Indverska litahátíðin Holi var haldin hátíðleg hérna á heimavistinni fyrr í dag. Í stuttu máli snýst hún um að blanda litum saman við vatn og maka fólk út í gumsinu… síðan þegar fjör færist í leikinn þá fær maður heilu föturnar af köldu lituðu vatni yfir sig! Hef síðan rekist á nokkra í dag sem eiga erfitt með að ná litnum af húðinni… sjálfur er ég ennþá örlítið bleikur og gulur í framan, og með rautt handarfar á bakinu!
Ég er annars þessi bleiki á myndinni, annar frá vinstri í fremstu röðinni.
Vísir, mbl.is og DV greina frá því “tæpur helmingur” vilji hvorki Ingibjörgu Sólrúnu né Jón Baldvin sem formann Samfylkingarinnar. Ekki kemur fram í fyrirsögnum miðlanna tæpur helmingur hvers enda myndi fréttin vera heldur rýr ef greint væri frá því strax í upphafi.
Að slá því upp sem sérstakri frétt að helmingur allra kjósenda styðji ekki tiltekið fólk í flokk sem það kýs ekki er afskaplega léleg fréttamennska. Það kemur mér raunar ekkert sérstaklega á óvart að til dæmis Sjálfstæðismenn hafi lítinn áhuga á ISG eða JBH. Hvernig ætli þetta væri ef þessu væri öfugt farið – verið að spyrja um formann Sjálfstæðisflokksins til dæmis. Ekki held ég að sá stuðningur myndi ná mörgum tugum prósenta.
Það sem er auðvitað aðalfréttin er hvaða hug kjósendur Samfylkingarinnar hafa til formannsframbjóðendanna. Að ISG sé með tæplega 70% stuðning þess stokks finnst mér raunar vera nokkuð mikil stórfrétt – svona miðað við hvað fólk hefur verið að gagnrýna hana og segja hana vera rúna öllu trausti. Hún hefur hins vegar greinilega ennþá stuðning meginþorra Samfylkingarfólks – skrítið að miðlarnir hafi ekki neinn áhuga á því…
Vikan í Capitalism and Democracy kúrsinum mínum var tileinkuð viðfangsefninu “Redistribution to the rich”. Megininntakið var um það hvernig þeir efnuðu nota lýðræðislegar aðferðir til að efnast ennþá meira. Á meðal lesefnis var mjög góð grein eftir Paul Krugman og, tjah, athyglisverð netbók sem heitir The Conservative Nanny State. Á leslistanum var líka grein eftir Susanne Lohmann, sem mér þótti reyndar einna áhugaverðust.
Lohmann þessi leggur upp með að skýra hvers vegna sérhagsmunahópar eru jafn öflugir og þeir eru. Að hennar mati er lykilbreytan í því sambandi upplýsingar og hvernig sérhagsmunahópar og almenningur hafi aðgang að mismunandi upplýsingum. Útaf því að sérhagsmunahópar eru vanalega frekar smáir í stærð (a.m.k. miðað við allan almenning) er mjög auðvelt fyrir þá að fylgjast með lögum og ívilnunum sem snúa að þeirra hagsmunasviði. Bændasamtökin eru til dæmis gott dæmi um þetta. Almenningur hins vegar hefur litla yfirsýn yfir útgjöld hins opinbera og sérstaklega útgjöld á mjög sértækum sviðum. Sumir stjórnmálamenn sjá tækifæri í þessu og haga því stefnu sinni þannig að hún gagnist ákveðnum sérhagsmunahópum á kostnað almennings. Það er fullkomlega rökrétt, þar sem sérhagsmunahóparnir munu verðlauna þessa hegðun, á meðan almenningur mun ekki taka eftir henni.
Ég held að það sé nokkuð mikið til í þessu hjá Lohmann. Það rökrétta í stöðunni væri auðvitað að minnka þessa ósamhverfni í upplýsingum – það er að segja, að jafna þær upplýsingar sem allur almenningur hefur og sérhagsmunahópar hafa. Ég held raunar að það vanti almennt mikið upp á það að fólk geri sér almennilega grein fyrir því í hvað skattarnir þeirra fara. Umboðsmaður skattgreiðenda væri því kannski ekkert svo galin hugmynd. Hann væri fljótur að borga sjálfan sig upp ef honum tækist að vinda ofan af brotabroti af starfsemi sérhagsmunahópanna. Það væri reyndar sennilega nóg fyrir hann að ná að kroppa 0,01% af stuðningi við landbúnaðarkerfið til þess!
Það er greinilegt að Eyjan lítur orðið á sig sem varnarvígi íhaldsins ef marka má fréttaflutninginn þar. Nú síðast birtir Guðmundur Magnússon þar frétt um skoðanakönnun Capacent í dag undir fyrirsögninni:
3,5% skellur Samfylkingar. Stjórnarflokkarnir með meirihluta. Sjálfstæðisflokkur aftur stærstur.
Ég veit ekki hversu brenglað fréttamat maður þarf að hafa til þess að setja þessar upplýsingar um “skell” Samfylkingarinnar fremst í fyrirsögnina. Sömuleiðis er það út í hött í ljósi þess að vikmörk fylgis Samfylkingarinnar eru 3% í könnuninni, eins og fram kemur á öðrum fréttavefum. Þetta er því varla marktækur munur.
Eyjan kýs reyndar að sleppa því að nefna það.
Uppfært: Guðmundur Magnússon virðist vera sammála mér á blogginu sínu. Ég hélt að hann væri einn að uppfæra Eyjuna, en það er kannski ekki svo…
Svansson bloggar um stórmerkileg ummæli vararíkissaksóknara í Morgunblaðinu í dag varðandi mótshald í póker. Samkvæmt því sem hún segir var Gizmo-mótið svokallaða í góðu lagi og raunar ekkert því til fyrirstöðu að halda fleiri slík mót. Þetta mun hafa mikil áhrif… einhvernveginn grunar mig að fjöldi pókermóta muni spretta upp í kjölfarið – áhuginn er einfaldlega bara svo mikill.
Raunar finnst manni líka að það ætti ekkert að vera því til fyrirstöðu að hefja Íslandsmeistaramótaröð strax í haust, ef fólk er á annað borð á þeim buxunum.
Ég skrifaði annars grein á Vefritið um keppnispóker í kjölfar Gizmo-mótsins fyrir tveim árum og sýnist hún standast ágætlega. Auðvitað á það að vera í lagi að keppa í póker – þetta er algjört eðalsport!
