Á morgun fer ég til útlanda. Stefnan er að þessu sinni sett á hinn margbrotna Balkanskaga þar sem fimm lönd verða heimsótt á 14 dögum: Slóvenía, Króatía, Bosnía&Hersegovína, Serbía og hið nýsjálfstæða Svartfjallaland.Og ferðafélagarnir eru ekki af verri gerðinni. Andrés, Ásgeir, Maggi Már, Kjartan, Hrafn og Andri munu deila lífsreynslunni með mér og get ég varla hugsað mér betri hóps til deila henni með. Fór ég einmitt í föruneyti þeirra fjögurra fyrst töldu í ógleymanlega ferð til Eistlands, Lettlands og Litháens í fyrra, eða Baltics 2005 eins og við kusum að kalla það.

Flogið verður til Slóveníu í gegnum London og munum við lenda um 17-leytið á morgun að staðartíma. Þar mun glæsileg Mercedes Vito bifreið bíða okkar og munum við gista í hinum mjög svo fallega bæ Bled fyrstu nóttina, en myndin hér til hliðar er einmitt af vatninu sem bærinn dregur nafnið sitt af. Þykir Bled vera einn fallegasti staðurinn í Slóveníu og því ekki amalegt að hefja ferðina með viðkomu þar.

Klukkan 9 á fimmtudagsmorgun hefst svo aksjónið. Kallarnir eiga pantað paragliding-session skammt frá Bled, þar sem svifið verður yfir hina tígulegu júlíönsku alpa úr 1200 metra upphafshæð. Eftir hádegismat er gert ráð fyrir nettu paintball hjá köllunum, áður en haldið verður á ný til höfuðborgar Slóveníu, Ljubljana. Þar munum við verja næstu tveim nóttum, á Hostel Celica, sem er fyrrverandi fangelsi sem breytt hefur verið í gistiheimila. Borgin ku vera ein sú fallegasta í Austur-Evrópu og hlakka ég mikið til að heimsækja hana. Þar sem tengslanet félaga minna teygir sig ansi langt mun frítt föruneyti innlendra jafnaldra okkar veita okkur selskap í borginni og vonandi sýna okkur eitt og annað sem annars hefði farið fram hjá okkur.

Snemma á laugardagsmorgni (hóflega snemma þó…) tekur svo lengsta keyrsla ferðarinnar við. Þá munum við aka frá Slóveníu og niður króatísku strandlengjuna í átt að strandpartýeyjunni Hvar, sem má einmitt berja augum á mynd nr. 2 með þessari færslu. “Hvar er ég?” verður væntanlega orðinn vel þreyttur frasi eftir tvo viðburðarríka daga (og nætur) á þessari fallegu eyju í Adríahafinu.

Og hvað svo? Jú, í kjölfar þess að Ísland varð fyrsta landið til að viðurkenna sjálfstæði Svartfjallalands tóku Svartfellingar heldur betur ástfóstri við Haarde og samlöndum hans og eru Íslendingar víst í guðatölu þar syðra. Við breyttum því ferðaplaninu okkar örlítið til samræmis við það og munum gista í strandbænum Budva þar í landi næturnar 3. og 4. júlí, en það ku vera vinsælasta staðurinn fyrir innlenda í sumarleyfum sínum. Við strákarnir kynntumst því af eigin raun hversu skemmtilegt það er að vera Íslendingur í nýfrjálsu ríki (og viðurkenndu af Íslandi #1) þegar við heimsóttum Eystrasaltslöndin í fyrra, en hvert sem við komum var tekið á móti okkur af alúð og gleði. Ekki skemmdi heldur að heimsækja Íslandstorg í Tallinn, Eistlandi og Íslandsgötu í Vilnius, Litháen.

Eftir fjögurra daga streitulausa stranddvöl er stefnan sett á að venda kvæði sín í kross og fara upp í sjálf Svartfjöllin. Munum við gista í Skopan Polje í Durmitor-þjóðgarðinum næstu nótt og leggja þaðan af stað í 7 klst river rafting ævintýraferð í gegnum næst stærsta glúfur í heimi morguninn eftir, en einungis Grand Canyon í Bandaríkjunum er stærra. Þann eftirmiðdag keyrum við síðan í gegnum Mostar í Hersegovínu, en þar er brú ein, sem hefur orðið tákngervingur þeirra átaka sem átt hafa sér stað í gömlu Júgóslavíu undanfarna áratugi. Um kvöldið rennum við svo í hlaðið í Sarajevo í Bosníu, þar sem við eigum pantaða gistingu í tvo daga á hosteli sem er í miðju tyrkneska hluta borgarinnar.

Eftir Sarajevo er planið óráðið. Tveir möguleikar eru fyrir hendi – annað hvort munum við heimsækja Belgrad, höfuðborg Serbíu, eða þá skella okkur á risatónlistarhátíðina EXIT-festival í Novi Sad, Serbíu, sem yfir eitthundrað og fimmtíu þúsund manns sóttu í fyrra. Er hátíðin akkúrat dagana 6. til 9. júlí og vill svo ótrúlega til að við erum á svæðinu á sama tíma. Langlíklegast er að við skellum okkur á hátíðina seinni tvo dagana sem hún er í gangi. Meðal atriða sem eru á hátíðinni má nefna Franz Ferdinand, Cardigans, Billy Idol, Morrisey, Cult, Pet Shop Boys, Scissor Sisters, Kelis, Eric Prydz, David Guetta, HIM og Siddharta, svo manni ætti nú varla að leiðast. Ekki skemmir það síðan fyrir að úrslitaleikur HM er einmitt sýndur á risatjaldi á svæðinu að kvöldi seinni dagsins og varla við öðru að búast en að það verði kátína hjá köllunum á meðal mörg þúsund æstra Serba…

Þegar hér er komið við sögu er ferðin farin að styttast all verulega í annan endann. Mánudagurinn fer að miklu leyti í keyrslu – stoppað verður í fallegum þjóðgörðum í Serbíu, en þaðan verður haldið rakleiðis til Zagreb í Króatíu. Síðustu nóttina dveljum við þar og höldum svo heim á leið frá Ljubljana síðdegis þann 11. júlí.

Heilt yfir held ég að þetta verði þrusuferð og get varla beðið eftir því að leggja í hann. Lifið heil kæru lesendur OG NJÓTIÐ RIGNINGARINNAR meðan ég er í burtu!

En heeeelviti nice.

Tok Creed-slagarann With Arms Wide Open a Karoki-bar i gaer og slo i gegn hja localnum…

Stefnan er sett a filsbaksferd a morgun… og svo Doi Boy nk. Fostudag. Eg tilkynni sidar hvad Doi Boy er….

Sawaranda!

Mín yndislega móðir, sem er gjörsamlega tæknifötluð, spurði mig í gær hvenær ég fengi einkunnirnar mínar í hús. Ég tjáði henni að það yrði líklega í síðasta lagi 2. júni. “Þú færð þær þá ekkert fyrr en þú kemur heim frá Tælandi?” spurði hún að bragði. “Jújú, ég kíki bara á eitthvað internet-café og tjékka á þeim þegar ég er úti” svaraði ég.

Gall þá upp úr mömmu gömlu: “Drífur internetið svo langt?”

Ég er búinn að skila BS-ritgerðinni minni!

Og sjaldan er ein báran stök: Eftir 4 daga og 18 klst fer ég til Tælands (d.is fær sérstakar þakkir fyrir að skella niðurteljara fyrir mig á síðuna sína). Hef ég sett mér markmið í fimm liðum fyrir ferðina:

i. Njóta lífsins lystisemda á hinu glæsilega fimm stjörnu Marriott Hua Hin.

ii. Skella mér í Mandara Spa og láta dekra við mig.

ii. Koma heim með klæðskerasaumuð jakkaföt í kassavís.

iv. Læra golf á hinum glæsilega Imperial Lakeview.

v. Tjillllla vel og lengi á ströndinni, með Pina Colada í annarri og saltvatn í hinni.

That’s it folks!

Ég verð staddur á þessari strönd eftir tæpa 20 sólarhringa. Á þessum síðustu og verstu lærdómsdögum heldur ekkert annað mér gangandi.

Viva Hua Hin 2006!

Ég skellti mér til Eystrasaltslandanna frá 14. til 26. júlí í sumar, eins og sum ykkar kunna að vita. Mér datt í hug að segja aðeins frá ferðinni enda eru þessi lönd frekar fjarlæg Íslendingum, en engu að síður afar áhugaverð. Hér fylgir 3. ferðasaga ferðarinnar.
————-

Eftir guðdómlega dvöl í Tallinn, Eistlandi, hélt hópurinn af stað suður á leið. Við höfðum ákveðið að dvelja þriðju nóttina í ferðinni í Somaa-þjóðgarðinum í Eistlandi, en þar ku vera eitt stærsta “bog”-svæði heims… bog er semsagt einhverskonar mýrlendi. Við mættum um miðjan dag á svæðið og tjékkuðum okkur inn á gistiheimilið okkar – um var að ræða gamalt sovéskt samyrkjubú, sem tók sko ekki við neinu nema beinhörðum peningum.
Nojan mín fór strax að gera vart við sig á þessum tímapunkti og stigmagnaðist þegar okkur var tjáð að herbergin hjá þeim væru ekki læst – þau treystu víst gestunum sínum svo vel.
Því næst var förinni heitið í smá ævintýraferð – kanóferð hafði verið plönuð og vorum við kallarnir pikkaðir upp af gömlum og sprækum kalli á bláum sendiferðabíl. Ekki minnkaði nojan þegar við settumst allir upp í hann og hann brunaði með okkur á 100 km hraða á einhverjum hrikalegum malarvegi í einar tíu mínútur… ég róaðist nú reyndar örlítið þá enda virtumst við vera komnir í öryggið. Mættum við þar staðarhaldaranum, rauðhærðum ofurhuga sem var sonur gamla kallsins.

Hér má sjá kallana komna í vestin, nett þétta á kantinum

Á þessum tímapunkti fór ég að velta öðru fyrir mér. Skyndilega fannst mér þetta allt svo rökrétt… auðvitað! Á meðan við erum í Kanóferðinni þá ætlar fólkið að ræna öllum farangrinum okkar af gistiheimilinu og taka bílinn okkar! Döhh, þetta var svo augljóst. Með óbragð í munninum lagði ég þó af stað í kanóferðina.
Hún tók á… okkur hafði verið tjáð að þetta væri smá spræna – það var tóm lygi og þvæla. Við tók þriggja klukkustunda púl, samfléttað afleitum róðri og paranoju… sbr. myndirnar hérna að neðan.

Maggi að fríka út

Kallarnir komnir í hann krappan

Kortið sem við höfðum með okkur var harla lélegt… mér fannst þetta svooo lógískt.

Seint og um síðir tók þó ferðin enda. Ég hljóp aftur á gistiheimilið…. mér til algjörrar forundrunar sá ég hvar farangurinn minn stóð óhreyfður á gólfinu… Jesús Pétur.

Fékk mér nokkra sjússa af Agnesi og róaðist vel við það. Skelltum okkur síðan í túr með leiðsögumanni á 30 ára gömlum Saab um þjóðgarðinn… það var frekar fríkandi þegar hann leiddi okkur í gegnum níðdimman skóginn eftir minni – en hann var kúl…hvað sem hann hét nú. Hann sést einmitt hér að neðan… með þessu gífurlega töffaða apparati – saunubað sem flýtur niður ár… flott stöff.

Þetta var lærdómsrík ferð. Þrátt fyrir nojaða spádóma mína um að:
a) Við yrðum rændir.
b) Við yrðum myrtir í níðdimmum skóginum.

þá lifðum við nú samt af…

Ferðalexía nr. 2 var því komin í kollinn: Treystu náunganum. (Þess má geta að Geiri Spæs kenndi mér fyrstu lexíuna… ALDREI pakka vegabréfinu þínu ofan í töskuna sem fer á undan þér út í vél!)

Lifið heil, með sól í hjarta,
agnarögn