ekki þar einn hæfileikaríkasti leikari Breta, sjálfur Gary Lewis!

Nú kunna einhverjir að hugsa: “Ha?” Það er vel skiljanlegt, enda leynir Gary á sér. Hver man ekki eftir honum sem einum af vondu köllunum í Gangs of New York eða sem pabbanum í Billy Elliot? En já, við létum ekki þar við sitja. Af frumkvæði mínu (enda meira smáborgari en Guðmundur) ákváðum við að arka til hans, út í miðja barnalaugina, og heilsa upp á hann. Nú voru góð ráð dýr – hvernig skildi maður hefja samræður við svona stórstjörnu út í miðri barnalaug Laugardalslaugarinnar? Ég dó þó ekki ráðalaus, vatt mér upp að honum og spurði: “Excuse me sir. You were in Gangs of New York, right?” Halló, kalló, bimbó! Kallinn brást hinn hressasti við og var alveg í losti yfir því að einhverjir skildu þekkja hann á Íslandi, enda gerist það víst ekki einu sinni oft í Bretlandi. Hann spjallaði við okkur í góðar 10 mínútur um heima og geima og vildi helst vita hvað hann ætti að gera á landinu, enda var þetta bara hans annar dagur í heimsókninni. Allt hefur sinn endi og að loknu kröftugu handabandi kvöddumst við með virktum. Þetta kvöld, eftir að hafa hringt í alla vini mína og ættingja og segja frá þessari mögnuðu sögu, sofnaði ég með bros á vör. Smáborgarasögu lýkur.

Jæja, þá er það smáborgaramyndin. Hún var tekin 22. nóvember 2003 að loknum aðalfundi Ungra frjálslyndra. Á þessu líka frjálslynda djamma urðu tveir knattspyrnusnillingar á vegi mínum – meira að segja nýkrýndir Íslandsmeistarar. Hjálagt fylgir myndin – ykkar einlægi ásamt Kristjáni Finnbogasyni og Sigurvini Ólafssyni (Magnað, ekki satt?)!

Smáborgarar Íslands – Sameinumst!

Niðurstöður annarar skoðanakönnunarinnar voru afgerandi. Æstur múgurinn óskar þess að ég fjalli um fleira en tíkina og að sjálfsögðu mun ég verða við því! Ég er hins vegar kominn í smá bobba vegna þessarar ákvörðunar – undirtitilinn “tíkin og allt henni tengt” gengur þá ekki lengur. Ég fann engan nógu góðan subtitle sjálfur svo ég óska eftir ykkar hjálp við að finna einn góðan… komið endilega með tillögur í spjallinu hérna til hliðar. Og já, engar áhyggjur, ég mun ekki fara að blogga um hversdagsleikann í lífi mínu…

Smá slúður (a la Andri)…

Mikið sálfræðistríð á sér stað þessa dagana vegna hinnar margrómuðu árshátíðar Kvikmyndakónganna. Eins og ætíð kóróna Óskarverðlaunin árið hjá þessum spekingum og má víst telja að Óskarsverðlaunakeppnin verði æsispennandi. Blekkingar og lygar eru hafnar um hinar ýmsu myndir og er ljóst að allir þrá sigurinn heitt í ár. Gummi gengur þó lengst í lymskulegum brögðum og vara ég meðspilendur mína hér með við grófu framferði hans þessa dagana. Mikið er í húfi fyrir hann enda hefur farandbikarinn glæsilegi verið í höndum hans þrjú síðastliðin ár. Þar sem mikil duld ríkir yfir keppnisflokkunum 18 hef ég ákveðið að birta skoðanakönnun um einn flokkanna sem ekki er keppt um – túlki hver það hvernig sem hann vill.

Tengt þessu – sjálfur vann ég eilítinn sálfræðisigur á Guðmundi í gær þegar ég rúllaði honum upp í pool, 5-2. Ég lék við hvurn minn fingur og gapti Valsarinn síkáti við hvern snúningsbolta, hvert vektorskot, hvert velheppnað chip. Fréttir herma að kappinn hafi rokið yfir í 10-11 eftir leikina og sökkt sér í átsvall.

Samkvæmt staðfestum fregnum átti Magnús velheppnað stefnumót í gærkvöldi. Því til staðfestingar keyrði ég við einn mann framhjá híbýlum hans síðastliðna nótt og fylgist gaumgæfilega með. Fyrsti könnunarleiðangur var farinn kl. 01.40 – venjubundin húsleit og hlerun. Engar upplýsingar fengust. Seinni könnunarleiðangurinn var farinn kl. 02.16 – hlerun bar árangur að þessu sinni. Upplýsingarnar hafi hinsvegar verið innsiglaðar. Að vel athuguðu máli ákváða rannsakendur að hörfa, en líklegt er að nágrannar Magnúsar hafi þá þegar verið búnir að hafa samband við lögregluna vegna þessara gluggagægja.

Browniesið sem ég var að baka er tilbúið… meira seinna.

Jæja, ég ætla að bregða aðeins útaf vananum. Mér hefur verið tjáð að þessi síða mín sé nú kannski einum of einhæf (hef samt fengið yfir 100 jákvæð email sko) svo ég ætla að fjalla örlítið um hreint út sagt frábæra mynd sem ég fór á í bíó í gær.

Á meðan meginþorri bíógesta streymir á lágmenningarmyndir um gráa fiðringinn, geðveikan geðlækni og einhverja hringaguðamynd (lord of the rings?) ákvað ég að skella mér á mynd sem hefur ekki farið mikið fyrir, House of Sand and Fog.

Það er erfitt að koma orðum að því um hvað hún fjallar – á yfirborðinu er hún um hús nokkuð og baráttu um eignarréttinn yfir því (sem hljómar eins og námskeið fyrir fasteignasala) en hún hefur hins vegar miklu meiri óáþreifanlegan sögurþráð og er mun áhugaverðari en lýsingin gefur til kynna.

Ég hafði lesið talsvert um hana og leyfði mér því að gera þó nokkrar væntingar til hennar og varð alls ekki fyrir vonbrigðum. Öll umgjörð – tónlist, kvikmyndataka, klipping o.s.frv. – er til fyrirmyndar en umfram allt stendur afburðarleikur lykilpersónanna uppúr. Jennifer Connelly, Ron Eldard og nýliðinn Shohreh Aghdashloo standa sig öll frábærlega, en Ben Kingsley, í hlutverki íranska ofurstans Behrani er hreint út sagt stórkostlegur. Túlkun hans á manninum sem lendir milli steins og sleggju gerir myndina áþreifanlega – ég finn sjaldan til með kvikmyndapersónum en hann náði svo sannarlega til mín. Það kemur því kannski ekki á óvart að hann skuli vera tilnefndur til Óskarsverðlauna fyrir þetta hlutverk sitt (Shohreh Aghdashloo er einnig tilnefnd sem besta aukaleikkona og James Horner fyrir bestu tónlist).

Ef telja ætti upp einhverja galla mætti líklega helst finna að henni að hún er í hægara lagi (sem poppkornskynslóðin sættir sig illa við). Vissulega er hún öðruvísi en mainstream-myndirnar en ég tel það henni til tekna að þessu sinni, þótt einhverjir gætu talið hana plebbalega.

Niðurstaða: Frábær mynd sem skilur eitthvað eftir sig. Skipar sér á stall með myndum á borð við Requiem for a Dream og In the Bedroom.

3,5 stjörnur af 4 mögulegum.

Ég tel sjálfan mig vera mikinn jafnréttissinna. Að mínu mati á að dæma fólk út frá verðleikum en ekki kynferði, kynhneigð, kynþætti eða öðru þess háttar. Þessi skoðun mín myndi nú seint teljast fréttnæm enda eru velflestir sama sinnis… að minnsta kosti í orði. En hvað felst í því að vera jafnréttissinni?

Jú, að vilja að allir njóti sömu tækifæra óháð fyrrgreindum atriðum. Að í raun og veru eigi það að vera algilt að sá hæfasti verði ofan á.

Ekki svo vitlaus hugmynd, myndi kannski einhver segja… En hvers vegna ætli þetta hugarfar sé ekki útbreiddara en raun ber vitni? Það er eitt svar og aðeins eitt við því: Fáfræði. Skilningsleysi og fordómar valda því að sífellt er verið að dæma fólk út frá þessum atriðum. Konur geta ekki stjórnað fyrirtækum, samkynhneigðir geta ekki verið leikskólakennarar, blökkumenn eru of miklir villimenn til að verða prestar.

Gegn fáfræði er aðeins eitt meðal: Þekking. Með því að auka fræðslu, temja mannfólkinu umburðarlyndi, skilning og þekkingu á mismunandi menningum og lífsháttum; í raun koma óupplýstum í skilning um að öll erum við eins, öll erum við bara manneskjur, getum við komið í veg fyrir það gífurlega misrétti sem ríkir nú.

En þessi rödd jafnréttissinna virðist vera á undanhaldi. Nýr hópur fólks hefur rutt sér til rúms undir formerkjum jafnréttis og krefst leiðréttingar. Þessir jöfnunarsinnar telja að einungis með því að jafna stöðu kynjanna – hvort sem er í fjölmiðlum, stjórnmálum eða atvinnulífinu – sé jafnrétti kynjanna tryggt.

Lykilorðið í hugum þessara jafnréttissinna, sem einhversstaðar á leiðinni hafa gleymt hugsjóninni, er KYNJAKVÓTI. Með því að festa í lög að a.m.k. 40% af stjórnum fyrirtækja eigi að vera konur(eða karlar ef svo á við, sænsk lög), a.m.k. 30% þingmanna eigi að vera konur og að hlutur kynjanna í sjónvarpsþáttum hverskonar eigi að vera nákvæmlega jafn, hafa þessir jafnréttissinnar troðið fótum þær grundvallarhugsjónir um að engan skuli meta út frá kyni. Slík lagasetning mun leiða til þess að einhverntímann mun þurfa að hafna hæfari aðila en þeim lakari á forsendum kyns. Slíkt misrétti er ætíð rangt – kynferði er ekki breyta sem meta skal sem hluta af hæfni aðila. Það eru grundvallarmistök að telja að jafnrétti og jöfnuður kynjanna gangist hönd í hönd. Aðgerðir á borð við þær að setja á kynjakvóta, hvort sem er til frambúðar eða til bráðabirgðar, eru aldrei réttlætanlegar – eitt ranglæti er ekki leiðrétt með öðru ranglæti.

Lykilorðinu þarf að breyta.

Nú eru Stúdentaráðskosningar Háskóla Íslands nýafstaðnar. Úrslit kosninganna voru okkur Röskvuliðum mikil vonbrigði, enda gekk kosningabaráttan mjög vel og flestir voru bjartsýnir á að hún myndi skila sér í auknum fjölda Stúdentaráðsliða. Niðurstaðan var hins vegar óbreytt ástand: Vaka 5, Röskva 3 og Háskólalistinn 1.

Það mátti hins vegar ekki miklu muna að úrslitin yrðu önnur. Hefðu ca. 46 manns kosið okkur í stað Vöku þá hefði undirritaður komist í Stúdentaráð sem fjórði maður Röskvu og oddastaða komið upp. Það þýðir þó ekki að velta sér upp úr slíkum útreikningum – það er bara til að æra óstöðugan.

Hins vegar er erfitt að kyngja því hvernig Vökuliðar kræktu í síðustu atkvæðin sín. Í sakleysi mínu trúði ég því að kosningabaráttunni lyki kvöldið fyrir kjördag, en sú varð raunin aldeilis ekki. Óþolandi og gjörsamlega siðlaus framganga Vökuliða á kjördögunum tveim kom mér gjörsamlega í opna skjöldu. Dagarnir tveir, sem ég bjóst við að yrðu nokk afslappaðir, fóru mestmegnis í að elta Vökustaura um Háskólasvæðið og reyna að sporna við óásættanlegri framkomu þeirra á kjörstað. Áróður, persónunjósnir, hróp og köll inní skólastofum og smölun af verstu gerð eru engum frambjóðanda til tekna – hvað þá svo snemma á ferlinum. Það er einlæg von mín að kjósendur sjái að sér að ári liðnu og láti ekki slíkan áróður hafa áhrif á sig. En nóg um það – bitrir stjórnmálamann ná nú líklega ekki langt í hinum harða heimi.

Kosningarnar voru umfram allt gífurlega skemmtilegar og þroskandi. Ég vil þakka þeim fjölmörgu sem lögðu hönd á plóginn og komu að baráttu okkur Röskvuliða á einn eða annan hátt kærlega fyrir samstarfið. Árangurinn mun án efa ekki standa á sér að ári liðnu – tíminn mun leiða það í ljós.