Það er margt fyndið að finna á Stuff White People Like. Þessi kafli, um árið sem mann dreymir alltaf um að taka sér frí, fannst mér sérlega góður:

When someone goes through a stressful experience they usually require some time off to clear their head, regain focus, and recover from the pain and suffering. Of course, in white culture these experiences are most often defined as finishing high school, making it through three years of college, or working for eleven months straight with only two weeks vacation and every statutory holiday (”they don’t count because I had to spend them with family.”)

Though you might consider finishing school or having a good job to be “accomplishments” many white people view them as burdens. As such, they can only handle them for so long before they start talking about their need to “take a year off” to travel, volunteer, or work abroad.

It is most common for the person taking the year off to use this time to travel (see Post #19 for reasons why). Generally, they will start off with a set amount of money that will use to travel for as long as possible. This explains why a white person with an $800 backpack will haggle with a poverty-stricken street vendor about a $2 dollar plate of food.

If you work with this person, be sure to give them a FAKE email address on their last day on the job or you will be inundated with emails about spiritual enlightenment and how great the food is compared to similar restaurants back home. Also, within the first five days following departure, this person will come up with the idea to write a book about their travel experience. Sadly, more books about mid-twenties white people traveling have been written than have been read.

…

Regardless of how a white person chooses to spend their year off, they all share the same goal of becoming more interesting to other people. Sadly, the people who find these stories interesting are other white people who are politely listening until they can tell their own, more interesting story about taking a year off.

Thankfully, there is an enormous opportunity for personal gain. You see, whenever a white person takes a year off it opens up a valuable apartment, job opportunity or admissions slot. Consider it to be the most pretentious form of affirmative action.

Gott stöff!

Þá er ljómandi skemmtilegri og áhugaverðri ferð til Parísar lokið. Ég gat því miður ekki skoðað mig um eins mikið og ég hefði viljað, en stiklaði í staðinn á þessu helsta, auk þess sem ráðstefnan – Nýr heimur, nýr kapitalismi – tók megnið af tímanum mínum.

Ráðstefnunni, sem var haldin að frumkvæði Nicolas Sarkozy og Tony Blair, var ætlað að ræða leiðir til að læra af þeim aðstæðum sem heimurinn stendur nú frammi fyrir og halda fram á veginn, í átt að “nýjum kapitalisma”. Kapitalisma sem byggir á mun ríkara mæli á samstöðu, sanngirni og réttlæti, en einkennist ekki af græðgi og skammsýni viðskiptajöfra.

Ráðstefnunni var skipt upp í þrjár megin málstofur – sú fyrsta fjallaði um hver gildi hins nýja kapitalisma ættu að vera, önnur fjallaði um samleið hnattvæðingar og félagslegs réttlætis og sú þriðja um hvernig ætti að regluvæða kapitalisma.

Eins og gengur og gerist á svona ráðstefnum voru erindin misjafnlega gáfuleg. Heilt yfir var hins vegar óvenjuhátt hlutfall af viskulegum ræðum og innslögum, sem mörg hver fengu mann til að hugsa hlutina aðeins öðruvísi. Sérstaklega fannst mér Tony Blair inspírandi, auk þess sem nóbelsverðlaunahagfræðingarnir Amartya Sen og Joseph Stiglitz voru afar góðir. Af þeim sem komu mér mest á óvart verð ég sérstaklega að nefna Wouter Bos, fjármálaráðherra Hollands og formann hollenska Verkamannaflokksins, sem mér fannst koma sósíaldemókratískum sjónarmið um hnattvæðingu og félagslegt réttlæti afar vel frá sér. Skammarverðlaunin fá Edmund Phelps, nóbelsverðlaunahagfræðingur, sem mætti óundirbúinn og eitthvað úti á þekju og Johnny Monks, forystumaður í evrópsku verkalýðshreyfingunni, sem mætti í alltof stuttum buxum og hafði mikinn áhuga á nefinu á sér uppi á sviði (sjá mynd!).

Smáborgaraathugasemd: Hjartað tók vitanlega aukakipp þegar litla Ísland barst í tal. Þegar verið var að ræða nauðsyn þess að Evrópusambandslöndin samhæfðu aðgerðir sínar og tryggðu bankakerfi aðildarlandanna sameiginlega greip Howard Davies, rektor LSE og fyrrverandi stjórnarformaður breska FME, orðið og áréttaði að slíkar aðgerðir þyrftu vitanlega að ná til alls EES-svæðisins enda hefði litla Ísland nánast sett sameiginlega evrópska bankamarkaðinn á hliðina.

Smáborgaraathugasemd #2: Þegar vel er að gáð má sjá að á lógó ráðstefnunnar, sem inniheldur mynd af heimshnettinum, vantar Ísland. Það virðist því ekki vera að skipuleggjendur ráðstefnunnar geri ráð fyrir að Íslendingar taki þátt í hinum nýja heimi – nýja kapitalisma… hvernig sem má svo túlka það!

Eurotrip 2008 – samantekt #1

Já, góð ráð voru dýr í Friedrichshaven. Eftir nokkur símtöl til vel valinna hótela í nágrenninu sáum við fljótlega að það myndi reynast fjandi dýrt að fá gott rúm til að gista í yfir nóttina. Hafandi verið nokkuð glannalegir með veskið fram að þessum tímapunkti, ákváðum við að taka ódýrari týpuna á þetta og gista í bílnum…

Þar sem þetta kvöld var farið að súrna aðeins sáum við að það gengi einfaldlega ekki að gista bara í bílnum… við yrðum að gera eitthvað gott geim úr þessu, svo að minningin myndi lifa áfram.  Og það gerðum við sko! Eftir eilitlar bollaleggingar var brugðið á það ráð að bruna yfir til Austurríkis – sem var í ca. 10 mínútna fjarlægð – og gista á eðaltrukkaplani við Autobahnið, rétt fyrir utan Bregenz. Alveg ógleymanleg lífsreynsla eða þannig… stemminguna á leiðinni yfir austurrísku landamærin má sjá á myndinni hér að ofan :)

Eftir virkilega erfiða nótt var vaknað uppúr 7 – enda lætin frá Autobahninu að verða ærandi – og haldið áleiðis inní Þýskaland. Þar heimsóttum við hinn glæsilega Neuschwanstein-kastala í Hochenschwangau og skelltum okkur svo til Berchesgaden, þar sem við gistum næstu nótt. Daginn eftir kíktum við svo á þriðjaríkissafnið í bænum og heimsóttum Arnarhreiður Hitlers, sem var nokkuð magnað ásjónar. Við kumpánarnir erum einmitt staddir þar á myndinni hér að neðan.

Jæja, þá er rúm vika liðin síðan við Andri komum heim úr ævintýranlegri ferð til Hollands og Þýskalands. Við brölluðum eitt og annað í ferðalaginu og skemmtum okkur heilt yfir alveg afskaplega vel þessa tíu daga.

Ferðalagið hófst í Amsterdam, sem mætti sennilega kalla sorahöfuðborg heimsins. Verandi forvitnir heimsborgarar fundum við okkur að sjálfsögðu gistingu í Rauða hverfinu og drukkum í okkur amsterdamska ómenningu á laugardegi og sunnudegi. Fyrirfram hafði maður gert sér ákveðnar hugmyndir um hvernig hlutirnir væru í borginni, en einhvernveginn er ekkert sem getur undirbúið mann undir þann veruleika sem blasir við manni. Gluggastræti vændiskvennanna eru sérstaklega firrt og ómanneskjulegt… eða eins og einhver túristabæklingurinn sagði: “…gives windowshopping a whole new meaning”.

Eftir helgina var förinni heitið til Þýskalands, þar sem við dvöldum í Baden Baden fyrstu nóttina og smelltum okkur svo í stærsta skemmtigarð Þýskalands, Europa Park, daginn eftir. Baden Baden var nokkuð krúttlegur bær, en peningalyktina mátti svosem finna langar leiðir. Við Andri smelltum okkur einmitt í fínni fötin það kvöldið og spiluðum rúllettu og póker við fína fólkið í flottasta spilavíti sem ég hef komið inn í á ævinni. Sú ferð var ekki til fjár…

Daginn eftir hristum við það hins vegar af okkur með adrenalíntrylltum degi og skelltum okkur meðal annars tvisvar í rússíbanann á myndinni hér að ofan. Gamanið kárnaði þó heldur þegar við misstum af ferjunni okkar frá Konstanz, þar sem við borðuðum kvöldmat, til Friedrichshaven, þar sem við ætluðum að gista. Konan í móttökunni á gistiheimilinu okkar var ekki alveg sú hressasta og – eftir að hafa hreytt vel völdum orðum í okkur á þýsku – tilkynnti okkur að þar sem við værum þrem korterum of seinir værum við búnir að afsala okkur herberginu okkar og gætum ekki gist á þessum stað… kl. 23.50, strandaglópar í þýskum svefnsmábæ, án gistingar. Góð ráð voru dýr.

Lundúnaferðin um helgina var vel heppnuð í flesta staði – að fara út á fimmtudegi og koma heim á sunnudegi er nefnilega helvíti fín formúla.  Það sem stóð uppúr:

• Fyrst og fremst verður náttúrulega að nefna stórmeistarajafntefli Fulham og Derby, 0-0, á Craven Cottage á laugardeginum. Það var unun að horfa á þessi leiknu lið spila brasilískan sóknarbolta í 90 mínútur. Takktakk.
• West Ham – Sunderland, 3-1, á sunnudeginum var öllu betri skemmtun. Sætin voru líka alveg brilljant – fyrir miðjum vellinum í hæfilegri hæð. Kenwyne Jones er annars magnaður leikmaður.
• Verslunarferð á Oxford Street. 2 bindi, 3 pör af sokkum og 3 nærbuxur eru afrakstur 3 klst á verslunargötu heimsins. Mér finnst það frekar lélegt.
• Asia de Cuba, fusion veitingastaður með sambland af asískri og kúbanskri matseld. Vááá, hvað það var góður matur.
• Úrslitaleikur heimsmeistaramótsins í rugby, þar sem England og Suður-Afríka áttust við. Vorum á alvöru sportpöbb í góðum félagsskap enskra, sem þó töpuðu leiknum því miður. Annars hefði allt sennilega gengið af göflunum.
• Burger King á Leicester Square.
• Ryðguð tungumálakunnátta hins veraldarvana ferðalangs. Að spyrja leigubílstjóra ,,are you loose?” er ekki töff… að átta sig á því að maður er alveg úti að aka og leiðrétta sig með því að segja ,,…no, no, no, I mean, are you free?” er ekki mikið betra. Takk fyrir, takk.

Annars er hjálögð mynd frá föstudagskvöldinu.

Tilraun Runólfssons til að kaupa rós handa undirrituðum gekk því miður ekki upp.

Það voru nú nokkrar flugar slegnar í einu höggi í ferðinni austur á land, já heldur betur. Heimsótti fyrsta heimili beggja foreldra minna og myndaði í bak og fyrir.

Foreldrar pabba fluttu á Viðborð í Austur-Skaftafellssýslu í kringum 1930, að því er ég best veit. Húsið byggðu þau og bjuggu í því til ca. 1940, en pabbi gamli fæddist 1938. Húsið hefur nokkurn veginn staðið autt síðan þá og ætti ekki að fara framhjá neinum sem keyrir hringveginn. Útsýnið frá bæjardyrunum út Hornafjörðinn er alveg magnað.

|

Foreldrar múttu áttu heima á Strandgötu 23 á Eskifirði, sem hét Brautarholt áður en farið var að gefa götum sérstök nöfn. Mamma átti heima þarna fyrstu 23 árin. Merkilegt nokk þá þekkti húsfreyjan mömmu þegar ég var að mynda húsið og bauð okkur inn… get ekki sagt annað en að það hafi verið gaman að sjá gamla herbergið þeirrar gömlu!

|

Myndin hérna til hliðar er svo af Bakka á Eskifirði, en báðar ömmur mömmu og annar afinn áttu saman heima í þessu litla húsi. Guðjón og Halldóra, foreldrar mömmu, áttu semsagt bæði heima þarna þegar þau voru yngri og er það varla djarft að álykta sem svo að það hafi haft mikið um það að segja að þau giftust síðar meir… gaman að þessu.