Það voru nú nokkrar flugar slegnar í einu höggi í ferðinni austur á land, já heldur betur. Heimsótti fyrsta heimili beggja foreldra minna og myndaði í bak og fyrir.

Foreldrar pabba fluttu á Viðborð í Austur-Skaftafellssýslu í kringum 1930, að því er ég best veit. Húsið byggðu þau og bjuggu í því til ca. 1940, en pabbi gamli fæddist 1938. Húsið hefur nokkurn veginn staðið autt síðan þá og ætti ekki að fara framhjá neinum sem keyrir hringveginn. Útsýnið frá bæjardyrunum út Hornafjörðinn er alveg magnað.

|

Foreldrar múttu áttu heima á Strandgötu 23 á Eskifirði, sem hét Brautarholt áður en farið var að gefa götum sérstök nöfn. Mamma átti heima þarna fyrstu 23 árin. Merkilegt nokk þá þekkti húsfreyjan mömmu þegar ég var að mynda húsið og bauð okkur inn… get ekki sagt annað en að það hafi verið gaman að sjá gamla herbergið þeirrar gömlu!

|

Myndin hérna til hliðar er svo af Bakka á Eskifirði, en báðar ömmur mömmu og annar afinn áttu saman heima í þessu litla húsi. Guðjón og Halldóra, foreldrar mömmu, áttu semsagt bæði heima þarna þegar þau voru yngri og er það varla djarft að álykta sem svo að það hafi haft mikið um það að segja að þau giftust síðar meir… gaman að þessu.

Jæja, þá er fínni ferð um gjörvallt Austurlandið lokið. Fórum víða – heimsóttum Viðborð, Djúpavog, Breiðdal, Reyðarfjörð, Eskifjörð, Borgarfjörð eystri, Hollormsstaði, Atlavík, Lagarfljótið, Skriðuklaustur, Kárahnjúka, Egilsstaði og Tókastaði. Skemmtilegast var auðvitað að rölta um Eskifjörð með múttu en hún átti einmitt heima þar í ein fjörutíu ár eða svo.

Ég er á leiðinni austur á land snemma í fyrramálið með múttu, bróa, mágkonunni, Halldóru frænku og Bjarna frænda. Við verðum í nokkra daga – gistum í Breiðdal, á Egilsstöðum og svo smellum við okkur í sumarbústað. Þau ætla síðan að klára hringinn, en ég flýg heim frá Egilsstöðum á sunnudaginn (flugmiðinn var á 3.500 kall, sem er verð sem er mér afar þóknanlegt!).

Þetta er annars í fyrsta sinn síðan ’95 sem ég fer eitthvað austar en Höfn. Við ætlum einmitt að stoppa þar og virða aðeins betur fyrir okkur húsið sem afi gamli (pabbi pabba) byggði í kringum 1930 og hefur staðið autt frá því að pabbafjölskylda flutti þaðan áratug síðar. Ég hef nokkrum sinnum komið þar fyrir utan (enda stendur það alveg við þjóðveginn), en ætla að hætta mér inn í þetta skiptið og skoða mig betur um.

Skemmtilegast verður annars að fara með mömmu og bróa til Eskifjarðar, en familían átti einmitt heima þar fram til 1980. Hlakka mikið til að fá guided tour um þorpið – hvar hvað gerðist og sa videre.

Bjarni frændi, sem verður 5 ára í sumar, verður örugglega líka hress félagsskapur. Hann er keppnismaður mikill eins og frændi sinn og finnst ekkert verra en að tapa (ditto)… Borðaði einmitt kvöldmat með honum í gær og hann tilkynnti mér, þegar ég var nýbúinn að fá mér ábót og hann alveg að klára af disknum sínum að við værum í keppni um hver væri fljótari að klára af disknum. 10 sekúndum síðar hrósaði hann sigri og var óspar á að núa salti í sárin. Gleðin er hins vegar ekki alveg eins mikil þegar hann tapar – þá blótar hann í sand og ösku og endurtekur ,,Damn it” í sífellu!

Ungir jafnaðarmenn fjölmenntu í Húsafell á laugardaginn í árlega útilegu samtakanna. Það var mikið stuð – sungið, spilað, leikið, keppt, spurt og leitað, svo fátt eitt sé nefnt. Dömurnar að Norðan fá klárlega prik í kladdann fyrir frábæran ratleik (sem mitt lið vann) og ekki síðri spurningakeppni (sem mitt lið vann líka), en Kubbur (no comment) var svo sem ágætur líka.

Annars var hópurinn nokkuð lengi í gang eftir votviðri framan af kvöldi – þegar líða fór á nóttina var hins vegar allt slíkt gleymt. Fótboltinn fékk að rúlla (þar sem ég átti eina mögnuðustu innkomu seinni ára), undarlegar sirkusþrautir voru reyndar (sbr. mynd til hliðar) og Magnús Már Guðmundsson og fleiri gerðu hetjulegar tilraunir til að slæda með stæl.

Ég geri fastlega ráð fyrir að MMG birti myndir af hópleiknum á síðunni sinni von bráðar.

Á síðustu árum hef ég meðal annars ferðast til Bangkok, Sarajevo og Vilnius og aldrei lent í neinu… Bróðir minn, sem aldrei ferðast neitt, fer til Kaupmannahafnar og lendir í vopnuðu ráni.  Magnað.

Jæja, þá er maður kominn heim úr pílagrímsferðinni til Manchester Englands Englands. Ég og ferðafélaginn skemmtum okkar alveg konunglega, þó að úrslit leiksins (1-1) hefðu gjarnan mátt vera önnur. Það var alveg ólýsanleg tilfinning að koma loksins á Old Trafford og upplifa stemmninguna. Það var reyndar svoldið áberandi að við vorum í einhverri túristastúka þar sem söngurinn og gleðin var mestöll í öðrum stúkum vallarins – fyrir utan tvo Indónesa sem kölluðu “United, United” í kór á fimm mínútna fresti, þá var fólkið í stúkunni sem við vorum í álíka hávært og stuðningsmenn íslenska landsliðsins á Laugardalsvellinum…

Eftir á að hyggja voru það líka klárlega afglöp af katastrófískri stærð að fullnýta ekki heimildina á kreditkortinu, framlengja dvölina um tvo daga og skella sér á United – Milan, sem var í gærkvöldi. Það gleður þó vissulega að sama hvað bjátar á hjá þeim rauðu þá virðast þeir ætla að taka Framsóknina á þetta í vor – ,,árangur áfram – ekkert stopp”.

Leyfi síðan að fylgja einni af vellinum – þvílík gleði, þvílíkt stuð.