Ég skrifa og skrifa og skrifa ritgerðir. Þá er það síðasta sem maður nennir að gera að blogga. Ég rakst samt á fróðlegt myndband um heimskreppuna… og kem því hér með á framfæri. Jahso.

Í grein dagsins fjallar Agnar Freyr Helgason um Lánasjóð íslenskra námsmanna og mikilvægi þess að standa vörð um hlutverk hans á komandi misserum. Í stað þess að láta fyrirsjáanlegan niðurskurð í ríkisbúskapnum bitna á starfsemi hans telur Agnar þvert á móti mikilvægt að efla hann enn frekar og tryggja þannig jöfn tækifæri allra til framhaldsmenntunnar. Segir meðal annars í greininni: ,,Mikið óhagræði felst í því fyrir námsmenn að fá lánin einungis greidd út tvisvar á ári, auk þess sem ýmsar gildar ástæður geta verið fyrir því að námsmaður skili ekki fullum námsárangri. Ýmsar leiðir er hægt að fara til að bæta úr þessu. Sú sem oftast hefur verið nefnd til sögunnar, greiðsla námslána mánaðarlega, hlýtur að vera kostur sem núverandi ríkisstjórn veltir alvarlega fyrir sér við endurskoðun úthlutunarreglnanna í vor. Slík breyting ætti aukinheldur ekki að krefjast mikilla fjárútláta.” (meira …)

Þumalputtaregla um fjölda þingmanna lands, segir að þeir eigi að vera jafnmargir ferningsrótinni af mannfjölda landsins (mannfjöldi í veldinu 1/3). Miðað við að mannfjöldinn á Íslandi er rétt rúmlega 320 þúsund þá ættu þingmennirnir að vera 69, en ekki 63.

Og þar höfum við það.

Jæja, nú hefur gjörsamlega keyrt um þverbak. Ísland er aðhlátursefni eða varúðardæmi hvert sem maður kemur hérna í Bretlandi. Einn kennarinn minn er meira að segja farinn að sjá svo miklar aumur á mér, að hann er reglulega farinn að skjóta inn í að ástandið í Bretlandi sé nú ekki svo gott heldur og að Ísland muni vafalaust ná sér fljótt aftur á strik. Pólskur samnemandi minn greindi frá því að samkvæmt Pólverjunum sem væru að koma heim frá Íslandi væri allt farið til fjandans og í nýjasta Economist er Dublin kölluð Reykjavik-on-Liffey. Á forsíðu Independent í gær var svo fjallað um hrun Baugsveldisins, sem átti víst orðið tíundu hverja “High Street”-verslun. Þeir sem Independent ræddu við vildu meina að þetta hefði verið óumflýjanlegt, fjárfestingar Baugs hefðu margar verið mjög óskynsamar og viðskiptamódelið ósjálfbært. Þetta var semsagt ekki Davíð að kenna.

Allt þetta umtal særir fyrst og fremst þjóðarstoltið… sem er svo sem ekkert lítið eftir sigurför útrásarvíkinganna um allar trissur.

*

Lífið gengur annars sinn vanagang hérna á Passfield Hall. Er kominn með fasta lærdómsrútínu og loksins farinn að mæta aftur í ræktina. Hin ógurlega snjókoma í upphafi vikunnar riðlaði reyndar öllu prógramminu hjá mér þar sem skólinn og bókasafnið voru lokuð og strætóarnir gengu ekki í þokkabót. Íslendingurinn í manni fékk þó allavegana tækifæri til að hlæja eitthvað að Bretunum á móti…

Ritað í Reykjavik-on-Thames, kl. 15.40.