Eins og ástatt er í heiminum í dag, geta þjóðir varla átt verri örlög en að verða “næsta Ísland”. Foreign Policy spáir fyrir um hverjir gætu fetað í fótspor okkar…

Miðað við slúðrið lítur út fyrir að Össur muni verða fimmfaldur ráðherra næstu mánuðina… Hann á að halda áfram sem iðnaðarráðherra, taka við viðskipta-, landbúnaðar og sjávarútvegsráðuneytinu, auk þess sem hann á að stýra utanríkisráðuneytinu í forföllum ISG.

Ég spyr nú bara, hvers eiga aðdáendur bloggsins hans eiginlega að gjalda?!

Jæja svo fór sem fór. Úr þessu vona ég að það verði mynduð minnihlutastjórn VG og Samfylkingar, sem mun svo vonandi geta starfað áfram eftir kosningar. Íslenska þjóðin á að minnsta kosti skilið langþráð frí frá Sjálfstæðisflokknum. Ég ætla annars ekkert að úttala mig frekar um það – nema að mér finnst tilhugsunin um Jóhönnu Sigurðardóttur sem forsætisráðherra alveg frábær! Gó Jóbama!

*

Eitt hefur farið alveg sérstaklega mikið í taugarnar á mér undanfarna mánuði. Það er þegar fólk er að úttala sig um menntun þingmanna og sérstaklega ráðherra og hneykslast á því hvers vegna þeir eru þar sem þeir eru. Þeir Árni Mathiesen og Björgvin Sigurðsson hafa orðið alveg sérstaklega fyrir barðinu á þessu. Í viðtalinu sem Sindri Sindra froðufelldi gjörsamlega yfir Geir Haarde í síðustu viku hafði hann til dæmis á orði að það væri “hlegið að okkur erlendis” fyrir að vera með dýralækni í fjármálaráðuneytinu og heimspeking í viðskiptaráðuneytinu. Nú er svo fólk farið að hneykslast á því að jarðfræðingur verði fjármálaráðherra… næst mun fólk væntanlega súpa hveljur yfir því að flugfreyja verði forsætisráðherra!

Satt best að segja finnst mér þetta agalegt og óþolandi menntasnobb. Fólk er ekki kosið á þing útaf menntun sinni og fólk velst heldur ekki til forystu í stjórnmálum útaf henni. Við kjósum það fólk sem við treystum til að hafa forystu fyrir íslenska þjóð og þá sem bjóða upp á hugmyndir og hugsjónir sem við trúum á. Að ætla að víkja því fólki til hliðar og krefjast svo ákveðinnar menntunnar af frambjóðendum er afar öfugsnúið og ólýðræðislegt.

Auðvitað eiga ráðherrar að hafa sérfræðinga sér til aðstoðar. En þeir sjálfir þurfa ekki að vera sérfræðingar.

Lítill hópur af fólki hérna á vistinni er farinn að hópast í kringum mig yfir miðnæturteinu á hverju kvöldi og biðja um öppdeit á stöðunni á Íslandi. Og alltaf getur maður sagt eitthvað nýtt.

*

Eina vitið í stöðunni er að kjósa í vor. Hvort það verður í mars, apríl eða maí finnst mér ekki skipta meginmáli. Að mörgu leyti er það ágætt að kosningarnar verði jafnvel ekki fyrr en í maí enda gefst nýjum framboðum þá góður tími til að koma saman framboðslistum. Nýtt fólk ætti þá sömuleiðis að hafa rýmri tíma til að koma sér fyrir í gömlu flokkunum.

Ég er hins vegar afskaplega efins um að það sé rétt að slíta núverandi stjórnarsamstarfi ef orðið er ljóst að það eigi að kjósa í vor. Hverju það myndi skila að fá nýja stjórn í þrjá mánuði – hvort sem það yrði vinstri stjórn eða utanþingsstjórn – veit ég ekki. Nýir ráðherrar væru varla sestir í stólana sína áður en þeir þyrftu að víkja úr þeim aftur. Ég er kannski alltof pragmatískur, en verkefnin sem ríkisstjórnin er að fást við eru risavaxin og þola það ekki að vera sett í eitthvað tómarúm fram að kosningum. Finnst Guðríður hitta naglann algjörlega á höfuðið hvað það varðar.

Að halda því fram að með því að sitja áfram í stjórn með Sjálfstæðisflokknum sé ISG að setja Samfylkinguna framar þjóðinni eða völdin framar þjóðinni er í besta falli hlægilegt. Það er augljóst að enginn hefði hagnast meira á því að slíta ríkisstjórninni strax í haust heldur en Samfylkingin. Það hefði mátt bóka stóran kosningasigur og forsætisráðuneytið á silfurfati. Í staðinn mun Samfylkingin þurfa að berjast upp í móti og vafalaust eiga mjög erfitt með að fá fólk til liðs við sig á komandi mánuðum. Skýrara dæmi get ég ekki séð um að taka þjóðarhagsmuni framar flokkshagsmunum.

Það er svo annað mál að ný (vinstri)stjórn þarf heldur betur að taka til hendinni. Það á að vera löngu búið að hreinsa út í Seðlabankanum og FME. Og auðvitað eigum við að sækja um aðild að ESB og leggja samninginn í dóm þjóðarinnar.

Mikilli vinnuhelgi lokið. Kláraði fyrstu metnu ritgerðina mína seint í gærkvöldi og skilaði henni inn í dag. Spurt var “Does Economic Development Lead to Democracy?” Undirritaður svaraði já, en að það þurfi engu að síður að kanna betur hver orsakatengslin þarna á milli séu.

*

Eins og ég bjóst við fannst mér Twentieth Century European Liberal Though vera áhugaverðastur af þeim kúrsum sem ég taldi upp um daginn. Þetta er í fyrsta sinn sem ég tek einhverja stjórnmálaheimspeki, svo ég er búinn að birgja mig upp af bókum sem heita “Introduction to Political Philosophy” og svipað. Er líka byrjaður að lesa Liberalism eftir Paul Kelly, sem kennir kúrsinn. Hef það á tilfinningunni að þetta verði örugglega erfiðasti kúrsinn minn, en að sama skapi meira en þess virði.

*

Ég veit ekki hversu margir fylgjast með kvikmyndadómasíðunni minni, en hún er svosem að miklu leyti gerð fyrir sjálfan mig. Hefur lengi langað að halda uppá hvaða myndir ég horfi á með kerfisbundnum hætti enda með gagnablæti í meiralagi. Hvað um það, ég hef verið einstaklega duglegur í janúarmánuði og mun örugglega halda áfram að vera það enda Óskarinn framundan. Mæli hiklaust með Slumdog Millionaire og Seven Pounds, sem kom mér virkilega á óvart. The Curious Case of Benjamin Button fannst mér hins vegar alls ekki eins góð og ég bjóst við.

*

Og svo er það náttúrulega þetta.

Þá er skólinn byrjaður aftur og maður í óða önn að koma sér í námsgírinn. Sökum einstakrar leti í jólafríinu er ég reyndar ekki alveg búinn með verkefni haustannarinnar – þarf að skila tveim ritgerðum núna í janúar sem tengjast haustkúrsum, svo það verður nóg að gera hjá manni. Sú fyrri mun fjalla um hvort efnahagslegar framfarir stuðli að lýðræði, en sú síðari mun (sennilega) fjalla um að hvaða leyti – ef einhverju – efnahagsstefna Breta hafi breyst þegar New Labour tók við af Íhaldsflokknum 1997. Ég er hins vegar ekki einn í letibátnum – heyrist á flestum félögunum mínum í náminu að það séu vökunætur framundan!

Verð í þrem kúrsum á þessari önn eins og þeirri síðustu. Er búinn að festa tvo þeirra niður og er fáránlega spenntur fyrir þeim báðum: Capitalism and Democracy og Comparative Politics of Redistribution in Advanced Democracies.  Er að velja á milli þriggja kúrsa til að verða sá síðasti… mætti í The Liberal Idea of Freedom í gær, er á leiðinni í European Models of Capitalism eftir 10 mínútur og fer svo í Twentieth Century European Liberal Thought á föstudaginn. Finnst líklegast að sá síðasti verði fyrir valinu, en það er aldrei að vita.

Meira var það ekki í bili.