Ég er á leiðinni austur á land snemma í fyrramálið með múttu, bróa, mágkonunni, Halldóru frænku og Bjarna frænda. Við verðum í nokkra daga – gistum í Breiðdal, á Egilsstöðum og svo smellum við okkur í sumarbústað. Þau ætla síðan að klára hringinn, en ég flýg heim frá Egilsstöðum á sunnudaginn (flugmiðinn var á 3.500 kall, sem er verð sem er mér afar þóknanlegt!).

Þetta er annars í fyrsta sinn síðan ’95 sem ég fer eitthvað austar en Höfn. Við ætlum einmitt að stoppa þar og virða aðeins betur fyrir okkur húsið sem afi gamli (pabbi pabba) byggði í kringum 1930 og hefur staðið autt frá því að pabbafjölskylda flutti þaðan áratug síðar. Ég hef nokkrum sinnum komið þar fyrir utan (enda stendur það alveg við þjóðveginn), en ætla að hætta mér inn í þetta skiptið og skoða mig betur um.

Skemmtilegast verður annars að fara með mömmu og bróa til Eskifjarðar, en familían átti einmitt heima þar fram til 1980. Hlakka mikið til að fá guided tour um þorpið – hvar hvað gerðist og sa videre.

Bjarni frændi, sem verður 5 ára í sumar, verður örugglega líka hress félagsskapur. Hann er keppnismaður mikill eins og frændi sinn og finnst ekkert verra en að tapa (ditto)… Borðaði einmitt kvöldmat með honum í gær og hann tilkynnti mér, þegar ég var nýbúinn að fá mér ábót og hann alveg að klára af disknum sínum að við værum í keppni um hver væri fljótari að klára af disknum. 10 sekúndum síðar hrósaði hann sigri og var óspar á að núa salti í sárin. Gleðin er hins vegar ekki alveg eins mikil þegar hann tapar – þá blótar hann í sand og ösku og endurtekur ,,Damn it” í sífellu!