Það þarf ekki frjótt ímyndunarafl til að geta sér til um kröfur þingmanna eftir nokkur misseri: Hvorki gengur að deila starfsmanni né að hafa hann einungis í 33% starfi – eina vitið í stöðunni verður að hver þingmaður fái sinn persónulega aðstoðarmann. Og þá verða aðstoðarmennirnir orðnir 51.

Í dag á Vefritinu eftir undirritaðan.

Í grein dagsins fjallar Agnar Freyr Helgason um tillögur forsætisnefndar Alþingis sem miða að því að allir landsbyggðarþingmenn eigi rétt á aðstoðarmanni í þriðjungsstarfi. Segir meðal annars í greininni: ,,Það þarf ekki frjótt ímyndunarafl til að geta sér til um kröfur þingmanna eftir nokkur misseri: Hvorki gengur að deila starfsmanni né að hafa hann einungis í 33% starfi – eina vitið í stöðunni verður að hver þingmaður fái sinn persónulega aðstoðarmann. Og þá verða aðstoðarmennirnir orðnir 51.” (meira …)

Jæja, þá er enn einni Óskarsverðlaunahátíðinni lokið og við vinirnir búnir að útkljá það í áttunda skiptið hver er kvikmyndakóngurinn það árið. Eins og virðist vera orðið að árlegri hefð, þá hafnaði ég í öðru sæti á eftir sigurvegaranum (sem voru að vísu tveir núna), en það er einmitt í ÁTTUNDA skiptið í röð sem það gerist! 13 flokkar réttir af 18 hjá mér, sem er það slappasta frá upphafi. Það eina sem aðskildi mig frá sigurvegurunum var besta kvikmyndatakan, bölvuð sé hún.

Annars var ég ekki alveg sammála Óskarnum um bestu myndina – raunar voru tvær bestu myndir ársins að mínu mati ekki tilnefndar. Önnur þeirra hefði nú sennilega seint ratað þangað, en hin átti svo sannarlega skilið að vera þar. Hvað um það… Topp 10 listi ársins að mínu mati er eftirfarandi:

• 10. Michael Clayton
• 9. The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford
• 8. Eastern Promises
• 7. 3.10 to Yuma
• 6. American Gangster
• 5. There Will Be Blood
• 4. No Country for Old Men
• 3. Juno
• 2. The Bourne Ultimatum
• 1. Into the Wild

Jájá, vel Hollywood-miðað, ég veit. Á líka eftir að sjá The Kite Runner, La Mome, Away from Her og Le Scaphandre et le papillon sem gætu hugsanlega riðlað röðinni eitthvað örlítið…

Allt gott fólk kýs að sjálfsögðu hjálagt lag sem framlag Íslands til evrópsku tónlistarsenunnar 2008. Það liggur í augum uppi.

Af mikilli bjartsýni (sem felst í því að finna tíma til að lesa blessuðu skrudduna!) verslaði ég mér eintak af The Audacity of Hope eftir Barack Obama í gær. Er búinn með fyrsta kaflann og verð að segja að hún fangar mann frá fyrsta staf. Fáir eru leiknari með orðin en Obama og eru nokkur frábær kvót að finna fremst í bókinni. Látum eitt flakka:

Or maybe the trivialization of politics has reached a point of no return, so that most people see it as just one more diversion, a sport, with politicians our paunch-bellied gladiators and those who bother to pay attention just fans no the sidelines: We paint our faces red or blue and cheer our side and boo their side, and if it takes a late hit or cheap shot to beat the other team, so be it, for winning is all that matters.

Þessi tilvitnun – og raunar allar vangaveltur hans um hvernig pólitík er rekin á forsendunum við gegn þeim – minnti mig af einhverjum ástæðum svoldið mikið á atburði undanfarinna vikna í borginni…

Hún er aldeilis athyglisverð könnunin sem var kynnt í Íslandi í dag í kvöld. Samkvæmt henni nýtur Samfylkingin í Reykjavík stuðnings tæplega 47% borgarbúa, á meðan Sjálfstæðisflokkurinn mælist með 31,4%. Vinstri-græn mælast með 16,2%, en aðrir flokkar fá minna en 3%. Vissulega er þetta einungis könnun og skekkjumörkin hressileg, en það er engu að síður fróðlegt að umreikna fylgið yfir í fjölda borgarfulltrúa. Einföld D’Hondt-æfing leiðir eftirfarandi í ljós:

• Samfylkingin: 8 borgarfulltrúar
• Sjálfstæðisflokkurinn: 5 borgarfulltrúar
• Vinstri-græn: 2 borgarfulltrúar

Já, nú dámar mér!

Ætli það hafi gerst áður að annar flokkur en Sjálfstæðisflokkurinn mælist með hreinan meirihluta í borgarstjórn Reykjavíkur í könnun?