Mikið svakalega er ég innilega sammála grein Kolbrúnar Bergþórsdóttur í laugardags-Blaðinu um Samfylkinguna. Hún lýsir vandamálum hennar í hnotskurn – fylkingin hefur verið alltof upptekin við uppþot í þinginu og að elta uppi allt sem Sjálfstæðisflokkurinn gerir. Að sjálfsögðu er ekki allt í kaldakolum á Íslandi í dag… og ég skil eiginlega ekki hvernig Samfylkingarfólk telur sig geta sannfært landsmenn um það við þá bullandi þenslu og uppgang sem er í þjóðfélaginu í dag. Miklu nær væri að viðurkenna að Sjálfstæðisflokkurinn hefur náð frábærum árangri í mörgum málum og skapað grundvöll þeirra lífskjara sem við búum við í dag – ásamt þjóðarsáttinni og EES-saming Jóns Baldvins naturligt. Fylkingin á að leggja áherslu á sín eigin mál – hvernig hún vildi sjá forgangsröðunina öðruvísi en hún er í dag og hvað hún hefur til málanna að leggja, í stað þess að vera ætíð að pexa yfir því hvað hinir flokkarnir eru að gera vitlaust. Þangað til að forysta Samfylkingarinnar vitkast og tekur ábyrga afstöðu til málefnanna, þá sérstaklega efnahagsmála, get ég ekki séð að hún mögulega geta náð Sjálfstæðisflokknum að stærð. Og það er miður – íslenskt stjórnmála þarfnast svo innilega nýrrar forystu.

———-

Mér leiðist það að hlusta á Björn Bjarnason lýsa yfir stuðningi við þau forréttindi sem íslenska þjóðkirkjan nýtur. Fæ það stundum á tilfinninguna að kirkjumálaráðherra líti á sig sem þjóðkirkjumálaráðherra en ekki ráðherra allra trúarbragða. Ég var einu sinni þeirrar skoðunar að aðskilja ætti ríki og kirkju… ég er ekki alveg jafn viss nú orðið. Ég held að það sé engu að síður bráðnauðsynlegt að afnema þá jákvæðu mismunum (þvílíkur þversagnar skrípafrasi) sem þjóðkirkjan nýtur.

———-

Mér leiðist ennþá meira fanatískur málflutningur reykingabannssinna. Ég er búinn að rífast um þetta við svo marga þverhausa að ég nenni varla að tjá mig frekar um málið… bendi fólki hins vegar vinsamlega á að þetta er ekki svart/hvítt málefni! Það eru millivegir sem eru vel færir… Ég mun að minnsta kosti gapa af hneykslan ef helstu talsmenn einstaklingsfrelsis og eignaréttarins á Alþingi munu greiða atkvæði með nýju frumvarpi heilbrigðismálaráðherra.

Ég sit hérna í bullandi súrum tíma með tvífara Sean Penn, Sasa Andonov. Að segja að hann væri líkur leikaranum væri veik fullyrðing… hann er nákvæmlega eins og maðurinn! En já, hann er að rabba við okkur í hressleika um áhættustjórnun í bankakerfinu.

Að því tilefni legg ég fyrir ykkur þraut: Á skákborði eru 8 menn. Hvíti kóngurinn er á H2, svarti kóngurinn er á H8, þrjú hvít peð eru á A5, B5 og C5 og þrjú svört peð eru á A7, B7 og C7. Hvítur á leik – getur hann komið peði upp í borð og unnið skákina án þess að svartur geti komið neinum vörnum við?

Í sögulegu ljósi er Manchester United klárlega eitt besta knattspyrnulið í heimi – og alveg örugglega það besta á Bretlandseyjum. Eftirfarandi er lítt þekktar (og jafnframt gagnslausar) staðreyndir um þetta stórkostlega lið:

1) Liðið var stofnað árið 1878 og hét upphaflega Newton Heath LYR – LYR stóð fyrir Lancashire and Yorkshire Railways eða eitthvað álíka. Liðið var einmitt stofnað í kringum boltaspark starfsmanna þess fyrirtækis. Nafninu var breytt árið 1902 þegar bruggarinn John Davies bjargaði liðinu frá gjaldþroti. Upphaflega átti að kalla liðið Manchester Central eða Manchester Celtic, en að lokum sættust allir á hið glæsilega nafn, Manchester United.

2) Ryan Giggs er ekki fyrsti hæfileikaríki velski útherjinn sem leikur með United, nema svo síður sé. Einn sá fyrsti var Billy Meredith, sem lék með United frá 1906 til 1920. Hann var gjarnan kallaður “töframaðurinn frá Wales” og lagði upp ófá mörkin fyrir félaga sína. Hann á enn þann dag í dag tvö heimsmet, sem skráð eru í heimsmetabók Guinness: Bæði er hann elsti leikmaður sem leikið hefur landsleik, þá 45 ára og 229 daga gamall, en einnig á hann lengsta keppnisferil sem um getur í landsliði – 26 ár liðu á milli fyrsta og síðasta landsleiksins hans fyrir Wales!

3)Árið 1953 hafnaði Sean Connery tilboði Matt Busby, þáverandi framkvæmdastjóra Man Utd, um að ganga í raðir félagsins. Sem betur fer segi ég nú bara – það er bara einn Bond og það er Sean Connery!

4) 6. febrúar 1958 létust 8 af bestu leikmönnum Manchester United í flugslysi í Munchen, Þýskalandi. Liðið hafði þá verið allsráðandi í ensku knattspyrnunni og ljóst að slysið kom í veg fyrir einokun United á titlum næstu ára. Þrátt fyrir þetta komst hálfgert varalið United í úrslitaleik FA Cup þá mun vorið, en tapaði fyrir Bolton.

5) Einungis 10 árum síðar var Manchester United Evrópumeistari meistaraliða – nýtt lið byggt á einungis einum áratug undir forystu Matt Busby var orðið það besta í Evrópu.

6) Árið 1981 var Dave Sexton rekinn úr framkvæmdastjórastól United. Það væri ekki í frásögur færandi nema vegna þess að liðið hafði unnið 7 leiki í röð áður en til þessa kom…

7)Það tók Manchester United innan við 2 mínútur að skora tvö mörk og tryggja sér Evrópumeistaratitilinn árið 1999.

Um allt þetta og margt fleira má leysa í bókmenntameistaraverkinu “Rauðu djöflarnir” frá 1999.

Lifið heil og áfram Manchester United!

Vakan bara að starta Texas Hold’em pókerkvöldi! Helvíti flott framtak. Póker er náttúrulega herramannssport – einstaklega ávanabindandi og ótrúlega skemmtilegt. Eftir afhroð gærdagsins í mínum eigin pókerklúbb myndi mér ekki veita af smá æfingu gegn amatörum… Hugsa nú samt að ég láti ekki sjá mig – aldrei hefur Vökuliði mætt á Pöbbquiz Röskvu svo ég býst fastlega við því að ég yrði litinn grafalvarlegu hornauga. Spurning hvort maður fari ekki að hvetja þá lýðræðissinnuðu til að mæta á eins og eitt quizz…

Ég er í samtökum. Formaður samtakanna er kall og varaformaðurinn er kall. Raunar er ritari samtakanna líka kall og ritstjórinn sömuleiðis. Af 11 mönnum í stjórn eru 9 kallar. Samtökin eiga aðild að Stúdentaráði. Oddviti samtakanna í ráðinu er kall. Samtökin eiga líka einn fulltrúa í Háskólaráði – kall. Það vill reyndar svo gleðilega til að samtökin hafa formennsku í þrem nefndum Stúdentaráðs. Allir þrír formennirnir eru kallar.

Í Stúdentaráði er annað stórt félag. Þegar félagið var með meirihluta í ráðinu í fyrra var formaður ráðsins kall. “Framkvæmdastjóri” þess var líka kall. Formaður mikilvægustu nefndarinnar – kall. Fulltrúi Stúdentaráðs í stjórn Lánasjóðs íslenskra námsmanna var sömuleiðis kall og fulltrúi þess í Háskólaráði var kall. Formaður þess félags var raunar líka kall. Og það þarf vart að taka það fram að núverandi formaður félagsins er kall.

Þvílíkt hneyksli! Hvernig getur staðið á þessu, nú árið 2005!? Hrópandi brot á jafnrétti og aðgerða er þörf. Það hefði þurft að setja á kynjakvóta, helst í gær. Það er reyndar lítilvægleg villa í þessu öllu saman. Það á að standa kona alls staðar þar sem stendur kall…

Það er staðreynd að mikill meirihluti þeirra sem starfa í hagsmunabaráttu stúdenta við Háskóla Íslands er kvenkyns. Það skal ósagt látið hvers vegna það er – meirihluti nemenda er vissulega kvenkyns og endurspeglast það líklega að einhverju leyti í þessum kynjamun. Enn fremur er það mín reynsla að stelpur eru mun áhugasamari um að taka þátt í stúdentastjórnmálunum en strákar.

Í mínum samtökum (og örugglega líka hinum) get ég fullyrt að nánast algjört jafnrétti kynjanna er til staðar. Hæfasti einstaklingurinn sem býðst er falið það verkefni sem þarf að leysa hverju sinni, óháð kynferði. Þannig var oddviti samtakanna valinn, stjórn kosin og fulltrúar á Stúdentaráðs- og Háskólaráðsframboðslistum valdnir. Aldrei hef ég fundið fyrir því að það hafi hallað á mig á einn né neinn hátt af því að ég er karlkyns, hversu fáránlega sem það kann að hljóma.

Í þessu felst mikilvægur sannleikur, sem virðist einfaldur við fyrstu sýn en vefst fyrir mörgum jafnréttissinnanum. Í þessu tilviki fara jafnstaða, þ.e.a.s. jöfn hlutföll kynjanna á tilteknu sviði, og jafnrétti, þ.e.a.s. jafn réttur kynjanna til tækifæra á tilteknu sviði, einfaldlega ekki saman. Það er nefnilega svo að það er alls ekki sjálfgefið að þessir tveir hlutir fari saman á hinum ýmsu sviðum. Hvort sem það er við einhver ákveðin nefndarstörf eða í einhverri ákveðinni starfsstétt, þá er það alls ekkert sjálfgefið að ójafnrétti sé til staðar ef hlutföll kynjanna eru ójöfn. Vissulega fer þetta oft saman – ójafnrétti og ójöfn staða kynjanna – og nægir að nefna óútskýrðan launamun kynjanna og stöðu kynjanna á Alþingi í því samhengi – það vefst t.a.m. ekki fyrir neinum að það hallar verulega á hlut annars kynsins í stærsta stjórnmálaflokki landsins.

Svokallaðir jafnréttissinnar sem beita sér hiklaust fyrir kynjakvótum og lagasetningu um jafna stöðu kynjanna eru allt annað en jafnréttissinnar að mínu mati. Það er mjög hættulegt að leggja þetta ætíð að jöfnu og túlka allt eftir hlutfalli, sem kann að hafa sér allt aðra stoð en haldið er fram. Það er ekki náttúrulögmál að hlutfall kynjanna eigi að vera jafnt á hverju og einu sviði. Raunar er það svo, að ef kynjakvóti af einhverju tagi væri festur í lög þá myndi jafnréttið að lokum þurfa að víkja fyrir jafnstöðunni – jafnréttinu væri fórnað á altari einsleitninnar.

Ég tel sjálfan mig vera mikinn jafnréttissinna – á hvaða sviði sem er. Eitt mikilvægasta málefni minnar kynslóðar verður að stuðla að áframhaldandi þróun jafnréttisbaráttu kvenna með ráði og dáð. Það verður ekki gert með kvótum og lagasetningu, heldur vitundarvakningu og sértækum aðgerðum til að styrkja stöðu kvenna á þeim sviðum þar sem hallað er á þær. Því fyrr sem kvótasinnaðir málsvarar jafnréttis átta sig á því, því betra.

Ég er á móti því að reykingar verði bannaðar með lögum á veitinga- og skemmtistöðum.

Fólk hnyklar yfirleitt augabrúnirnar í vanþóknun og fussar yfir mér þegar ég tjái því þetta og fer að útskýra fyrir mér hvað reykingar eru hættulegar. Lætur eins og ég reyki og hafi verið með puttana í eyrunum, liggjandi undir steini á Mars síðustu 10 árin.

Það þarf hins vegar ekkert endilega að fara saman: Að vilja ekki banna reykingar á þessum stöðum og að fýla reykingar á einn eða annan hátt. Mér finnast raunar reykingar ógeðslegar. Móðir mín getur staðfest það. 15 ára eyðimerkurgöngu minni til að fá hana til að hætta að reykja lauk í fyrra með skilyrðislausri uppgjöf hennar. Ófáum sígarettunum hafði verið hent, brenndar, límdar, klipptar, rifnar og þar fram eftir götunum í því stríði.

En jæja, þótt að ég sé á móti fullkomnu banni á reykingum á þessum stöðum þá er málið ekki eins svart/hvítt eins og fólk virðist stundum halda – það er til millivegur og hann er vel fær. Hvers vegna ekki að leggja reykingaskatt á þá staði sem leyfa reykingar?

Klikkuð pæling, ég veit. Að mínu mati myndi hún þó koma fyllilega til móts við alla málsaðila:

1) Eignaréttur væri ekki fullkomlega virtur að vettugi með boði og banni.
2) Það væri enn sterkari hvati fyrir veitingamenn til þess að reka reyklausan stað og fyrir einstaklinga til að sækja þá staði – ekki nóg með að staðirnir væru lausir við reykingafýlu þá væri bjórinn líka ódýrari!
3) Réttlætingin fyrir þessari leið er ekki torsótt… Reykingar valda eftir allt saman auknum kostnaði á heilbrigðiskerfið og því eðlilegt að þeir sem valda þeim kostnaði greiði hærra hlutfall af honum en þeir sem kjósa að sækja ekki slíka staði. Og frá hinni hliðinni: Það er engum þvingað inn á reykingastaði… það er val hvers og eins að sækja staði sem reykt er á og því óþolandi forsjárhyggja að ætla að banna þetta með lögum. Það er allavegana fullt tilefni til að gæta meðalhófs í þessu sem öðru.

En já, bara mitt innlegg í umræðuna. Hagfræðinemanum finnst fínt að nýta markaðinn til að leysa þetta vandamál.