Laura Ingraham, bandarískur spjallþáttastjórnandi og hægrimaður með meiru, er gífurlega hress gella. Röksemdafærslurnar hennar eru auk þess á mannamáli og vel vatnsþéttar. Mér þykir þessi vera með þeim betri:

,,The average American out there loves the show 24. Okay? They love Jack Bauer, and they love 24. In my mind, that’s as close to a national referendum that it’s okay to use tough tactics against high-level al-Qaeda operatives as we’re going to get.”

Sem mikill áhugamaður um ævintýri JB liggur það því í augum uppi að ég gúddera – og raunar fagna – öllu litrófi pyntinganna sem eru til sýnis vikulega í 24.

Að sama skapi finnst mér í góðu lagi að svíkja og blekkja fólk ef ég græði fjárhagslega á því eða sigra einhverskonar keppni með athæfinu enda hef ég lúmsk gaman að hinum ávallt sígilda Survivor…

Það er hálf kjánalegt að nokkur hundruð manns megi ekki hittast og spila póker fyrir fjögur þúsund kallinn.

Annars var ég að horfa á Jeremy Clarkson í The Good, the Bad & the Ugly þar sem hann fer á bandaríska grund og kíkir á nokkra ameríska kagga… í stuttu máli þá rakkar hann nánast alla bílana niður úr öllu valdi. Eitt besta kvótið er vafalaust þegar hann lýsti einum á eftirfarandi hátt:

In many ways this car is like herpes – great fun catching it, not so much fun to live with everyday.

Og jú… síðan mætir maður auðvitað með bleikt bindi í vinnuna á morgun.

Össur Skarphéðinsson við fyrrverandi landbúnaðarráðherra í umræðum á þinginu, fyrr í dag:

Þeir menn sem taka að sér þá ábyrgð að vera formenn stjórnmálaflokka eiga ekki að koma vælandi hvað eftir annað og kvarta undan því að það sé einhverju blaði að kenna sem kannanir sýna að 5% þjóðarinnar lesa.

Þetta kallar maður sko innpökkun.

,,Afskiptasemi er ekki góður stjórnmáti” sagði Ögmundur Jónasson í eldhúsdagsræðu sinni rétt í þessu. Það var og.

[Það] má skipta ríkisafskiptum í tvo megin flokka: a) ríkisafskipti af framleiðslu: landbúnaðarstefna, byggðastefna, tollastefna, lánastefna í ríkisbönkum, peninga- og vaxtastefna. b) ríkisafskipti af velferðarmálum: menntamál, heilbrigðismál, stuðningur við þá, sem orðið hafa undir af einhverjum ástæðum, þ.e. tryggingamál, félagsmál hvers konar, dagvistun, stuðningur við íþróttir, listir o.s.frv. Mér hefur sýnst, en það kann þó að vera misskilningur, að í reynd hafi hugmyndir ungra sjálfstæðismanna um báknið burt, einkum snúið að síðarnefnda flokknum.

[...]

Fjölmargir ágætustu hugmyndafræðingar jafnaðarmanna eru í dag þeirrar skoðunar að lýðræðis jafnaðarmennska (socialdemocracy) og frjálshyggjan (liberalism) séu ekki lengur andstæð hugmyndakerfi, heldur gangi þau hönd í hönd í mörgum atriðum. Í bókstaflegri merkingu hafa sennilega jafnaðarmenn í Austurríki gengið lengst í því að viðurkenna þetta í orði (enda eru þeir nú hlutfallslega stærstir jafnaðarmannaflokka í Evrópu), svo og í Vestur-Þýskalandi. Á borði hafa Skandinavar einnig viðurkennt þessa miklu breytingu. Bretar eru hins vegar ívið ,,frumstæðari” í þessum efnum.

Hér á Íslandi má segja að Alþýðuflokkurinn hafi í reynd viðurkennt þessa megin breytingu með þáttöku í viðreisnarstjórninni, sem svo er kölluð, og stefnuskrá hennar. Áðdáunarvert plagg er einnig stefnuskrá frjálslyndra og vinstri manna frá 1969, þar sem þessi hugmyndafræðilega viðurkenning er beinlínins tekin fram í nafni flokksins.

Í grófum dráttum má lýsa þessum kenningum svo, að framleiðslan sjálf skuli lúta markaðslögmálum – og það alvöru markaðslögmálum – en hins vegar sé ríkið ævinlega tilbúið til þess að grípa inn í , bæði með hjálparaðgerðum og eins með fyrirbyggjandi aðgerðum, t.d. með því að setja auðhringalöggjöf, með skattlagningu, eða með félagslegri stýringu í takmarkaðar auðlindir. Jafnframt sé þjónusta og smárekstur sem mest rekinn eftir lögmálum markaðarins. Hins vegar sé byggt ofan á þetta kerfi velferðarþjóðfélag, svo sem í menntamálum, heilbrigðismálum, með styrkjakerfi til listamanna o.s.frv. Með þessum hætti er grundvallarhugmyndum frjálshyggju og velferðarríkis blandað saman.

Úr grein Vilmundar Gylfasonar, Frjálshyggja og jafnaðarstefna og íslenskar aðstæður, sem birtist í Morgunblaðinu í apríl 1979.

“Politicians and diapers both need to be changed often, and for the same reason.”