Ég hef aldrei nokkurn tímann getað haldið mér við efnið í neinni líkamsrækt, ef ég skil undan fótbolta og tennis. Ég byrja yfirleitt af krafti en gefst upp áður en langt um líður… 3-4 mánuðum síðar geng ég svo í gegnum sama fasa aftur (og aftur og aftur og aftur…). Nú ætla ég hins vegar að gera enn aðra atlöguna að því að fara að hreyfa mig og prófa eitthvað nýtt.

Hingað til hafa loðnar hugmyndir um “betra form” og “heilsusamlegra líferni” dugað illa til að mótivera mig áfram, enda er ég sérlega hedónísk lífvera sem skeytir litlu um hina fjarlægu framtíð í þessum efnum. Ég ætla því að prófa í þetta skiptið að setja mér miklu ákveðnari markmið og tengja það alfarið hlaupum. Þá get ég vonandi samstillt keppnisskapið aðeins betur við markmiðin, en ég bý einmitt yfir miklum umframbirgðum af þeim skapgerðareiginleika.

Fyrir einstakling sem hefur aldrei nokkurn tímann á ævinni hlaupið samfellt yfir kílómetra er þetta svo sem ekki það auðveldasta í heimi. Ég prófaði þetta síðasta sumar og fékk þá hlaupaprógramm lánað hjá Einari Erni félaga mínum, en gafst upp á þriðju viku á því, enda var það (eftir á að hyggja) varla ætlað byrjendum… endastöðin í því prógrammi var hálft maraþon að loknum átta vikum!

Nú hef ég hins vegar ákveðið að lölla löturhægt af stað og tileinka mér ,,easy does it”-mottóið í þessum efnum. Ég er því búinn að skella saman prógrammi fyrir næstu fimm vikur sem miðar að því að geta hlaupið heila þrjá kílómetra á undir tuttugu mínútum að loknum þeim tíma. Ég geri mér grein fyrir að þetta er hófstillt markmið, en í ljósi þess að ég byrja gjörsamlega á núllpunkti læt ég það duga sem fimm vikna markmið… maður getur svo kannski sett markið á fimm og svo tíu kílómetrana í kjölfarið.

Til að sparka enn frekar í rassgatið á mér er ég búinn að skrá mig í þriggja kílómetra skemmtiskokkið í Reykjavíkurmaraþoninu sem er einmitt eftir akkúrat fimm vikur – og tveim dögum áður en ég flyt út til Columbus. Ég tek að sjálfsögðu þátt í styrkarprógrammi sem er búið að setja upp í kringum viðburðinn og mun hlaupa fyrir SOS-barnaþorpin.

Lesendur Aggagaggsins eru góðfúslega beðnir um að sýna stuðning sinn í verki og heita nokkrum hundrað köllum á Agnar “Forrest” Helgason!