Wilhelms-öskrið er sennilega eitt mest notaða hljóðið í kvikmyndasögunni. Flestir hafa heyrt það – og það örugglega í tugi skipta – án þess að hafa hugmynd um það enda hefur því verið troðið í yfir 100 kvikmyndir á síðustu fimmtíu árum. Mæli með myndbandinu hérna fyrir neðan fyrir þá sem hafa gaman af kvikmyndanördaskap.
*
Ef litið er framhjá því hvað þetta er vandræðalega slappur texti við þjóðsönginn þá eru umrædd lög sennilega þau bjánalegustu sem maður hefur heyrt um. Allt að tveggja ára fangelsi fyrir að hæðast að þjóðsöngnum – hvar (og hvenær) erum við eiginlega stödd?
Hef verið að horfa á hinn annars ágæta þátt Chuck, sem fer að hefja göngu sína á einhverri af íslensku stöðvunum á næstunni. Söguþráðurinn hljómar nokkuð absúrd, en þátturinn er engu að síður alveg ágætasta skemmtun:
When a twenty-something computer geek inadvertently downloads critical government secrets into his brain, his former college friend turned CIA recruits him as a secret agent, all while keeping him out of evil hands.
Í sjöunda þætti fara hlutirnir reyndar að verða stórhættulegir fyrir aðalsöguhetjuna. Þar lendir félaginn í sigtinu hjá íslenska njósnaranum Magnúsi Einarssyni… sem Íslendingar viðurkenna víst ekki opinberlega skv. CIA. Gaman að þessu!
Jæja, þá er enn einni Óskarsverðlaunahátíðinni lokið og við vinirnir búnir að útkljá það í áttunda skiptið hver er kvikmyndakóngurinn það árið. Eins og virðist vera orðið að árlegri hefð, þá hafnaði ég í öðru sæti á eftir sigurvegaranum (sem voru að vísu tveir núna), en það er einmitt í ÁTTUNDA skiptið í röð sem það gerist! 13 flokkar réttir af 18 hjá mér, sem er það slappasta frá upphafi. Það eina sem aðskildi mig frá sigurvegurunum var besta kvikmyndatakan, bölvuð sé hún.
Annars var ég ekki alveg sammála Óskarnum um bestu myndina – raunar voru tvær bestu myndir ársins að mínu mati ekki tilnefndar. Önnur þeirra hefði nú sennilega seint ratað þangað, en hin átti svo sannarlega skilið að vera þar. Hvað um það… Topp 10 listi ársins að mínu mati er eftirfarandi:
Aldrei gerði ég mér grein fyrir hinum kynferðislega undirtón í samskiptum Harolds og Lou. Og fylgdist ég þó með sambandi þeirra þroskast og dafna í tæpan áratug.
Af einhverjum ástæðum þá hefur lestur minn á innlendum fréttavefmiðlum breyst mjög mikið undanfarna mánuði. Vísir finnst mér vera orðinn mun betri en hann var áður, auk þess sem Eyjan er mjög fín upphafssíða. Mbl finnst mér ekki orðið bæta neinu sérstöku við og eru heimsóknir mínar þangað orðnar talsvert stopular. Veit ekki hvað það er – kannski er það vöntun á “Óla Tynes fréttum”! Þetta er talsverð breyting frá því sem áður var, þegar ég las nánast engan fréttamiðil nema Mbl.
*
Fyrir alla þá sjálfhverfu einstaklinga sem finnast sín vandamál vera þau stærstu í heiminum (við öll semsagt) er umfjöllunin um daufblindu systurnar í Kastljósi gærdagsins algjört skylduáhorf.
