Prófkjörum stærstu stjórnmálaflokkanna fyrir alþingiskosningarnar í vor lauk fyrir nokkrum vikum síðan. Menn voru misjafnlega sáttir með niðurstöðurnar eins og gengur og gerist, en áberandi var þó sú gagnrýni að konur báru skarðan hlut frá borði. Og gagnrýnin var svo sem ekki að ástæðulausu – karlmenn röðuðu sér víðsvegar í efstu sætin og einungis tvær konur leiða einhvern af 12 framboðslistum Samfylkingarinnar og Sjálfstæðisflokksins á landsvísu, miðað við niðurstöður prófkjaranna. (meira …)
Skömmu eftir að ég varð sex ára gamall voru lög(1) samþykkt á Alþingi sem leiddu til þess að almennur innflutningur og sala á bjór urðu leyfileg á Íslandi frá og með 1. mars 1989. Ein af minni fyrstu ljóslifandi minningu tengist reyndar þeim viðburði, en þá mætti ,,háöldruð” systir mín með tvo stórmeistara í skák á heimilið eftir að hafa nýtt sér nýfengið frelsið og voru þau öll vel við skál. Skákáhugamaðurinn ég heimtaði vitanlega að tefla við stórmeistarana og var ég meira að segja næstum því búinn að hafa annan þeirra undir í þokkabót. Þrátt fyrir afar takmarkaðan skilning á viðfangsefninu varð ég strax í kjölfarið þeirrar skoðunar að bjórinn væri nú hið besta mál – þó það nú væri, hann tryggði mér næstum því sigur á skákmeistara! (meira …)
Snaggaraleg grein um lögleiðingu bjórsins birtist eftir mig á Vefritinu í dag. Annars fann ég eftirfarandi mynd við uppflettingu í Morgunblaðinu á www.timarit.is. Vefurinn er náttúrulega algjör snilld, en myndin jafnvel betri. Hún er tekin úr blaðinu 30. júní 1992, þegar ég var rétt rúmlega tíu ára.
Mér til mikillar ánægju sá ég að umræðuþáttur frá því 1984 var á dagskrá sjónvarpsins í gærkvöldi. Milton Friedman rökræddi þar við Ólaf Ragnar Grímsson, Birgi Björn Sigurjónsson og Stefán Ólafsson undir styrkri stjórn Boga Ágústssonar um hagfræði og stjórnmál. Fyrir utan að vera algjör klassíker með tilliti til klæðaburðar og framkomu mannanna, sem voru allir með krosslagðar fætur sem rugguðu mismikið, voru umræðurnar mjög skemmtilegar og fróðlegar. Friedman kallinn var helvíti tungulipur og gat saltað flest það sem kastað var framan í hann á auðveldan hátt og er þar sennilega að finna helstu ástæðu þess hversu gífurlega vinsæll hann var meðal stuðningsmanna þeirra hugmyndafræði sem hann talaði fyrir.
Það sem var annars einna athyglisverðast af því sem kom fram í þættinum var að Friedman gat ekki fullyrt að nákvæmlega sömu leiðir að markmiðum um frelsi myndu gilda á Íslandi og í Bandaríkjunum, þrátt fyrir að sömu meginlögmálin giltu vitanlega. Þetta er í rauninni hryggjarstykkið í allri rökfærslu frjálshyggjumanna á Íslandi enda miðast nánast allar hagfræðikenningar sem beitt er af “frelsisins”-mönnum við forsendur á borð við fullkomna samkeppni og fullkomnar upplýsingar allra. Í landi sem samanstendur af 1000-sinnum færri þegnum en í Bandaríkjunum, þar sem flestar þessar kenningar eru smíðaðar, er augljóslega miklu erfiðara að koma á “fullkominni” samkeppni og raunar jafnerfitt að tryggja öllum mönnum “fullkomnar” upplýsingar. Það gefur því í rauninni augaleið að notkun kenninganna í íslenska hagkerfinu er ekki eins einhlít og af er látið. Ekki er ég að afneita því að almenn hagfræðilögmál gildi á Íslandi, frekar en að ég afneita því að þyngdarlögmálið virki á Íslandi. Það er hins vegar svo að sú einfeldningslega framsetning frjálshyggjumanna að meira frelsi þýði ætíð meiri velmegun er kjaftæði, sérstaklega í eins litlu hagkerfi og Ísland er. Þar þurfa reynslurök og dass af brjóstviti að koma til sögunnar svo vel megi vera, en það fer nú oftast lítið fyrir því hjá sjálfskipuðum talsmönnum frelsisins.
Hvað um það – þátturinn í gær er hér með tilnefndur af undirrituðum sem besta sjónvarpsefni ársins. Mæli með því að RÚV-arar fari að sýna meira af svona Old School-efni enda frábær vitnisburður um tíðarandann og fróðlegt í þokkabót.
Hér er hlekkur á þáttinn <- Algjört skylduáhorf fyrir áhugamenn og efnahags- og þjóðmál!
Miðað við eftirfarandi skilmála á heimasíðu Smáís, Samtaka myndrétthafa á Íslandi, er fólkið þar á bæ orðið nett geggjað:
Allar upplýsingar sem fram koma á vef SMÁÍS er eign SMÁÍS, nema annað sé sérstaklega tekið fram eða leiða megi af eðli máls. Óheimilt er að setja krækju (link) á vef SMÁÍS af annarri vefsíðu nema með skriflegu samþykki samtakanna. Skriflegt samþykki SMÁÍS þarf til að endurbirta, afrita eða dreifa upplýsingum sem fram koma á heimasíðu SMÁÍS.
Nú eru reyndar góð ráð dýr. Ég get ekki linkað á heimasíðu SMÁÍS, svo ágætir lesendur þessarar síðu geti sannreynt það sem ég er að halda fram, nema að gerast lagabrjótur skv. 2. málsgrein skilmálanna. Skv. 3. málsgrein er ég reyndar nú þegar orðinn lagabrjótur.
Já, það er vandlifað í þessum heimi…
