Þá er ljómandi skemmtilegri og áhugaverðri ferð til Parísar lokið. Ég gat því miður ekki skoðað mig um eins mikið og ég hefði viljað, en stiklaði í staðinn á þessu helsta, auk þess sem ráðstefnan – Nýr heimur, nýr kapitalismi – tók megnið af tímanum mínum.

Ráðstefnunni, sem var haldin að frumkvæði Nicolas Sarkozy og Tony Blair, var ætlað að ræða leiðir til að læra af þeim aðstæðum sem heimurinn stendur nú frammi fyrir og halda fram á veginn, í átt að “nýjum kapitalisma”. Kapitalisma sem byggir á mun ríkara mæli á samstöðu, sanngirni og réttlæti, en einkennist ekki af græðgi og skammsýni viðskiptajöfra.

Ráðstefnunni var skipt upp í þrjár megin málstofur – sú fyrsta fjallaði um hver gildi hins nýja kapitalisma ættu að vera, önnur fjallaði um samleið hnattvæðingar og félagslegs réttlætis og sú þriðja um hvernig ætti að regluvæða kapitalisma.

Eins og gengur og gerist á svona ráðstefnum voru erindin misjafnlega gáfuleg. Heilt yfir var hins vegar óvenjuhátt hlutfall af viskulegum ræðum og innslögum, sem mörg hver fengu mann til að hugsa hlutina aðeins öðruvísi. Sérstaklega fannst mér Tony Blair inspírandi, auk þess sem nóbelsverðlaunahagfræðingarnir Amartya Sen og Joseph Stiglitz voru afar góðir. Af þeim sem komu mér mest á óvart verð ég sérstaklega að nefna Wouter Bos, fjármálaráðherra Hollands og formann hollenska Verkamannaflokksins, sem mér fannst koma sósíaldemókratískum sjónarmið um hnattvæðingu og félagslegt réttlæti afar vel frá sér. Skammarverðlaunin fá Edmund Phelps, nóbelsverðlaunahagfræðingur, sem mætti óundirbúinn og eitthvað úti á þekju og Johnny Monks, forystumaður í evrópsku verkalýðshreyfingunni, sem mætti í alltof stuttum buxum og hafði mikinn áhuga á nefinu á sér uppi á sviði (sjá mynd!).

Smáborgaraathugasemd: Hjartað tók vitanlega aukakipp þegar litla Ísland barst í tal. Þegar verið var að ræða nauðsyn þess að Evrópusambandslöndin samhæfðu aðgerðir sínar og tryggðu bankakerfi aðildarlandanna sameiginlega greip Howard Davies, rektor LSE og fyrrverandi stjórnarformaður breska FME, orðið og áréttaði að slíkar aðgerðir þyrftu vitanlega að ná til alls EES-svæðisins enda hefði litla Ísland nánast sett sameiginlega evrópska bankamarkaðinn á hliðina.

Smáborgaraathugasemd #2: Þegar vel er að gáð má sjá að á lógó ráðstefnunnar, sem inniheldur mynd af heimshnettinum, vantar Ísland. Það virðist því ekki vera að skipuleggjendur ráðstefnunnar geri ráð fyrir að Íslendingar taki þátt í hinum nýja heimi – nýja kapitalisma… hvernig sem má svo túlka það!

Hvað eiga Tony Blair, Nicolas Sarkozy, Joseph Stiglitz, Francis Fukuyama og ég sameiginlegt?

Jú, allir verðum við á ráðstefnunni Nýr heimur, nýr kapitalismi í París 8. til 9. janúar næstkomandi!

Ég verð reyndar í aðeins öðru hlutverki en kapparnir, en það er náttúrulega minniháttar aukaatriði…

Myndin er úr þessari bók.

Þeir sem þekkja til Mankiew ættu að hafa gaman af þessu…

Félagi minn hérna í náminu úti benti mér um daginn á heimildaþáttaröðina ‘The Trap: What Happened To Our Dream Of Freedom?’, sem gerð var af Adam Curtis og sýnd á BBC í fyrra. Þættirnir flétta saman hagfræði, sálfræði, mannfræði, heimspeki og stjórnmálafræði til að gagnrýna harkalega hvernig frelsishugtakið hefur verið misskilið og skrumskælt á undanförnum þrem áratugum. Sérstaklega eru þættirnir gagnrýnir gagnvart hugmyndum hagfræðinga um homo economicus – hinn rökrétta mann – og hvernig tilvist hans hefur brenglað hugmyndir okkar um hegðun fólks. Sósíalískir vinir mínir ættu að hafa einkar gaman af þáttunum – öðrum kann að finnast Curtis lita fullfrjálslega út fyrir línurnar. Mér þóttu þættirnir allavegana mjög skemmtilegir og áhugaverðir.

Þættirnir eru þrír, hver þeirra er klukkustundar langur og hver þáttur er brotinn niður í sex parta. Tenglarnir hér að neðan vísa á hvern part.

F?#k You Buddy: 1, 2, 3, 4, 5 og 6.
The Lonely Robot: 1, 2, 3, 4, 5 og 6.
We Will Force You to Be Free: 1, 2, 3, 4, 5 og 6.

Fyrir nákvæmlega þrem mánuðum bloggaði ég um hversu mikið skólagjöldin hefðu hækkað í LSE síðan ég sótti um. Fannst mér það þá fullmikið af hinu góða að skólagjöldin hefðu hækkað um rúmlega 400 þúsund krónur á átta mánuðum… frá því að ég saup hveljur í júlí hafa skólagjöldin hins vegar hækkað um 600 þúsund krónur til viðbótar! Takk fyrir kærlega – er ríkisstjórnin ekki að fara gera eitthvað!?