Ég keyrði framhjá slysstað skömmu eftir að þetta óhapp varð. Umrædd Civic-bifreið hafði greinilega farið yfir blessaða umferðareyjuna og yfir á rangan vegarhelming, enda sá ég ekki betur en að hún hafi skollið framan á bifreið sem kom úr andstæðri átt. Greinilegt var að mikið hafði gengið á – framstuðarinn á bílnum var tugum metra frá bílnum og glerbrot út um allt.

Það er ekki laust við að ég verði frekar reiðir þegar ég verð vitni að svona ótrúlegu gáleysi. Vitleysingar sem líta á götur borgarinnar sem sinn eigin leikvöll eru stórhættulegir og ógna lífi allra sem voga sér að vera á ferðinni innan um þá. Hafandi sjálfur verið sautján ára skil ég þennan hugarheim svo sem ágætlega – þar blandast saman lygileg trú á eigin ódauðleika og hæfileikum til aksturs.

Ég veit ekki hvað er hægt að gera til að minnka þennan ofsaakstur. Tugir banaslysa, áhrifaríkar auglýsingar og sú fræðsla sem nú er í gangi virðast hafa takmarkað að segja (kannski væri staðan reyndar miklu verri ef fræðslan væri ekki til staðar). Hvernig maður kemur því inn í hausinn á ungum ökuníðingum að þeir hafa undir höndum eitt mesta drápstól 20. aldarinnar og það beri að umgangast af virðingu veit ég ekki. Það þarf þó klárlega að finna við því nýjar lausnir – sjá hvað nágrannalöndin eru að gera og jafnvel brydda upp á róttækum nýjungum.

Þrem mínútum eftir að ég keyrði fram hjá slysstað var ég annars kominn upp á Miklubraut.  Og það var svo  sem ekki að spyrja að því – þrír sportlegir bílar brunuðu fram úr mér á ógnarhraða í kappakstri upp á líf og dauða.

Lýst eftir vitnum