Aðlögun að amerískum samfélagsháttum gengur vonum framar. Ég gær var fyrsti leikur keppnistímabilsins í ameríska háskólafótboltanum og fór það varla framhjá nokkrum manni sem var á háskólasvæðinu. Nánast allir voru í einhverju rauðu og velflestir voru í keppnistreyju liðsins. Þegar nær dróg leiknum var svo byrjað að “tailgate”-a, en þá koma stuðningsmennirnir saman á pallbílunum sínum fyrir utan leikvöllinn og grilla og drekka saman. Hrifnæm sem við erum gátum við Kata náttúrulega ekki sleppt því að fara á leikinn og tókst okkur að kaupa miða af braskara fyrir utan völlinn.

Og þvílík stemmning! 105.040 manns voru á leiknum, sem er nota bene 30 þúsund fleiri en komast á Old Trafford í Bretlandi(!). Þeir sem kynnu að hafa þjáðst af aulahrolli fyrir leikinn misstu alveg örugglega allan slíkan hroll þegar komið var inn á leikvöllinn og lúðrasveitin byrjuð að spila. Ekki skemmdi svo fyrir þegar þjóðsöngurinn var spilaður og stærsti fáni sem ég hef nokkurn tímann séð var dreginn að húni. Því skal haldið til haga að undirritaður tók að sjálfsögðu undir!

Leikurinn sjálfur var annars fremur auðveldur fyrir mína menn. 45-7 sigur gegn hinu slappa Marshall Thundering Herd (ég gerði þau mistök að segja Kötu frá hörmulegri sögu Marshall-fótboltaliðsins sem er fjallað um í hinni prýðisgóðu We Are Marshall. Í kjölfarið vorkenndi hún Marshall svo mikið að hún gat varla haldið með OSU – hún á mikið eftir ólært í þessum fræðum!). Það eru hins vegar erfiðari leikir framundan, m.a. gegn Miami og Penn State. Aldrei að vita nema maður reyni að skella sér á annan hvorn þeirra.

Ég hef aldrei nokkurn tímann getað haldið mér við efnið í neinni líkamsrækt, ef ég skil undan fótbolta og tennis. Ég byrja yfirleitt af krafti en gefst upp áður en langt um líður… 3-4 mánuðum síðar geng ég svo í gegnum sama fasa aftur (og aftur og aftur og aftur…). Nú ætla ég hins vegar að gera enn aðra atlöguna að því að fara að hreyfa mig og prófa eitthvað nýtt.

Hingað til hafa loðnar hugmyndir um “betra form” og “heilsusamlegra líferni” dugað illa til að mótivera mig áfram, enda er ég sérlega hedónísk lífvera sem skeytir litlu um hina fjarlægu framtíð í þessum efnum. Ég ætla því að prófa í þetta skiptið að setja mér miklu ákveðnari markmið og tengja það alfarið hlaupum. Þá get ég vonandi samstillt keppnisskapið aðeins betur við markmiðin, en ég bý einmitt yfir miklum umframbirgðum af þeim skapgerðareiginleika.

Fyrir einstakling sem hefur aldrei nokkurn tímann á ævinni hlaupið samfellt yfir kílómetra er þetta svo sem ekki það auðveldasta í heimi. Ég prófaði þetta síðasta sumar og fékk þá hlaupaprógramm lánað hjá Einari Erni félaga mínum, en gafst upp á þriðju viku á því, enda var það (eftir á að hyggja) varla ætlað byrjendum… endastöðin í því prógrammi var hálft maraþon að loknum átta vikum!

Nú hef ég hins vegar ákveðið að lölla löturhægt af stað og tileinka mér ,,easy does it”-mottóið í þessum efnum. Ég er því búinn að skella saman prógrammi fyrir næstu fimm vikur sem miðar að því að geta hlaupið heila þrjá kílómetra á undir tuttugu mínútum að loknum þeim tíma. Ég geri mér grein fyrir að þetta er hófstillt markmið, en í ljósi þess að ég byrja gjörsamlega á núllpunkti læt ég það duga sem fimm vikna markmið… maður getur svo kannski sett markið á fimm og svo tíu kílómetrana í kjölfarið.

Til að sparka enn frekar í rassgatið á mér er ég búinn að skrá mig í þriggja kílómetra skemmtiskokkið í Reykjavíkurmaraþoninu sem er einmitt eftir akkúrat fimm vikur – og tveim dögum áður en ég flyt út til Columbus. Ég tek að sjálfsögðu þátt í styrkarprógrammi sem er búið að setja upp í kringum viðburðinn og mun hlaupa fyrir SOS-barnaþorpin.

Lesendur Aggagaggsins eru góðfúslega beðnir um að sýna stuðning sinn í verki og heita nokkrum hundrað köllum á Agnar “Forrest” Helgason!

Ég er alræmdur fyrir að vera með afleita spádómsgáfu í íþróttum. Held að það sé sennilega blöndu af óskhyggju og veikleika fyrir dramatík um að kenna. Ég læt þó ekki slá mig útaf laginu svo auðveldlega og splæsi því í spá fyrir HM-undanúrslitin:

Holland – Úrúgvæ. Staðan verður 1-1 eftir venjulegan leiktíma, en Hollendingar sigla þessu örugglega í land í framlengingu og vinna 3-1.

Þýskaland – Spánn. Það er gjörsamlega vonlaust að spá fyrir um þennan. Segi að staðan verði 2-2 eftir venjulegan leiktíma og framlengingu og að úrslitin ráðist í vítaspyrnukeppni. Iker Casillas mun gera gæfumuninn í henni og fleyta Spánverjum í úrslitin.

Af þessum liðum sem eftir eru held ég annars mest með Úrúgvæ. Alltaf gaman þegar smáþjóðir velgja stórveldunum undir uggunum.

Bandaríkjamenn eru missáttir við innreið fótboltans í ameríska íþróttamenningu. Glenn Beck og félagar eru á meðal þeirra sem eru hvað súrastir yfir boltanum og hefur Beck meðal annars látið hafa eftirfarandi eftir sér:

The liberal media have always been  uncomfortable with ‘American exceptionalism’ — the belief that the United States is unique among nations, a leader and a force for good. And they are no happier with America’s rejection of soccer than with its rejection of socialism.”

(Ég stal þessu úr greininni ,,The Right-Wing War Against Soccer“, sem er vel þess virði að lesa, þó það væri ekki nema bara fyrir fyrirsögnina!)

En hvað um það. Aðrir Kanar vilja gjarnan breyta íþróttinni svo hún henti amerískum markaði betur – einhvern tímann heyrði ég þá sögu að þegar átti að halda HM í BNA árið 1994 þá hafi sjónvarpsforstjórarnir þar verið mjög áhugasamir um að klippa leikinn niður í fjóra fjórðunga, í staðinn fyrir tvo hálfleika. Til að koma fleiri sjónvarpsauglýsingum að, þið skiljið…

Rakst annars á öllu áhugaverðari ameríska pælingu hérna, sem gengur út á að svissa á vítaspyrnukeppni og framlengingu í leikjum sem fara á annað borð í framlengingu.

We were lamenting how it essentially seemed like the [penalty] shoot out turned the game into a coin flip. [...]

Jon, however, had a solution. His proposal was that immediately following the end of regulation, the shoot out should take place. This would then be followed by the normal half an hour of overtime, but with the new caveat that should overtime end in a tie, the team that had already won the shootout would be declared the winner. Should one team end overtime victorious, then the results of the shootout would be irrelevant.

I see two big advantages of this rule change. One, you are guaranteed 30 minutes of football where one team knows that if it does not score, it will lose. Yes, this would lead to the other team packing it back on defense (but not, it should be noted, excessively changing personnel, on the chance that it could lose the lead and need to score), but this would be compensated by the other team going all out to try to score. I think I would rather watch this type of game for 30 minutes than the standard, cautious overtime play.

Second, you get a shoot out every time you go to overtime. Shoot outs are indeed fun to watch, but I think the problem with them is that they smack of arbitrariness. So while Jon’s proposal doesn’t actually remove the arbitrariness, it does give the players the chance for redemption in the ensuing overtime play. Which in turn might make it that much more enjoyable to watch the shoot out: you get the fun of the drama, without it necessarily being the final word on the matter.

Mér finnst þetta skemmtileg hugmynd. Maður veltir samt fyrir sér hvaða áhrif þetta myndi hafa á leikinn. Einhver lið myndu örugglega leggja upp með að mastera vítaspyrnur og spila svo bara solid vörn… sem væri þó fremur súr taktík.

Framlengingarnar ættu allavegana undantekningarlaust að vera með fullt af sóknarbolta… eða hvað? Einhverjar ófyrirséðar afleiðingar sem maður er að missa af?

Við erum stödd á ÍR-vellinum í ágúst 1994. Æsispennandi leikur 5. flokks KR og ÍR er í gangi og leikurinn farinn að styttast í annan endann. Staðan er 4-4. Þjálfari ÍR tekur þá afdrifaríku ákvörðun að skipta inná ungum, óteknískum og svifaseinum hafsent í hjarta varnarinnar. Tæp mínúta (bókstaflega) líður, KR-ingar komast í skyndisókn, markmaður ÍR fer í skógarhlaup, KR-ingar skjóta á markið og varnarmaðurinn knái skutlar sér og ver skotið glæsilega með hendi á marklínu. Þetta var varla meðvituð ákvörðun – þetta gerðist bara.

Ég hafði aldrei áður fengið spjald á ferlinum og kom það því mér því hressilega á óvart þegar dómarinn kom aðvífandi og sveiflaði RAUÐA SPJALDINU framan í mig… Ég sem hélt að maður gæti ekki einu sinni fengið rautt í 5. flokki!

KR-ingarnir skoruðu að sjálfsögðu úr vítinu og unnu leikinn… undirritaður hætti varnardútli sínu snögglega og fór að æfa mark mánuði síðar.

#

En hvað um það. Umræðurnar um lokamínútuna í leik Úrúgvæ og Gana í gær eru skemmtilegar. Til að gæta samkvæmi get ég ekki annað en fílað Suarez fyrir markvörsluna í lokin… það verður ekki mikið epískara. Auðvitað finnst þeim sem héldu með Gana þetta vera svívirðilega ódrengilegt. En allir leikmenn hefðu brugðist nákvæmlega eins við, standandi andspænis því að eiga möguleika á því að komast í undanúrslit HM. Að halda öðru fram er della.

Suarez er nú orðinn hetja í heimalandi sínu. Greyið Gyan mun hins vegar varla getað sofið almennilega næstu árin.

Uppfærsla: Svo var þetta rangstaða eftir allt saman!

Nokkuð gott:

I can see why futbol is so big in Europe and Latin America. Largely arbitrary, controlled by officials who are in no way accountable to anyone, yet who are remarkably incompetent and indifferent. Everyone constantly pretends to be a victim, and rolls around on the ground crying until they get a subsidy they don’t deserve. And then they waste the free kick, just giving up the ball. And then they run around in random patterns, hoping that someone will get lucky and do some actual work, so we can all celebrate.

(via Marbury)