Bandaríkjamenn eru missáttir við innreið fótboltans í ameríska íþróttamenningu. Glenn Beck og félagar eru á meðal þeirra sem eru hvað súrastir yfir boltanum og hefur Beck meðal annars látið hafa eftirfarandi eftir sér:

The liberal media have always been  uncomfortable with ‘American exceptionalism’ — the belief that the United States is unique among nations, a leader and a force for good. And they are no happier with America’s rejection of soccer than with its rejection of socialism.”

(Ég stal þessu úr greininni ,,The Right-Wing War Against Soccer“, sem er vel þess virði að lesa, þó það væri ekki nema bara fyrir fyrirsögnina!)

En hvað um það. Aðrir Kanar vilja gjarnan breyta íþróttinni svo hún henti amerískum markaði betur – einhvern tímann heyrði ég þá sögu að þegar átti að halda HM í BNA árið 1994 þá hafi sjónvarpsforstjórarnir þar verið mjög áhugasamir um að klippa leikinn niður í fjóra fjórðunga, í staðinn fyrir tvo hálfleika. Til að koma fleiri sjónvarpsauglýsingum að, þið skiljið…

Rakst annars á öllu áhugaverðari ameríska pælingu hérna, sem gengur út á að svissa á vítaspyrnukeppni og framlengingu í leikjum sem fara á annað borð í framlengingu.

We were lamenting how it essentially seemed like the [penalty] shoot out turned the game into a coin flip. [...]

Jon, however, had a solution. His proposal was that immediately following the end of regulation, the shoot out should take place. This would then be followed by the normal half an hour of overtime, but with the new caveat that should overtime end in a tie, the team that had already won the shootout would be declared the winner. Should one team end overtime victorious, then the results of the shootout would be irrelevant.

I see two big advantages of this rule change. One, you are guaranteed 30 minutes of football where one team knows that if it does not score, it will lose. Yes, this would lead to the other team packing it back on defense (but not, it should be noted, excessively changing personnel, on the chance that it could lose the lead and need to score), but this would be compensated by the other team going all out to try to score. I think I would rather watch this type of game for 30 minutes than the standard, cautious overtime play.

Second, you get a shoot out every time you go to overtime. Shoot outs are indeed fun to watch, but I think the problem with them is that they smack of arbitrariness. So while Jon’s proposal doesn’t actually remove the arbitrariness, it does give the players the chance for redemption in the ensuing overtime play. Which in turn might make it that much more enjoyable to watch the shoot out: you get the fun of the drama, without it necessarily being the final word on the matter.

Mér finnst þetta skemmtileg hugmynd. Maður veltir samt fyrir sér hvaða áhrif þetta myndi hafa á leikinn. Einhver lið myndu örugglega leggja upp með að mastera vítaspyrnur og spila svo bara solid vörn… sem væri þó fremur súr taktík.

Framlengingarnar ættu allavegana undantekningarlaust að vera með fullt af sóknarbolta… eða hvað? Einhverjar ófyrirséðar afleiðingar sem maður er að missa af?

You are a Social Liberal (73% permissive) and an… Economic Liberal (30% permissive) You are best described as a: Democrat Link: The Politics Test on Ok Cupid

Þetta kemur svo sem ekki mikið á óvart.

Nokkuð gott:

I can see why futbol is so big in Europe and Latin America. Largely arbitrary, controlled by officials who are in no way accountable to anyone, yet who are remarkably incompetent and indifferent. Everyone constantly pretends to be a victim, and rolls around on the ground crying until they get a subsidy they don’t deserve. And then they waste the free kick, just giving up the ball. And then they run around in random patterns, hoping that someone will get lucky and do some actual work, so we can all celebrate.

(via Marbury)

Ég verð ekkert mikið málefnalegri en þetta um þessar mundir.

EU Profiler

Tjékkit!

Afskaplega finnst mér það klunnalegt hjá Sjálfstæðisflokknum að vilja tvöfalda þjóðaratkvæðagreiðslu varðandi ESB.

Að kjósa um aðild er fullkomlega eðlilegt – að sjálfsögðu eiga svo veigamikil mál að vera sett í dóm þjóðarinnar. En að kjósa um hvort að við eigum að fara í aðildarviðræður er hvorki fugl né fiskur. Þótt að það sé engan vegin smávægileg ákvörðun, þá getur maður varla séð að ákvörðunin um að fara í viðræður um aðild snerti hagsmuni þjóðarinnar svo mikið að hún verðskuldi sérstaka þjóðaratkvæðagreiðslu. Fyrst Sjálfstæðismenn vilja á annað borð lækka þröskuldinn svo mikið eru þeir þá ekki komnir á hálan ís?  Hefðu þeir þá ekki átt að vilja þjóðaratkvæðagreiðslu um stríðsþátttöku Íslands í Írak? Eða Kárahnjúkavirkjun? NATO-aðild? EES-aðild?

Talandi um EES-aðildina. Árið 1992, þegar EES-samningurinn var til umræðu á Alþingi lagði Ingibjörg Sólrún Gísladóttir ásamt öðrum fram þingsályktunartillögu um að aðild Íslands að EES skildi vera sett í dóm þjóðarinnar. Sú tillaga var felld.

Í nefndaráliti varðandi málið, sem meðal annars Björn Bjarnason skrifaði undir, segir annars:

Allir meginþættir EES-málsins lágu skýrir fyrir við þingkosningarnar og kjósendur gátu einnig gert sér grein fyrir afstöðu einstakra þingmanna og flokka. Málið bar hátt í kosningabaráttunni. Þingmenn fengu því umboð í kosningunum til að ljúka málinu.
[...]
Með vísan til þess sem hér hefur verið sagt er lagt til að þessari tillögu til þingsályktunar verði hafnað.

Undanfarin misseri hafa fá mál fengið jafn mikla umræðu og aðildarviðræður við ESB. Kostirnir (að sækja ekki um aðild eða að sækja um aðild) liggja skýrir fyrir, en kjósendur geta reyndar illa gert sér grein fyrir afstöðu einstakra þingmanna Sjálfstæðisflokksins til kostanna. Málið mun bera hátt í kosningabaráttunni. Af hverju munu þingmenn næsta kjördæmabils þá ekki fá umboð í kosningunum til að ganga til aðildarviðræðna, líkt og þá?

Nota bene, að ganga til aðildaviðræðna við ESB er miklu léttvægara en að gerast aðili að EES-samningnum.

Þessi stefna Sjálfstæðisflokksins er enda hvorki fugl né fiskur. Götótt ábreiða yfir klofinn flokk, sem getur ekki myndað sér alvöru stefnu í einu mikilvægasta hagsmunamáli Íslendinga.