Fyrir tæpum þrem árum skrifaði ég þriggja greina bálk um verðtrygginguna (I, II & III), sem birtist á Vefritinu. Í greinunum komst ég að þeirri niðurstöðu að verðtryggingin sem slík væri ekki svo slæm, heldur væru slæm áhrif hennar einungis afleiðing óábyrgrar ríkisfjármálastefnu yfirvalda. Ég fullyrti meira að segja að hún væri góð fyrir alla hlutaðeigandi, að því gefnu að efnahagslegur stöðugleiki ríkti.

Í lok þriðju greinarinnar bætti ég svo eftirfarandi við:

Telji andstæðingar verðtryggingarinnar hana engu að síður slíka böl að ekki verði lifað með henni, væri þó mun skynsamlegra að þeir myndu beita sér fyrir því að t.a.m. Íbúðalánasjóður byði upp á óverðtryggð húsnæðislán til jafns við verðtryggð húsnæðislán í stað þess að leggja til blátt bann við verðtryggingunni(hér er þó ekki verið að mæla með því, eingöngu verið að benda á að það sé skynsamlegri kostur). Þannig gætu húsnæðiskaupendur sjálfir vegið og metið, út frá eigin forsendum, hvor kosturinn myndi henta þeim betur.

Í umræðum leiðtoga stjórnmálaflokkanna á RÚV í gærkveldi nefndu tveir, ef ekki þrír, formenn stærstu flokkanna að þetta væri sú leið sem væri skynsamlegast að fara við að vinda ofan af víðtækum áhrifum verðtryggingarinnar hér á landi.

Loksins, loksins, eru ábyrgir stjórnmálamenn hættir að kvabba um afnám verðtryggingarinnar og farnir að horfa til þessarar mun raunhæfari og eðlilegari lausnar. Því hljóta allir góðir menn að fagna.