Ég var staddur í Riga fyrir akkúrat ári síðan með fjórum félögunum mínum. Tveir okkar höfðu skellt sér í bæinn kvöldið áður og stundað skemmtistaðina og komist að því að einhver fögnuður væri hjá samkynhneigðum daginn eftir. Athugasemdum Íslendinganna um að það hlyti nú að vera skemmtilegur viðburður var mætt með óskilningsríkum augngotum og vantrú.

Eftir að hafa skoðað það sem borgin hafði upp á að bjóða vorum við skyndilega komnir inn í mannhaf af fólki síðdegis á laugardeginum. Lögreglumenn á hverju einasta horni og risastórir borðar út um allt. Í sakleysi okkar töldum við að hér væri “áhorfendur” skrúðgöngunnar á ferðinni og spurðum fólkið á götunni hvar væri nú best að sjá. Þaðan var okkur vísað í fremstu “víglínu”. Þegar þangað var komið fóru að renna á mig tvær grímur. Gleði skein ekki úr andlitum þeirra sem voru í kringum okkur og raunar fannst mér ég greina ansi marga sveitadurgslega – raunar of marga til þess að þarna gæti verið um fögnuð að ræða.

Ekki var um neina skrúðgöngu að ræða – verið var að staðfesta samvist eða blessa sambönd ca. 50 samkynhneigðra para í kirkju í grenndinni. Hatrið og ofsinn sem greip um sig þegar greyið fólkið gekk úr kirkjunni í gegnum skjaldborg lögregluþjóna að strætisvögnum sem voru komnir sérstaklega til að sækja það rennur mér seint úr minni. Slíkum viðbjóði hef ég hvorki fyrr né síðar kynnst – umburðarlyndið var ekkert og skilningurinn enn minni. Að bera við kristni og bók kærleiksins þegar slík öfgamennska er réttlæt er einhver sú mesta hræsni sem hægt er að hafa uppi.

Ég og félagar mínir ákváðum hins vegar að skynsamlegast væri að velja sínar baráttur sjálfur – létum því ofangreindar skoðanir ósagðar og blönduðumst hópi fátækra, illa upplýstra og hatursfullra Letta þetta leiða laugardagssíðdegi.

P.S. Í fréttinni stendur að talsmaður öfga-þjóðernishreyfingar hafi kallað samkynhneigða “siðlausa, skítuga syndgara sem ekki væri rúm fyrir í eðlilegu samfélagi.” Maður spyr sig, er bókstaflegt skítkast eitthvað sem er allt í gúddi með í þessu eðlilega samfélagi sem hann er að tala um?

Eggjum og saur fleygt í samkynhneigða í Lettlandi

Ég skellti mér til Eystrasaltslandanna frá 14. til 26. júlí í sumar, eins og sum ykkar kunna að vita. Mér datt í hug að segja aðeins frá ferðinni enda eru þessi lönd frekar fjarlæg Íslendingum, en engu að síður afar áhugaverð. Hér fylgir 3. ferðasaga ferðarinnar.
————-

Eftir guðdómlega dvöl í Tallinn, Eistlandi, hélt hópurinn af stað suður á leið. Við höfðum ákveðið að dvelja þriðju nóttina í ferðinni í Somaa-þjóðgarðinum í Eistlandi, en þar ku vera eitt stærsta “bog”-svæði heims… bog er semsagt einhverskonar mýrlendi. Við mættum um miðjan dag á svæðið og tjékkuðum okkur inn á gistiheimilið okkar – um var að ræða gamalt sovéskt samyrkjubú, sem tók sko ekki við neinu nema beinhörðum peningum.
Nojan mín fór strax að gera vart við sig á þessum tímapunkti og stigmagnaðist þegar okkur var tjáð að herbergin hjá þeim væru ekki læst – þau treystu víst gestunum sínum svo vel.
Því næst var förinni heitið í smá ævintýraferð – kanóferð hafði verið plönuð og vorum við kallarnir pikkaðir upp af gömlum og sprækum kalli á bláum sendiferðabíl. Ekki minnkaði nojan þegar við settumst allir upp í hann og hann brunaði með okkur á 100 km hraða á einhverjum hrikalegum malarvegi í einar tíu mínútur… ég róaðist nú reyndar örlítið þá enda virtumst við vera komnir í öryggið. Mættum við þar staðarhaldaranum, rauðhærðum ofurhuga sem var sonur gamla kallsins.

Hér má sjá kallana komna í vestin, nett þétta á kantinum

Á þessum tímapunkti fór ég að velta öðru fyrir mér. Skyndilega fannst mér þetta allt svo rökrétt… auðvitað! Á meðan við erum í Kanóferðinni þá ætlar fólkið að ræna öllum farangrinum okkar af gistiheimilinu og taka bílinn okkar! Döhh, þetta var svo augljóst. Með óbragð í munninum lagði ég þó af stað í kanóferðina.
Hún tók á… okkur hafði verið tjáð að þetta væri smá spræna – það var tóm lygi og þvæla. Við tók þriggja klukkustunda púl, samfléttað afleitum róðri og paranoju… sbr. myndirnar hérna að neðan.

Maggi að fríka út

Kallarnir komnir í hann krappan

Kortið sem við höfðum með okkur var harla lélegt… mér fannst þetta svooo lógískt.

Seint og um síðir tók þó ferðin enda. Ég hljóp aftur á gistiheimilið…. mér til algjörrar forundrunar sá ég hvar farangurinn minn stóð óhreyfður á gólfinu… Jesús Pétur.

Fékk mér nokkra sjússa af Agnesi og róaðist vel við það. Skelltum okkur síðan í túr með leiðsögumanni á 30 ára gömlum Saab um þjóðgarðinn… það var frekar fríkandi þegar hann leiddi okkur í gegnum níðdimman skóginn eftir minni – en hann var kúl…hvað sem hann hét nú. Hann sést einmitt hér að neðan… með þessu gífurlega töffaða apparati – saunubað sem flýtur niður ár… flott stöff.

Þetta var lærdómsrík ferð. Þrátt fyrir nojaða spádóma mína um að:
a) Við yrðum rændir.
b) Við yrðum myrtir í níðdimmum skóginum.

þá lifðum við nú samt af…

Ferðalexía nr. 2 var því komin í kollinn: Treystu náunganum. (Þess má geta að Geiri Spæs kenndi mér fyrstu lexíuna… ALDREI pakka vegabréfinu þínu ofan í töskuna sem fer á undan þér út í vél!)

Lifið heil, með sól í hjarta,
agnarögn

Eistneska strákahljómsveitin Bratwurst á góðri stundu.

P.S. Ekki nema þrjú próf eftir.

Ég skellti mér til Eystrasaltslandanna frá 14. til 26. júlí í sumar, eins og sum ykkar kunna að vita. Mér datt í hug að segja aðeins frá ferðinni enda eru þessi lönd frekar fjarlæg Íslendingum, en engu að síður afar áhugaverð. Hér fylgir 2. ferðasaga ferðarinnar.

—-

Eftir að hafa stoppað hjá Krossahæðinni á 4. degi ferðarinnar héldum við áfram á leið okkar til Palanga á vesturströnd Litháens. Á leiðinni þangað var þó einn vel falinn gimstein, en heimsóknin þangað var vafalitið einn af hápunktum ferðarinnar.

Inn í skógi, nokkra kílómetra frá alfaraleið var að finna herstöð og það sem áður var rækilega falið neðanjarðarsprengjubyrgi. Byrgið var byggt af hundruðum hermönnum í byrjun 7. áratugar síðustu aldar og ríkti mikil leynd yfir byggingu þess, staðsetningu og sprengigetu. Á hverjum tíma voru þar 4 virkar 25 metra stórar eldflaugar neðanjarðar sem miðað var á stórborgir Evrópu. Byrgið var í notkun til 1979.

Við mættum of seint á staðinn og misstum af síðustu skipulögðu sýnisferð dagsins. Til allrar lukku var þýskt par sem mætti einnig of seint og ákvað leiðsögukonan því að skella inn einni ferð í viðbót. Og verðið: Mig minnir að hver og einn hafi borgað nokkra tíkalla fyrir guided tour um allt svæðið.

Leiðsögukonan var afar sjarmerandi. Það var augljóst á útlitinu að hún var af rússnesku bergi brotin og öllu vön við kynnisferðir. Það sem gerði hana hins vegar enn sérstakari, var að hún skyldi varla eitt stakt orð í ensku! Það hamlaði henni hins vegar ekki við kynninguna: Hún hafði meðferðis lítið krassblað þar sem kynning á ensku var skrifuð með litháenskri hljóðfræði og skilaði hún því afbragðsvel af sér. Við strákarnir gátum ekki annað en dáðst af framtakinu.

Og inn fórum við í kalt og hrátt byrgið. Víðsvegar var lágt til lofts – raunar kom það mér svo á óvart að ég skellti hausnum ansi fast í járnumgjörð sem var utan um hurðina að byrginu. Það spillti þó ekki fyrir ferðinni.

Við fórum í hvert rýmið á fætur öðru, þau voru vissulega misáhugaverð, en stemmningin þarna niðri var ógleymanleg – þarna höfðu sovéskir hermenn búið og verið reiðubúnir til að senda 25 metra eldflaugar á stórborgir Evrópu og koma þannig af stað þriðju heimsstyrjöldinni.

Eftir smá göngu fengum við að fara inn í einn hólkanna sem geymdi tilbúna eldflaug. Aðgangurinn var þröngur og ekkert nema svart hyldýpið sást þegar horft var niður eldflaugastokkinn, enda sprengjurnar afar stórar. Tveir myndanna hér að neðan eru einmitt innan úr stokknum. Njótið vel.

Næsta ferðasaga mun innihalda öllu meira léttmeti: Strandpartýbærinn Palanga á vesturströnd Litháen jafnaðist fyllilega á við bestu ferðamannastaði Spánar.

Ég skellti mér til Eystrasaltslandanna frá 14. til 26. júlí í sumar, eins og sum ykkar kunna að vita. Mér datt í hug að segja aðeins frá ferðinni enda eru þessi lönd frekar fjarlæg Íslendingum, en engu að síður afar áhugaverð. Hér fylgir því 1. ferðasaga ferðarinnar.

—-

Á 4. degi ferðarinnar keyrðum við félagarnir frá Soomaa-þjóðgarðinum í Eistlandi yfir til Palanga á vesturströnd Litháens. Ferðalagið var ansi langt og varð margt áhugavert á vegi okkar. Eitt af því merkilega var Krossahæðin (Kryzu krykz eða eitthvað álíka).

Í upphafi var Krossahæðin minnisvottur um fallna hermenn Litháena – fólk fór þangað og setti upp lítinn kross til að minnast ástvinar. Þetta fór hins vegar að vinda upp á sig og fór fólk hvaðan úr heiminum sem er að mæta á svæðið og skella upp einum krossi og er nú svo komið að krossarnir ná örugglega nokkrum milljónum í tölu! Stórir, litlir, sérsmíðaðir, fjöldagerðir: það eru allar gerðir af krossum þarna sem manni gæti dottið í hug… enda eru nokkrir farandsölumenn alltaf á svæðinu tilbúnir til að selja mann kross.

Þessi staður er rétt fyrir utan alfaraleið, en það væri engu að síður algjörlega vonlaust að finna hann nema maður vissi af honum… Lonely planet kom sér því afar vel í þessu tilviki. Það var alveg þrælmögnuð reynsla að koma þangað… og sjaldan hefur orðtiltækið “Seeing is believing” átt betur við :)