Í íslenskri orðabók Málar og menningar frá 1997 er Rómanska-Ameríka sögð vera Suður-Ameríka. Svo er vitanlega ekki.

Ég hef af þessu djúpar áhyggjur og mun hugsanlega missa svefn vegna þessa í nótt.

Agalega finnst mér fyndið að fylgjast með íhaldsmönnum fá hland fyrir hjartað yfir þingsályktunartillögu Steinunnar Valdísar um að aðlaga eigi titil ráðherra að breyttum tímum. Af hverju ekki að ræða tillöguna efnislega í staðinn fyrir að jesú-a sig eins og eldri borgari á Eminem-tónleikum? Vangaveltur um hvort að þingkonan hafi ekki þarfari verkefnum að sinna eru líka mjög skondnar komandi frá fólki sem afkastar heilum bókum af efni um þau grundvallarmannréttindi að álagningarskrár verði ekki birtar opinberlega….

Mikið finnst manni nú leiðinlegt að fólk sé almennt hætt að þéra. Svona í tilefni dagsins.

Var á ansi hreint áhugaverðum fundi upp í Seðlabanka fyrr í dag um peningastefnuna, árangur hennar og hvort myntráð gæti verið lausnin fyrir íslenskt hagkerfi. Myntráðsfyrirkomulagið myndi valda því að íslenski gjaldmiðillinn yrði festur við erlenda mynt, evruna til dæmis, á tilteknu gengi, Seðlabankinn lagður niður og sjálfstæð peningastefna afnumin með lögum.

Björn Rúnar, sem flutti fyrirlesturinn, komst reyndar að þeirri niðurstöðu að myntráð væri sennilega ekki rétta lausnin fyrir Ísland enda væri önnur lausn augljóslega mun betri – að taka upp evruna.

Upp spunnust talsverðar umræður um evruna og heyrðist talsvert hærra í þeim sem voru sammála Birni hvað það varðar. Fundarstjórinn, sem er staðgengill aðalhagfræðings Seðlabankans, maldaði nú eitthvað í móinn og taldi málið ekki alveg svona augljóst. Í kjölfarið lauk hann fundinum með afar viðeigandi orðum: ,,Eins gott að Davíð er ekki hérna…“

Svei mér þá, þetta finnst mér athyglisverð mynd af hagvexti á mann síðasta árþúsundið. Hvað ætli valdi annars toppinum á fjórtándu öldinni…?

Í kúrsinum ,,Hlutverk og stefnumótun alþjóðastofnana” er okkur ætlað að skrifa 60% ritgerð um viðfangsefni tengt alþjóðastofnunum. Mig langaði mikið að skrifa eitthvað um Alþjóðagjaldeyrissjóðinn og stefnu hans, og datt niður á að skrifa um hið svokallaða Washington-samkomulag (e. Washington consensus), gagnrýni á það og árangur.

Eins og mér er von og vísa hef ég farið víða í heimildaöfluninni og er raunar sennilega kominn með efni í 6 eininga ritgerð, en ekki 60% ritgerð! Af hliðarsporunum mínum mæli ég annars eindregið með 6 klst heimildaþáttaröðinni Commanding Heights – The Battle for the World Economy, sem fjallar um þróun heimshagkerfisins á tuttugustu öldinni og er hreint út sagt mjög skemmtileg áhorfs. Hún er vissulega með smá frjálshyggjuslikju, en hafi maður það bak við eyrað er vel hægt að njóta hennar. Flott hjá Bókhlöðunni að eiga eintak. Greinin How Sweden Tweaked the Washington Consensus úr Dissent er líka ágætis lesning… gaman að sjá hvernig sænska módelið kemur Bandaríkjamanni spánskt fyrir sjónir.

Nú er hins vegar að bretta upp ermarnar og fara að grisja það gáfulegasta út úr þessum heimildum. Yfir og út.