Ég var frekar þreyttur eftir vinnu í dag. Fór heim og lagði mig því…sagði mömmu að hringja klukkan 18, svo ég vaknaði örugglega til að fara með hana í matvörubúð. Jú, síðan var einhver fundir klukkan 20 sem ég átti að mæta á.
En neinei, ég svaf bara eins og steinn og var að vakna rétt áðan… búinn að sofa í tæpar 10 klukkustundir og enginn ENGINN hefur haft samband og tjékkað á mér. Mjög svo undarlegt.

Annars var mig að dreyma að ég væri mættur á handboltaleik ÍBV og ÍR í Eyjum. Af einhverjum ástæðum fjölmenntu borgarstjórnarframbjóðendur á leikinn og Ólafur F. Magnússon, þá nýgenginn til liðs við Samfylkinguna, tók til máls og tilkynnti að það kæmi ekki til greina að færa flugvöllinn úr Vatnsmýrinni. Þá öskraði einhver dyggur stuðningsmaður úr bakröðinni: “Það er aldrei hægt að treysta þessum frjálslyndu – var ekki búið að ræða þetta!?”
Síðan strax eftir það tók við próf, sem ég var ekki búinn að læra fyrir. Man að það var handskrifað og ég skildi hvorki upp né niður í því. Vaknaði einmitt upp við þá ónotatilfinningu.
Huggaði mig þó fljótlega við það að ég er búinn að fá fyrstu einkunnina mína… haldiði ekki að kallinn hafi tekið níuna í vinnumarkaðshagfræði!
Takktakk.

Hver er annars venjan þegar maður vaknar svona um miðja nótt, glaðvakandi? Á ég að reyna að fara sofa aftur? Eða…