Mér finnst það gjörsamlega fráleitt að Reykjavíkurborg skuli ekki sýna úrslitaleikinn á risaskjá einhversstaðar í borginni – manni hefði t.d. fundist það alveg upplagt að sýna hann á Miklatúni. En nei…. svo gott er það ekki.

Ég stefni á Vodafone-höllina í fyrramálið og get varla beðið. Er kominn í landsliðsbúninginn og hef sjaldan verið spenntari fyrir íþróttaviðburði… þetta er stærsta stund íslenskrar íþróttasögu hingað til og sennilega sú stærsta sem maður mun upplifa nokkurn tímann.

Strax í riðlakeppninni spáði ég því að Ísland myndi lenda í öðru sæti og að Frakkar yrðu meistarar. En þvílíkt *BÍP* – það þýðir ekkert annað en að trúa því að við vinnum þetta!

Áfram áfram áfram Ísland!

Ég held að ég gæti örugglega orðið frekar flinkur strandblaksspilari. Gæti þá sameinað markmannstaktana til að verjast smössum við körfuboltataktana í hávörninni. Annars er eitthvað skrítið við 2ja manna hópsport. Hver velur liðið? Er einhver landsliðsþjálfari? Eða eru jafnvel mörg lið frá hverju landi? Eru þetta atvinnumenn sem spila alla jafna tímabilin sín i Frakklandi eða Brasilíu?

Þetta eru allt spurning sem hægt er að finna svar við á wikipedíu, en ég vil frekar halda í dýrðarljóma fáfræðinnar.

Annars horfði ég á bronsviðureignina í strandblaki á ÓL í nótt. Brasilía mætti þar liði Georgíu, en báðir spilararnir í Georgíu voru Brassar – skiptu bara um ríkisfang því þeir vissu að þeir ættu aldrei séns á að spila fyrir Brassana. Mér þóttu nöfnin þeirra skondin: Annar hét Geor og hinn hét Gia… saman voru þeir Team Geor/Gia.

Þeir höfðu ekki mikið annað en nöfnin með sér, blessuð skinnin – steinlágu fyrir þeim gulklæddu.

Fjölskyldan mín hefur tröllatrú á Barnalandi. Alltaf þegar að ég segi þeim að ég þurfi að losna við eitthvað þá er það fyrsta sem maður heyrir: ,,Settu þetta á Barnaland!“. Ég hef fussað og sveiað yfir þessu og ekki þótt mikið til þessarar ráðgjafar koma.

Þangað til fyrir fimmtán mínútum.

Hef verið að vandræðast með sófann minn útaf flutningunum enda er hann alltof stór til að komast fyrir í vistarverum mínum hjá móður minni eða geymslunni hennar. Eftir nokkrar símhringingar frá þeirri gömlu ákvað ég loksins að slá til, taka mynd af sófanum og skella auglýsingu inn á barnaland. Þetta gerðist fyrir svona 25 mínútum síðan. Tíu mínútum síðar voru tveir búnir að hringja og sófinn svo gott sem seldur…

Maður er orðinn of góðu vanur.

Á meðan handboltalandsliðið stendur sig alveg stórkostlega á Ólympíuleikunum getur fótboltalandsliðið ekki einu sinni drattast til að vinna Aserbaídsjan í vináttuleik á Laugardalsvellinum. Frammistaðan var hreint arfaslök og úrslitin ömurleg. Ef liðið væri í það minnsta að spila skemmtilegan bolta eða einhver leikgleði og kraftur skini í gegn eins og hjá strákunum í Beijing þá gæti maður fyrirgefið þetta, en því er svo aldeilis ekki að skipta. Ég ætla rétt svo að vona að framhaldið verði betra – annars munum við sitja eftir á botninum í undankeppni HM. Þess má annars geta að umrætt lið Asera er í 138. sæti á styrkleikalista FIFA – á svipuðum slóðum og Erítrea, Jemen og Madagaskar…

Á rúmlega viku hef ég selt ofan af mér húsið, látið af störfum sem formaður UJR og nú síðast, hætt í vinnunni. Það er óneitanlega svolítið furðulegt að vinda svona ofan af lífinu sínu og standa aftur á byrjunarreit…

Þetta er nokkuð skemmtileg mynd.

(Via Economist’s View)