Ég er sennilega einn af fáum sem hefur verið samflokksmaður beggja þingmannanna sem hafa hlaupist undan merkjum á þessu kjörtímabili. Reynsla mín á því sviði ætti að vera orðin óumdeild.

Annars finnast mér þær ástæður sem Valdimar gefur fyrir úrsögninini frekar léttvægar. Maður sem komst á þing í krafti niðurstöðu prófkjörs fyrir kosningarnar 2003 telur prófkjör núna vera óréttláta og ólýðræðislega leið til að skipa á lista. Hvers vegna tekur hann þá tvívegis þátt í slíku fyrirbæri – unir niðurstöðunni vel þegar árangurinn er honum að skapi, en fer í fýlu þegar hann nær ekki þeim árangri sem til var ætlast? Á mannamáli kallast þetta að vera tapsár.

Það er reyndar svoldið skondið að hugsa til þess að þegar þingmenn ganga úr flokki þá er það yfirleitt vegna djúpstæðs ágreinings við flokkinn – gjarnan er það meira að segja réttlætt með því að ,,flokkurinn hafi yfirgefið kjósendur” eða álíka speki. Valdimar viðurkennir hins vegar umbúðalaust að kjósendur, sem tóku þátt í prófkjörinu nú um daginn, hafi hafnað sér með afgerandi hætti – raunar kallaði hann það m.a.s. ,,aftöku”.

Er þá ekki viðeigandi að spyrja sig að því í hvers umboði maðurinn sitji eiginlega á þingi? Og í kjölfarið, hvort ekki væri drengilegast og eðlilegast að víkja sæti sínu og láta næsta varamann bera kyndilinn áfram?

Harma ákvörðun Valdimars um úrsögn úr Samfylkingu