Jæja, tilnefningarnar til Óskarsins hafa verið kunngjörðar. Fyrir flesta er þetta örfrétt í amstri dagsins – gaman að sjá hvaða myndir eru tilnefndar og slíkt, en varla miklu meira en það.

Hjá mér er þessu öðruvísi farið. Þegar ég renndi yfir listann fylltist ég megnri vanlíðan og fann hvernig maginn á mér batt sjálfan sig í rembihnút. Ekki er ástæðuna að rekja til gæða myndanna sem eru tilnefndar – ég er ekki það andfélagslegur að fúlsa við Hollywood-glansinum. Það er hins vegar svo að árlega höldum við vinirnir upp á þessa glæsilegu hátíð með veðmál… og tilheyrandi keppni.

Fyrsta árið sem við gerðum það, var leikið upp á peninga. Eftir á að hyggja fannst okkur ekki alveg nógu spennandi að vinna bara peninga af vinum sínum. Skrefið var því stigið til fulls árið 2001, þegar keppnin var haldin í annað sinn. Splæst var í veglegan farandbikar, sem hefur verið keppt um síðan þá. Þrátt fyrir að þetta hljómi örlítið mental þá er þetta hins vegar hin prýðilegasta hefð sjáiði til.

Því er nú hins vegar ver og miður að ég hef aldrei, í fimm ára sögu keppninnar, unnið fjandans dolluna! Ætíð hef ég vermt annað sætið, einni rangri ákvörðun frá sigri.

Fyrir fimm árum var það fjandans handritið að Almost Famous
Fyrir fjórum árum var það fjandans leikstjórnin hans Ron Howards
Fyrir þrem árum var það fjandans handritið að Hable con ella
Fyrir tveim árum var það fjandans Sean Penn
Í fyrra var það fjandans leikstjórnin hans Clints Eastwoods

Ég er orðinn þreyttur á því að tapa. Þess vegna mun ég kosta öllu til að vinna dolluna á 6. árlegu kvikmyndahátíð Kvikmyndakónganna!

Agnar – til sigurs!*

* Það skal tekið fram að slagorð þetta er stolið frá samtökum félagshyggjufólks við HÍ, Röskvu. Jú, það er einmitt kosningar í gangi þessa dagana og ekki seinna vænna en að kynna sér málefnaskrá Röskvu, kosningablað Röskvu, nú eða bara nýjustu Röskvufréttir! Röskva er allavegana pottþétt málið, kæru félagar.

Psss. Til að fullkomna geðveikina leyfi ég mynd af hinum veglega bikar að fylgja með!

Mér til mikillar armæðu reif ég buxurnar mínar í gærkvöldi. Það væri þó ekki í frásögur færandi nema útaf því að rifan er í klofinu og örugglega einir 15cm á lengd! Ég biðst afsökunar hafi ég sært blygðunarkennd grandalausra gesta Hverfisbarsins og Celtic Cross.

Annars opnaði ég skólabók í dag í fyrsta skiptið í mánuð. Blaðsíðurnar eru jafnþungar og áður og textinn örugglega ennþá ólesanlegri. Tókst þó að klára verkefni dagsins með sóma.

Og varðandi handknattleikslandsliðið: Ég hef spáð rétt fyrir um alla þrjá leiki Íslendinga til þessa. Það læðist að mér sá grunur að við náum að vinna Rússana á þriðjudaginn, en því miður held ég að við ráðum engan vegin við Króatana í kjölfarið. Noregsleikurinn er svo algjört spurningamerki – þeir eru sýnd veiði en ekki gefin.

Lifið heil, með rísandi sól í hjarta,
Ace

Ég skellti mér til Eystrasaltslandanna frá 14. til 26. júlí í sumar, eins og sum ykkar kunna að vita. Mér datt í hug að segja aðeins frá ferðinni enda eru þessi lönd frekar fjarlæg Íslendingum, en engu að síður afar áhugaverð. Hér fylgir 3. ferðasaga ferðarinnar.
————-

Eftir guðdómlega dvöl í Tallinn, Eistlandi, hélt hópurinn af stað suður á leið. Við höfðum ákveðið að dvelja þriðju nóttina í ferðinni í Somaa-þjóðgarðinum í Eistlandi, en þar ku vera eitt stærsta “bog”-svæði heims… bog er semsagt einhverskonar mýrlendi. Við mættum um miðjan dag á svæðið og tjékkuðum okkur inn á gistiheimilið okkar – um var að ræða gamalt sovéskt samyrkjubú, sem tók sko ekki við neinu nema beinhörðum peningum.
Nojan mín fór strax að gera vart við sig á þessum tímapunkti og stigmagnaðist þegar okkur var tjáð að herbergin hjá þeim væru ekki læst – þau treystu víst gestunum sínum svo vel.
Því næst var förinni heitið í smá ævintýraferð – kanóferð hafði verið plönuð og vorum við kallarnir pikkaðir upp af gömlum og sprækum kalli á bláum sendiferðabíl. Ekki minnkaði nojan þegar við settumst allir upp í hann og hann brunaði með okkur á 100 km hraða á einhverjum hrikalegum malarvegi í einar tíu mínútur… ég róaðist nú reyndar örlítið þá enda virtumst við vera komnir í öryggið. Mættum við þar staðarhaldaranum, rauðhærðum ofurhuga sem var sonur gamla kallsins.

Hér má sjá kallana komna í vestin, nett þétta á kantinum

Á þessum tímapunkti fór ég að velta öðru fyrir mér. Skyndilega fannst mér þetta allt svo rökrétt… auðvitað! Á meðan við erum í Kanóferðinni þá ætlar fólkið að ræna öllum farangrinum okkar af gistiheimilinu og taka bílinn okkar! Döhh, þetta var svo augljóst. Með óbragð í munninum lagði ég þó af stað í kanóferðina.
Hún tók á… okkur hafði verið tjáð að þetta væri smá spræna – það var tóm lygi og þvæla. Við tók þriggja klukkustunda púl, samfléttað afleitum róðri og paranoju… sbr. myndirnar hérna að neðan.

Maggi að fríka út

Kallarnir komnir í hann krappan

Kortið sem við höfðum með okkur var harla lélegt… mér fannst þetta svooo lógískt.

Seint og um síðir tók þó ferðin enda. Ég hljóp aftur á gistiheimilið…. mér til algjörrar forundrunar sá ég hvar farangurinn minn stóð óhreyfður á gólfinu… Jesús Pétur.

Fékk mér nokkra sjússa af Agnesi og róaðist vel við það. Skelltum okkur síðan í túr með leiðsögumanni á 30 ára gömlum Saab um þjóðgarðinn… það var frekar fríkandi þegar hann leiddi okkur í gegnum níðdimman skóginn eftir minni – en hann var kúl…hvað sem hann hét nú. Hann sést einmitt hér að neðan… með þessu gífurlega töffaða apparati – saunubað sem flýtur niður ár… flott stöff.

Þetta var lærdómsrík ferð. Þrátt fyrir nojaða spádóma mína um að:
a) Við yrðum rændir.
b) Við yrðum myrtir í níðdimmum skóginum.

þá lifðum við nú samt af…

Ferðalexía nr. 2 var því komin í kollinn: Treystu náunganum. (Þess má geta að Geiri Spæs kenndi mér fyrstu lexíuna… ALDREI pakka vegabréfinu þínu ofan í töskuna sem fer á undan þér út í vél!)

Lifið heil, með sól í hjarta,
agnarögn

Í gær rakst ég á einhverja fyndnustu heimasíðu sem ég hef séð… Tjékk it out!.

Annars er ég veikur. Sem er leiðinlegt.

Að fá sér beikonborgara í morgunmat var klárlega afleikur.
Mæli annars með því að fólk glöggvi sér á sigurlistanum í komandi Stúdentaráðskosningum á www.roskva.hi.is

Hjálögð er brúðkaupsskálarræða sem ég flutti í Tjáningu 102 í MH fyrir einum 6 árum síðan. Hún hefur elst ágætlega.
——

Góðir gestir.

Mig langaði nú bara að segja nokkur orð í tilefni dagsins: Brúðkaupi bestu vinkonu minnar. Ég hef þekkt hans Ástu frá sjö ára aldri og því er óhætt að segja að fáir þekki hana betur en ég. Við hófum skólagönguna saman í fyrsta bekk í Seljaskóla og útskrifuðumst síðan saman úr M.S. nú fyrir þrem árum. Og það var einmitt á fyrsta árinu í M.S. sem hún kynntist honum Bjarna. Það var svo maður í lagi. Myndarlegur, gáfaður og með skemmtilegri mönnum sem ég hef hitt. Mér fannst þau passa alveg frábærlega saman. En… hann var auðvitað líffræðikennarinn okkar og þetta samband varð því miður ekki langlíft. Eftir það gekk hún Ásta í gegnum þó nokkuð mikla tilvistarkreppu. Hún skipti úr náttúrufræðibraut yfir á málabraut og mér fannst hún bara vera hálf manneskja. En? þá kynntist hún honum Svavari. Allt í einu varð öll miklu líflegri og þegar hún var nálægt honum Svavari ljómaði hún öll af gleði. Og Svavar var ekkert síðri en hann Bjarni. Myndarlegur, skemmtilegur og meira að segja 20 árum yngri. Ég hef sjaldan verið jafn ánægður fyrir hennar hönd. En? því miður þá blessaðist þetta samband ekki heldur. Svavar fór að leita á önnur mið sem leiddi til þess, eins og við öll vitum, að hann var kosinn dragdrottning Ísland 1998.
Aftur gekk greyið Ásta í gegnum sama vítið og aftur náði hún stíga upp úr því. Og það var örugglega að miklu leyti honum Trausta að þakka. Og hann Trausti skákaði svo sannarlega hinum tveim. Glaðvær, traustur og langt um hugmyndaríkari en Bjarni og Svavar. Þegar hún átti hvað erfiðast var hann alltaf til staður. Og ef ég á að segja ykkur sannleikann þá efaðist ég oft um úthald Trausta. En? hann hélt áfram að koma mér á óvart og áður en ég vissi var Ásta orðin lífsglaðari en nokkru sinni fyrr. Þau Trausti voru byrjuð saman og allt lék í lyndi. Það er mér þess vegna algjör ráðgáta hvers vegna hún tók upp á því fyrir ári að hlaupast á brott með Inga. Hann er ómyndarlegur, vitlaus, sóðalegur og einfaldlega baggi á þjóðfélaginu. Á þessum þrjátíu árum sem hann hefur lifað hefur engu áorkað. Og síðan hann kynntist Ástu hefur hann ekki getað haldið starfi í meira en mánuð í senn.
Og þetta er ekki það eina. Fjölskyldan hans samanstendur einfaldlega af verstu samkvæmishænsnum sem ég hef nokkru sinni hitt. Þau verðskulda ekki að drekka þetta vín.

Ég skála fyrir brúðinni og veitingarmönnunum! SKÁL!

—-

Lag andartaksins: Novacaine for the Soul með Eels