Ég heyrði mitt fyrsta jólalag í ár áðan. Í kjölfarið er ég opinberlega farinn að hlakka til jólanna… og það mikið í þokkabót. Helvíti er annars fínt að vera ekki neinum súrum prófum þessa dagana

Er maðurinn ekki að grínast með þetta nafn???

Knattspyrnan kom kylfingnum Begay III til hjálpar

[Það] má skipta ríkisafskiptum í tvo megin flokka: a) ríkisafskipti af framleiðslu: landbúnaðarstefna, byggðastefna, tollastefna, lánastefna í ríkisbönkum, peninga- og vaxtastefna. b) ríkisafskipti af velferðarmálum: menntamál, heilbrigðismál, stuðningur við þá, sem orðið hafa undir af einhverjum ástæðum, þ.e. tryggingamál, félagsmál hvers konar, dagvistun, stuðningur við íþróttir, listir o.s.frv. Mér hefur sýnst, en það kann þó að vera misskilningur, að í reynd hafi hugmyndir ungra sjálfstæðismanna um báknið burt, einkum snúið að síðarnefnda flokknum.

[...]

Fjölmargir ágætustu hugmyndafræðingar jafnaðarmanna eru í dag þeirrar skoðunar að lýðræðis jafnaðarmennska (socialdemocracy) og frjálshyggjan (liberalism) séu ekki lengur andstæð hugmyndakerfi, heldur gangi þau hönd í hönd í mörgum atriðum. Í bókstaflegri merkingu hafa sennilega jafnaðarmenn í Austurríki gengið lengst í því að viðurkenna þetta í orði (enda eru þeir nú hlutfallslega stærstir jafnaðarmannaflokka í Evrópu), svo og í Vestur-Þýskalandi. Á borði hafa Skandinavar einnig viðurkennt þessa miklu breytingu. Bretar eru hins vegar ívið ,,frumstæðari” í þessum efnum.

Hér á Íslandi má segja að Alþýðuflokkurinn hafi í reynd viðurkennt þessa megin breytingu með þáttöku í viðreisnarstjórninni, sem svo er kölluð, og stefnuskrá hennar. Áðdáunarvert plagg er einnig stefnuskrá frjálslyndra og vinstri manna frá 1969, þar sem þessi hugmyndafræðilega viðurkenning er beinlínins tekin fram í nafni flokksins.

Í grófum dráttum má lýsa þessum kenningum svo, að framleiðslan sjálf skuli lúta markaðslögmálum – og það alvöru markaðslögmálum – en hins vegar sé ríkið ævinlega tilbúið til þess að grípa inn í , bæði með hjálparaðgerðum og eins með fyrirbyggjandi aðgerðum, t.d. með því að setja auðhringalöggjöf, með skattlagningu, eða með félagslegri stýringu í takmarkaðar auðlindir. Jafnframt sé þjónusta og smárekstur sem mest rekinn eftir lögmálum markaðarins. Hins vegar sé byggt ofan á þetta kerfi velferðarþjóðfélag, svo sem í menntamálum, heilbrigðismálum, með styrkjakerfi til listamanna o.s.frv. Með þessum hætti er grundvallarhugmyndum frjálshyggju og velferðarríkis blandað saman.

Úr grein Vilmundar Gylfasonar, Frjálshyggja og jafnaðarstefna og íslenskar aðstæður, sem birtist í Morgunblaðinu í apríl 1979.

Af einhverjum ástæðum er alltaf nýjasta heftið af Þjóðmálum inn á karlaklósettinu í vinnunni hjá mér. Það þarf varla að taka það fram að hvert eintak verður snjáð af lestri enda viti fæstir bankamenn hvað þeir eigi af sér að gera þegar þeir eru í einrúmi.

Það verður að viðurkennast að þetta er sennilega með snjallari leiðum til að bera út boðskapinn!

Jöfnum stöðu háskólanna, grein dagsins á Vefriti Ungra íhaldsmanna, er frekar absúrd. Eins og gefur að skilja fjallar greinin um skakka samkeppnisstöðu háskólanna, sem maður hefur nú rætt um oftar en einu sinni og oftar en tvisvar. Gott og vel hugsaði ég með mér – mikið er nú gaman að sjá að ungir Sjálfstæðismenn taki þetta þjóðþrifamál upp á vefriti sínu.

En nei, ekki var það nú svo gott. Herramaðurinn sem ritar greinina er að býsnast yfir því hve staða ríkisháskólanna er sterk á kostnað einkareknu háskólanna  (!) – eitthvað sem aumt fólk úr Háskóla Íslands hefur nú aldeilis ekki heyrt áður.

Maðurinn ætti kannski frekar að velta því fyrir sér hvaða áhrif það hafi á samkeppnisstöðu skólanna að þeir einkareknu megi innheimta himinhá skólagjöld ofan á framlag ríkisins á hvern nemenda… Það þarf ekki mikið brjóstvit til að átta sig á því hvers konar skekking felst í því.

Ég er sennilega einn af fáum sem hefur verið samflokksmaður beggja þingmannanna sem hafa hlaupist undan merkjum á þessu kjörtímabili. Reynsla mín á því sviði ætti að vera orðin óumdeild.

Annars finnast mér þær ástæður sem Valdimar gefur fyrir úrsögninini frekar léttvægar. Maður sem komst á þing í krafti niðurstöðu prófkjörs fyrir kosningarnar 2003 telur prófkjör núna vera óréttláta og ólýðræðislega leið til að skipa á lista. Hvers vegna tekur hann þá tvívegis þátt í slíku fyrirbæri – unir niðurstöðunni vel þegar árangurinn er honum að skapi, en fer í fýlu þegar hann nær ekki þeim árangri sem til var ætlast? Á mannamáli kallast þetta að vera tapsár.

Það er reyndar svoldið skondið að hugsa til þess að þegar þingmenn ganga úr flokki þá er það yfirleitt vegna djúpstæðs ágreinings við flokkinn – gjarnan er það meira að segja réttlætt með því að ,,flokkurinn hafi yfirgefið kjósendur” eða álíka speki. Valdimar viðurkennir hins vegar umbúðalaust að kjósendur, sem tóku þátt í prófkjörinu nú um daginn, hafi hafnað sér með afgerandi hætti – raunar kallaði hann það m.a.s. ,,aftöku”.

Er þá ekki viðeigandi að spyrja sig að því í hvers umboði maðurinn sitji eiginlega á þingi? Og í kjölfarið, hvort ekki væri drengilegast og eðlilegast að víkja sæti sínu og láta næsta varamann bera kyndilinn áfram?

Harma ákvörðun Valdimars um úrsögn úr Samfylkingu