Var að glugga í nýju ljóðabókina hans Þorsteins Guðmundsson, sem er alveg hreint prýðilega góð. Baksíðutextinn finnst mér sérlega góður, en hann hljómar svo:

Barkakýli úr tré inniheldur yfir 100 ljóð eftir Þorstein Guðmundsson. Hvert ljóð skiptist í nokkrar línur, hver lína skiptist í nokkur orð og hvert orð skiptist í nokkra stafi. Þetta eru stafir sem allir Íslendingar ættu að kannast við. A, b, p og svo framvegis.

Skellti mér á nýjustu mynd Martin Scorcese í gærkvöldi, The Departed. Myndin hefur verið að fá alveg tryyyllta dóma og þykir með bestu myndum Scorcese, sem telst nú varla amalegt með hliðsjón af fyrri verkum hans (m.a. Goodfellas, Raging Bull og Taxi Driver). Hún olli mér síður en svo vonbrigðum – leikararnir voru hver öðrum betri, umhverfið og tæknivinnslan mjög elegant og síðast en ekki síst, þá var söguþráðurinn snilldin ein. Geggjuð uppbygging og meiriháttar conflictar sem halda manni á sætisbrúninni allan tímann. Eini gallinn á blessaðri myndinni er endirinn! Hvítt letur (æskilegt að lesa það ekki nema þú hafir séð myndina): Leið eins og ég hefði ekki “fattað” myndina alveg þegar ég gekk út (svipað og með Syriana) og gat upphugsað 10 leiðir sem hefði verið hægt að fara með flottari árangri. Hvað var í umslaginu sem Costigan lét Madolyn fá? Var Sullivan bara að spila með Madolyn? Hvernig vissi Dignam hver sá vondi var? Og hvað var eiginlega málið með að allt í einu var önnur rotta í löggunni! Myndin mun klárlega fá fjöldan allan af tilnefningum þegar fer að vora – hugsa að sú óvæntasta falli í skaut Mark Wahlberg, fyrir magnaða túlkun hans á Dignam. Heilt yfir eru það annars 3 stjörnur.

Hlakka annars mjög mikið til að sjá The Prestige, sem var auglýst fyrir myndina. Christian Bale í aðalhlutverki og Christopher Nolan í leikstjórasætinu – held að slíkt geti einfaldlega ekki klikkað.

Ég hef afar blendnar tilfinningar til þessa máls. Gladiator er vitanlega ein besta mynd veraldarsögunnar og raunar alveg öruggt að framhaldsmynd myndi alltaf valda vonbrigðum. Crowe/Scott/Zimmer-blandan er hins vegar gjörsamlega banvæn, svo ég skal ekki segja. Hlakka allavegana til að sjá hvernig American Gangsters lukkast (Marc Streitenfeld, fyrrv. aðstoðarmaður Zimmer, sér þó um tónlistina í henni).

Russell Crowe langar til að gera Gladiator 2

Það er orðið hluti af rútínunni hjá mér að vakna klukkan 10.30 á laugardagsmorgnum til þess að horfa á Ríkissjónvarpið enda snilldarræmur settar á dagskrá á þeim góða tíma. Nú í gær var það hin mjög svo klassíska “Not Quite Human” frá 1987, sem fjallar um Dr. Jonas Carson sem býr til vélmennið Chip í dulargervi unglingspilts og sendir hann í menntó með dóttur sinni. Skíturinn fer í viftuna þegar fyrrverandi vinnuveitandi Dr. Carsons kemst að þessu og ætlar sér að ræna Chip og selja til hergagnaframleiðanda sér til ómælds hagnaðar!

Um síðustu helgi var það svo “Charly and the Angel” frá 1973 sem átti hug minn allan (skal ekki ruglað við hina lakari Charlie’s Angels). Segir þar af gömlum búðareiganda sem lífir lífinu ekki lifandi og fær skondinn engil í heimsókn til sín, sem hótar honum dauða ef hann bætir ekki ráð sitt. Ungur Kurt Russell fer á kostum í hlutverki tengdasonarins.

 Vart þarf að taka fram að báðar eru myndirnar framleiddar af hinni kapitalísku Disney-samsteypu.

Við skorum á þingmenn þá einkum og sér í lagi þingkonur allra flokka að beita sér fyrir því að jafn réttur beggja kynja til setu á Alþingi verði tryggður með lögum, að því er segir í áskorun Femínistafélagsins.
Hafa bæði kynin ekki jafnan rétt til setu á Alþingi?

Femínistar vilja fleiri konur á þing

Í gærkvöldi voru kvikmyndakvöldin góðkunnu endurvakin. Hittumst við félagarnir Andri, Maggi Þór og Gummi heima hjá mér að þessu sinni og var það mitt að velja mynd kvöldsins. Hin lítt kunna They live frá árinu 1988 varð fyrir valinu, en hún skartar meðal annars stórstjörnunum Roddy Piper og Keith “ass-to-ass” David í aðalhlutverkum – ekki amalegt það! Söguþráðurinn er í stuttu máli eftirfarandi:

John Nada is a man without job who walks around a big American city trying to find something to do. He finally finds a job as a worker and a place to spend the nights, but one day something terrible happens to him. John discovers a pair of sun-glasses through which he can see the true face of people. Many persons in this city are in fact aliens (from the Andromeda) and most of them are important members of our society. They keep humans in ignorance and they rule our world as they like. Nada must find the rest of the men that know what’s happening (those who made the strange sun-glasses) and join them in the fight against the aliens.

Á meðal margra margra flottra tilvitnana sem hægt væri að rifja upp læt ég þessar duga:

“Life’s a bitch, and she’s back in heat!”

“I have come here to chew bubblegum and kick ass. And I’m all out of bubblegum.”

Til að gera langa sögu stutta skal ég segja ykkur að þessi mynd er alveg hreint frábær! B-myndabragurinn svífur yfir vötnum, með tilheyrandi mögnuðum slagsmálaatriðum, vafasömum tæknibrellum og útúrsúrum söguþræði. Tónlistin er líka þrælflott. Strákarnir héldu auðvitað ekki vatni yfir ræmunni og hlaut hún 11,5 poppkorn af 16 mögulegum á afþreyingarskalanum.  Mæli með því að fólk kíki á hana í Vídjóhöllinni ef það hefur gaman af svona eðalræmum.