Jæja, þá er maður kominn heim úr pílagrímsferðinni til Manchester Englands Englands. Ég og ferðafélaginn skemmtum okkar alveg konunglega, þó að úrslit leiksins (1-1) hefðu gjarnan mátt vera önnur. Það var alveg ólýsanleg tilfinning að koma loksins á Old Trafford og upplifa stemmninguna. Það var reyndar svoldið áberandi að við vorum í einhverri túristastúka þar sem söngurinn og gleðin var mestöll í öðrum stúkum vallarins – fyrir utan tvo Indónesa sem kölluðu “United, United” í kór á fimm mínútna fresti, þá var fólkið í stúkunni sem við vorum í álíka hávært og stuðningsmenn íslenska landsliðsins á Laugardalsvellinum…

Eftir á að hyggja voru það líka klárlega afglöp af katastrófískri stærð að fullnýta ekki heimildina á kreditkortinu, framlengja dvölina um tvo daga og skella sér á United – Milan, sem var í gærkvöldi. Það gleður þó vissulega að sama hvað bjátar á hjá þeim rauðu þá virðast þeir ætla að taka Framsóknina á þetta í vor – ,,árangur áfram – ekkert stopp”.

Leyfi síðan að fylgja einni af vellinum – þvílík gleði, þvílíkt stuð.

Fyrr í mánuðinum kynnti Stúdentaráð Háskóla Íslands áherslur stúdenta í menntamálum fyrir komandi kosningar. Af því tilefni gaf ráðið út stefnuskrá og skoraði á stjórnmálaflokkanna að gera stefnumál ráðsins að sínum og berjast þannig fyrir betra samfélagi. Er ákall Stúdentaráðs ekki síst komið til vegna þeirrar sáralitlu umfjöllunar sem menntamál hafa fengið í aðdraganda kosninganna, sem vekur svo sannarlega furðu enda er góð menntun forsenda þess að íslenskt samfélag vaxi og dafni á nýrri öld. (meira …)

Á stundum sem þessum saknar maður David May. Við mamma munum vafalaust skála fyrir honum á Bishops Blaize pöbbnum síðdegis á morgun áður en við röltum yfir á Old Trafford til að horfa á Manchester United taka nettan snúning á dansgólfinu við Middlesbro. Hógvært mat: 3-2 fyrir United.

Glory Glory Man United, As the Reds Go Marching On!

Ég heiti Agnar Freyr Helgason. Þegar ég var yngri fannst mér nafnið mitt alveg afleitt – Agnar þótti mér hreint og beint ljótt, en Freyr þó viðunandi. Sérstaklega gramdist mér skammstöfun seinni nafnanna tveggja – Agnar F.H. Guð má vita af hverju það var. Í seinni tíð hef ég reyndar orðið talsvert sáttari við nafnið og er eiginlega bara nokkuð ánægður með það núorðið.

En af hverju í ósköpunum heiti ég svo Agnar Freyr?

Byrjum á öfugum enda.

Eins og elskuleg systir mín, Anna Herdís, sagði mér eitt sinn í véfréttastíl fundu foreldrar mínir seinna nafnið mitt, Freyr, í símaskránni(!). Eftir ítrekaðar yfirheyrslur af minni hálfu játaði móðir mín að svo væri. Ég hef ekki litið hana og föður minn sömu augum síðan þá.

Agnarsnafnið fékk ég hins vegar í höfuðið á föðursystur minni, Agnesi Steinadóttur, sem fæddist í Danmörku 26. ágúst 1922. Yfirleitt hefur maður látið þá skýringu nægja.

En hvers vegna í andskotanum heitir Agnes eiginlega Agnes?

Móðuramma Agnesar, langaamma mín, hét Agnes Guðfinnsdóttir, fædd í Neðri-Fitjum í Þorkelshólshreppi, 23. mars 1850. Sú var helvíti öflug við barneignirnar og eignaðist ein 15 stykki.

Móðuramma þessarar Agnesar hét Agnes Guðmundsdóttir. Sú var fædd á Króksstöðum í Vestur-Húnavatnssýslu árið 1802.

Föðuramma hennar var Agnes Jónsdóttir, fædd árið 1750, ekkja á Aðalbóli, Efranúpssókn í Húnavatnssýslu þegar manntalið 1801 var gert.

Og það var auðvitað svo að þessi Agnes átti ömmu með sama nafni. Sú hét Agnes Bjarnadóttir, fædd árið 1689, og var tökubarn hjá Oddi Guðmundssyni bónda á Aðalbóli í Húnavatnssýslu.

Eitthvað lengist á keðjunni þegar svo langt aftur er komið. Sú næsta í ættartréinu sem ég finn með slíku nafni er Agnes Pétursdóttir, langaamma Agnesar Bjarnadóttur. Sú var fædd í kringum 1600 og var húsfreyja á Holtastöðum í Langadal.

Lengra aftur nær Agnesarnafnið ekki. Ef maður gefur sér að sérhver ættliðurinn sem talinn er upp hér að ofan hafi verið nefndir í höfuðið á þeim næsta, liggur því ansi djúpt á Agnarsnafninu blessaða – raunar gæti ég þannig rakið grundvallarástæðuna fyrir því að ég heiti Agnar aftur til ákvörðunar sem hjónakornin Pétur Magnússon og Elín Björnsdóttir tóku fyrir rúmlega fjögurhundruð árum síðan…

Og þannig er það nú!

Eins og ég greindi frá í september síðastliðnum fylgdu því ýmsar hentugleikabreytingar að flytja úr ghettóinu og enda hérna í Vesturbænum. Ein sú mikilvægasta var vitanlega að gerast dyggur stuðningsmaður KR og harma ég það svo sannarlega ekki í dag! Maður er þó auðvitað alltaf ÍR-ingur inn við beinið… það er bara svoldið djúpt á því akkúrat helgina sem ÍR fellur niður um deild í handboltanum og KR verður Íslandsmeistari í körfu!

KR-ingar Íslandsmeistarar karla í körfubolta

Það fór eins og maður bjóst við – Íslandshreyfingin og Frjálslyndi flokkurinn munu eyða miklu meira púðri í að agnúast út í hvorn annan, en tilefni gefur til. Ekki ósvipað og rimma Frjálslyndra og Nýs afls í kosningunum 2003, þó fyrrverandi talsmenn Nýs afls séu reyndar orðnir talsmenn Frjálslyndra og fyrrverandi talsmenn Frjálslyndra orðnir talsmenn Íslandshreyfingarinnar.

Úffum púff.

Magnús Þór Hafsteinsson lætur ekki sitt eftir liggja við að reyna að krækja í hið mikla fylgi Íslandshreyfingarinnar og fjallar með heilögum vandlætingartón á síðunni sinni í dag um hinar stolnu fjaðrir sem frambjóðendur Íslandshreyfingarinnar skreyta sig með. Segir hann meðal annars:

Sigurlín Margrét Sigurðardóttir er sömuleiðis varaþingmaður. Hún hefur mér vitanlega ekki sagt af sér varaþingmennsku þó hún sé nú komin í framboð fyrir annan lista eða “stjórnmálaflokk”. Væri ekki hreinlegast að gera slíkt? Henni ber náttúrlega ekki skylda til þess, ég veit það en það væri samt meiri trúverðugleikablær yfir slíku. En hún ræður því auðvitað sjálf.

Án þess að  leggja nokkuð mat á hvort Sigurlín eigi að segja af sér varaþingmennsku eða ekki hlýtur maður að spyrja sig hvað Magnúsi Þór finnist eiginlega um þá kumpána Valdimar Leó og Kristinn H.

Mér að vitandi sagði hvorugur þeirra af sér þingmennsku eftir að hafa beðið afhroð í prófkjörum og skipt yfir til Frjálslyndra. Magnús Þór hlýtur að telja þá skorta trúverðugleikablæ fyrir vikið… svona fyrir sakir samkvæmninnar allavegana.