Aðlögun að amerískum samfélagsháttum gengur vonum framar. Ég gær var fyrsti leikur keppnistímabilsins í ameríska háskólafótboltanum og fór það varla framhjá nokkrum manni sem var á háskólasvæðinu. Nánast allir voru í einhverju rauðu og velflestir voru í keppnistreyju liðsins. Þegar nær dróg leiknum var svo byrjað að “tailgate”-a, en þá koma stuðningsmennirnir saman á pallbílunum sínum fyrir utan leikvöllinn og grilla og drekka saman. Hrifnæm sem við erum gátum við Kata náttúrulega ekki sleppt því að fara á leikinn og tókst okkur að kaupa miða af braskara fyrir utan völlinn.

Og þvílík stemmning! 105.040 manns voru á leiknum, sem er nota bene 30 þúsund fleiri en komast á Old Trafford í Bretlandi(!). Þeir sem kynnu að hafa þjáðst af aulahrolli fyrir leikinn misstu alveg örugglega allan slíkan hroll þegar komið var inn á leikvöllinn og lúðrasveitin byrjuð að spila. Ekki skemmdi svo fyrir þegar þjóðsöngurinn var spilaður og stærsti fáni sem ég hef nokkurn tímann séð var dreginn að húni. Því skal haldið til haga að undirritaður tók að sjálfsögðu undir!

Leikurinn sjálfur var annars fremur auðveldur fyrir mína menn. 45-7 sigur gegn hinu slappa Marshall Thundering Herd (ég gerði þau mistök að segja Kötu frá hörmulegri sögu Marshall-fótboltaliðsins sem er fjallað um í hinni prýðisgóðu We Are Marshall. Í kjölfarið vorkenndi hún Marshall svo mikið að hún gat varla haldið með OSU – hún á mikið eftir ólært í þessum fræðum!). Það eru hins vegar erfiðari leikir framundan, m.a. gegn Miami og Penn State. Aldrei að vita nema maður reyni að skella sér á annan hvorn þeirra.

Jæja, þá er maður loksins mættur til Columbus, Ohio!

Fyrstu dagarnir hafa verið ansi fínir – við Kata höfum verið dugleg við að kaupa það sem þarf til heimilisins og bíðum nú bara eftir því að fá allt stöffið sent heim til okkar. Veðrið er svaðalega gott og íbúðin er mjög næs (ég þarf reyndar smátíma í viðbót til að venjast því að vera með teppi á baðherbergisgólfinu!).

Ferðalagið hingað var annars ekkert grín. Með það fyrir augum að spara mér 20 þúsund krónur flaug ég með Express í staðinn fyrir Air og lenti á Newark-flugvelli kl. 19 að staðartíma síðasta mánudag. Eini ókosturinn við það var að það var ekki mögulegt að ná tengiflugi til Columbus, þar sem þau fara alla jafna aðeins fyrr um daginn og þau sem fara um kvöldið fara frá La Guardia eða JFK og tíminn var of knappur til að ná þeim. Ég þurfti því að gera svo vel og taka 14 klst rútuferð til Columbus í staðinn – eitthvað sem Kata gerði líka fyrir þrem vikum þegar hún mætti.

Og það var sko upplifun!

Leigubílstjórinn sem keyrði mig af flugvellinum á rútustöðina spurði hvaðan ég væri. Þegar ég svaraði að ég væri frá Íslandi, gall upp úr honum: “Já, er það ekki bresk nýlenda?” Ég ákvað að útskýra ekki fyrir honum hversu flugbeitt ádeila þetta væri á Icesave-málið hjá honum.

Rútustöðin var svo sér-kapituli út af fyrir sig. Hún er greinilega staðsett í fremur miklu fátækrahverfi og fólkið sem beið með mér í hinni subbulegu biðstofu var í vafasamara lagi. Sérstaklega vafasamur var maðurinn í skítuga wife-beater bolnum sem var þarna með smágerðri konunni sinni og nýfæddu barni þeirra – það var varla meira en 2-3ja mánaða. Eftir að hafa hellt sér yfir hana fyrir að sjá ekki sóma sinn í að skipta um bleyju á barninu (sem hann bar náttúrulega enga ábyrgð á), fór kauði að slá konuna fyrir allra augum á miðri biðstofunni. Og já, hann hélt á barninu með vinstri á meðan hann var að dangla í hana með hægri! Klárlega með því galnara sem ég hef séð… og er ég þó úr Breiðholtinu!

Rútuferðin sjálf var svo ekkert til að hrópa húrra fyrir. Fjórtán tímar í pakkaðri rútu – nota bene eftir 6 klst flug og 20 klst vöku – eru ekki fljótir að líða. Náði þó að sofna aðeins og borða bæði á McDonalds og Burger King á leiðinni – þeir sem þekkja mig vita hvers konar sáluhjálp hefur falist í því fyrir mig! Maðurinn fyrir aftan mig var annars hress. Ef þið ímyndið ykkur fremur feitan Ving Rhames með augun úr Mesut Özil þá eruð þið cirkabát komin með útlitið. Hvað um það. Á milli þess sem hann hraut virkilega hátt gerði hann aðallega tvennt: 1) Reyndi við líkamsræktarkonuna hinum megin við ganginn með einhverju klístraðasta sweet-talki sem ég hef heyrt, og 2) hringdi í það sem virtist vera kærastan hans, talaði við hana á speaker(!) og bað hana um að syngja fyrir sig vögguvísur. Svona menn gefa lífinu sko lit!

Það var annars mikil gleðistund þegar ég kom á leiðarenda og hef ég ekki getað kvartað yfir miklu síðan þá. Held að það sé þó alveg ljóst að næst splæsi ég bara í miða með Air og flýg svo áfram til C-bus.

Laun allra verðandi kennara minna í OSU eru opinber. Alveg finnst mér það magnað!

Þegar ég gekk að bílnum mínum eftir vinnu í dag var veðrið frekar súrt – grár himinn og súld. Hinum megin við bílastæðið sá ég nýjasta skemmtiferðaskipið til að heimsækja höfnina í Reykjavík og hugsaði með mér hvað lífið á slíku fleyi væri eflaust yndislegt. Þegar ég rak svo augun í nafnið á skipinu varð mér verulega skemmt.

Skýrari skilaboð fær maður varla frá almættinu!

Eftir rúmlega árshlé er maður mættur úr bloggdvala. Raunar er ég að taka nokkuð forskot á sæluna – ætlaði ekki að taka bloggskóna af hillunni fyrr en með haustinu, en eitt leiddi af öðru og BAMM, hér er ég að skrifa þessar línur!

Ég mun nú sennilega leyfa þessu að vera með rólegra móti í sumar, en ætla svo að reyna eftir bestu getu að vera duglegur við bloggið frá og með ágústmánuði, enda er stefnan sett á Bandaríki Norður-Ameríku seinni part þess mánaðar.

,,Ha?” gæti nú einhver hváð. ,,Til Bandaríkjanna!?”

Þá er því til að svara að síðuhaldari er á leiðinni í doktorsnám í stjórnmálafræði við Ohio State University í hinu mikla miðfylki Ohio í Bandaríkjunum. Þar mun maður væntanlega ala manninn næstu 4-5 árin, ef allt gengur að óskum.

Hví OSU (eins og við verðandi nemendur skólans köllum hann) en ekki einhver annar skóli? Jú, stjórnmálafræðideildin þar er nokkuð hátt metin, deildin er með breiðan hóp kennara á mínu sviði og styrkurinn sem ég fæ þaðan er ljómandi góður. Hví ekki segi ég nú bara!

Ég reikna annars með að nýta bloggið í að koma með digurbarkalegar og yfirlætisfullar athugasemdir um þjóðmál (minni heittelskuðu heiðbláu kærustu væntanlega til mikillar armæðu), deila áhugaverðum hugmyndum sem ég finn í fræðilitteratúrnum með lesendum, býsnast yfir lífinu á jaðri biblíubeltisins og tjá mig um annað það sem kann að vekja athygli mína hverju sinni – hvort sem það er fótbolti, kvikmyndir, hamborgarar, slappur húmor eða eitthvað allt annað.

Stay tuned, y’alls!