Hinn stórkostlegi þáttur CSI: Miami er í sjónvarpinu. Einn af rannsóknarmönnunum var rétt í þessu að finna lík sem var grafið í jörðina…

Karakterinn sagði smekklega: “men…”

Sá sem þýddi þáttinn þýddi viðbrögðin sem: “Maður lifandi” (!)

Mjög skondin þýðing… í ljósi líksins. Ætli þetta hafi verið viljandi?

Það er gífurleg vöntun á verslun sem selur brúna leðurkuldaskó – ég komst að því um helgina. Eins og alheimur veit geng ég gjarnan um í brúnum leðurjakka og ku hann vera uppáhaldsflíkin mín. Snjáður er hann orðinn, en hann minnir mig engu að síður á einfaldari tíma og er mér þess vegna afar kær. Tískuþenkjandi menn vita einnig að það er algjört tískuslys – nei, tískusjálfsmorð – að láta sjá sig í einhverju öðru en brúnleitum skóm í brúnum leðurjakka. Mér yrði til dæmis hent öfugum út af þriðjudagsfundi Kiwanisfélagsins ef ég léti sjá mig í svörtum skóm og brúnum leðurjakka.
Því fór laugardagurinn í örvæntingarfulla leit af slíkum brúnum skóm. Samanlagt þræddi ég örugglega um 20 skóbúðir í Smáralindinni og Kringlunni en enga brúna leðurkuldaskó var að finna. Hvergi! Ekki einu sinni í Steinari Waage.
Ég er hins vegar ekki af baki dottinn. Ég sat fund með Kjartani Magnússyni, borgarfulltrúa Sjálfstæðisflokksins, ekki alls fyrir löngu og sá hann þar í forláta brúnum leðurkuldaskóm (hann var að vísu í svörtum leðurjakka, sem var einstaklega ósmekklegt). En hvað um það, þar sem ég virðist ekkert vera að finna þessa blessuðu skó þá sendi ég honum Kjartani email áðan og spurði hvar hann hefði fengið þessa skó… Ég bíð spenntur eftir svari frá honum, enda eru brúnu sumarskórnir mínir orðnir gjörsamlega ónýtir og engan veginn hæfir fyrir vetrarslabbið.Góð ráð verða hins vegar dýr ef hann tjáir mér að hann hafi keypt skóna erlendis – jafnvel í Marks og Spencer, C&A eða öðrum álíka eðalbúðum. Svartir leðurkuldaskór eru gjörsamlega út úr myndinni… ætti maður þá kannski að skella sér á enn eina brúnu sumarskóna, með tilheyrandi nístings ökklakulda?

Mikil hefð hefur skapast fyrir því að lesa vefdagbækur annarra netverja í prófatíð. Það má til að mynda vel merkja á aukningu athugasemda sem gerðar eru við hverja færslu á heimasíðunni minni, en í desembermánuði hefur athugasemdum fjölgað um rúmlega fimmtíu og sex af hundraði frá fyrri mánuðum ársins.
Ég hef lagt mig fram í hvívetna við að stuðla að bættri notkun íslenzka málsins, en því miður hefur borið á því undanfarin misseri að málnotkun ungmenna hafi farið versnandi. Bragarbót er því nauðsynleg.
Þrátt fyrir að mikil hætta steðji að íslenzkunni frá öðrum tungumálum, eru fleiri þættir sem ber að líta með varhug og sporna gegn. Þá er sér í lagi vert að hugsa til greinarmerkja og notkunar þeirra.
Ofnotkun upphrópana og spurningamerkja er engum til lofsauka. Textar sem innihalda mörg slík merki verða æði léttvægir fyrir vikið og höfundurinn virðist oft á tíðum vera í einhverjum sjúklegum geðshræringum, sem lesandinn getur með engu móti skilið. Nauðgun íslenzkrar tungu nær þannig gjarnan hámarki við tvö- eða jafnvel þrefalda notkun slíkra merkja! Slíkar ofmerkingar falla um sig sjálfar og skera augu fagurkera tungunnar.
Kommur geta einnig vafist fyrir óreyndum höfundum. Mikilvægt er, bæði af fagurfræðilegum og lesvænum ástæðum, að læra notkun kommunnar utanbókar áður en formlegri skólagöngu lýkur, þar sem skóli lífsins getur verið æði óvæginn gagnvart óskrifandi hálfvitum. Til að myndi skal ætíð afmarka innskotssetningar skilmerkilega með kommum, sem og hugleiðingar ótengdar meginefni ritmálsins. Ætíð skal nota kommu áður en innskotssetning sem hefst á “sem” er rituð, en varast ber slíkt þegar aukasetning sem hefst á “og” kemur fyrir.

Glöggir lesendur hafa líklega nú þegar tekið eftir næstu athugasemd minni. Ameríkanavæðing íslenzkrar tungu má líklega hvergi greina með jafn óforskömmuðum hætti og í ofnotkun íslenzkra ungmenna á amerískum gæsalöppum. Slíkt er auðvelt að gera – með því að halda “færa” hnappinum á lyklaborði þínu inni og smella á hnappinn sem auðmerktur er með “2″ getur letinginn komið sér undan óþarfa vinnu. Hið rétta er þó, að sækja íslenzkar gæsalappir – tígulegt “99″ kemur á undan, í fylgd með fallegri “66″ – en þær má finna undir “tákn”-hnappnum í “innstungu”-valmyndinni.
Að lokum – og án þess að hafa mörg orð um það – vil ég hvetja alla til að íhuga aðskilnað setninga vel og nýta sér þá fjölmörgu kosti sem í boði eru. Semikomman er gott dæmi um merki sem má nota til slíks, en hún beinlínis þarfnast þess að vera hafin á ný til þess vegs og virðingar sem hún hafði í rituðu máli á ofanverðri tuttugustu öldinni. Að öðrum kosti mun hún tapast.
Ég þakka þeim sem lásu.

Það er alltaf gaman að fá hól… eða verða brennimerktur með einhverju jákvæðu viðurnefni. Þannig hef ég til að mynda komið því í hausinn á flestum að ég sé flinkur… fyrir vikið nýt ég gífurlegrar hylli og fæstir véfengja flinkleika minn. “Aggi flinki” öskrar æstur múgurinn… og bíður eftir næsta múvi.
Annars sá ég aðra umsögn um mig fyrr í morgun… “Aggi – frjálslyndur, tölfræðilega sinnaður hagfræðinemi”. Ég varð meir, nay, klökkur, við lestur þessarar umsagnar. Tölfræðilegt tal mitt hefur skilað sér margfalt til baka.

En sjálfumgleði var ekki tilefni þessarar færslu. Eins og svo oft áður við lestur minn hérna á þjóðarinnar bókhlöðu hef ég orðið vitni að glæpsamlegu gáleysi ungra stúdenta. Fartölvur og annar fokdýr útbúnaður liggur eins og hráviður um öll borð á meðan eigendurnir sinna öðrum erindum – fá sér að borða, kíkja á kamarinn, nú eða kíkja í sígó. Jesús pétur, þvílíkt gáleysi! Nú sannast hið fornkveðna – brennt barn forðast eldinn, en óbrennt barn sækir í hann.

Ég rölti einmitt í mesta rólyndi á kamarinn frá borði 17 á 3. hæð rétt áðan og sá þá hvar tvær fartölvur lágu óvarðar á borðum 18 og 19. Við nánari athugun kom í ljós að um var að ræða Hewlett Packard og Dell Inspiron 8200. Þetta var í rauninni kornið sem fyllti mælinn. Til að kenna þessum tveim ungu dömum sem sátu þarna lexíu, tók ég tölvurnar og faldi þær ofan í töskunni minni.

Núna rétt áðan kom svo gellan á borði 19 til baka og brá henni heldur betur í brún. Mér var ekki til setunnar boðið og hló dátt þegar hún spurði fólk á næstu borðum hvort að það hefði orðið vitni að ódæðinu… enginn svaraði játandi, enda tókst mér að hylja gjörðir mínar afar vel.

Ég ætla að senda henni tölvuna í ábyrgðarpósti í kvöld – með orðsendingu.

Og því segi ég við ykkur börnin góð… skiljið ekki tölvuna eftir á glámbekk. Takið hana með ykkur í hverja ferð, hvort sem er í sígó eða á klósettið. Aggi flinki myndi gera það…

Jæja fólk alveg gjörsamlega að missa sig útaf Freysa á X-inu. Var að horfa á Kastljósið og þar var einhver æskulýðsfulltrúi að rífa sig við Freysa… Röksemdarfærslan hans Freysa var nú ekkert stórkostleg en þessi æskulýðsfulltrúi var alveg hrikalegur. Honum fannst það til dæmis rosalega sannfærandi röksemdafærsla hjá sér að sumir unglingar “slökktu bara á útvarpinu þegar Freysi byrjaði”. Það átti semsagt að réttlæta það að ritskoða þætti á borð við þáttinn hans Freysa. Því einhver elíta fílaði hann ekki… Síðan sagði hann í beinni útsendingu að jólasveinninn væri ekki til! Svoleiðis má nú ekki gera í byrjun desember.
Dægurmálafólkið á Rás 2 hakkaði svo VAMM-blaðið fyrir að birta viðtal við Freysa… endilega kíkið í þetta blað, það er útum allt. Ég hafði nú bara mjög gaman að þessu viðtali… þetta er nottla argasta þvæla sem maðurinn lætur út úr sér, en það er engu að síður gaman að fylgjast með honum… sjá hvað hann gerir næst. Ekki ósvipað og með Howard Stern.
Ég neita að trúa því að nokkur heilbrigð manneskja taki þennan mann sér til fyrirmyndar og api eftir honum… hvort sem hún er 13, 18 eða 80 ára. Það eru hins vegar alltaf einhverjir sem eru meira áhrifagjarnir en annað fólk… það er einfaldlega í eðli sumra. Þeir væru vísir til að apa eitthvað eftir honum Freysa… en er það ekki miklu einfaldari, réttlátari og praktískari lausn á alla vegu að taka sérstaklega á þeim hópi, frekar en að láta það sama ganga yfir alla, frjálsa sem ófrjálsa? Þetta er ekkert ósvipað og með brennivínið og alkhólistana hérna á skerinu okkar… Öll þjóðin er meðhöndluð við sjúkdóm sem örfá prósent hafa (sbr. áfengisauglýsingar, sölustaðir osfrv osfrv). Þvílík della!
En hvað segiði gott fólk… á ritskoðun á þáttum á borð við Freysa á X-inu og Howard Stern rétt á sér?

Tölfræðitvö lærdómur hófst í dag. Lesningin er munúðarfull… Bækur á borð við Probability Theory and Statistical Inference eftir Aris Spanos, Modern Econometrics – an introduction eftir RL Thomas og Introduction to Probability and Statistics for Engineers and Scientists eftir Sheldon M. Ross renna eins og ljúfur mjöður um líkama minn og fylla hvert tóm. Fundemental Methods of Mathematical Economics eftir Alpha C. Chiang fær svo að fljóta með í desert, enda nauðsynlegt að hafa allar tegurreglur á hreinu í flóknum reikningum tölfræðinnar. Annars megum við hafa “alla dauða hluti” með okkur í prófið, svo ég verð vel klifjaður.
Hvað er annars málið með að kalla bækur eftir höfundum sínum? Tók eftir þessu þegar ég kom fyrst í háskólann… Það virðist enginn hafa fyrir því að segja nafnið á bókunum… kalla bækurnar bara Thomas, Chiang, Ross eða hvaðþaðnúer. Er þetta plebbaskapur eða bara praktískt?