Á bloggi sínu segir Sigurður Kári, alþingismaður, eftirfarandi:

Það bendir allt til þess að kjósendur fái að velja á milli nokkuð skýrra kosta í kosningunum.

Annars vegar vinstri-sósíalíska ríkisstjórn sem leggja mun áherslu á umfangsmikil ríkisumsvif, mikla skattheimtu og útgjaldapólitík, og hins vegar ríkisstjórn frjálslyndra og borgaralegra afla.

Þvílík og önnur eins della. Að greindur maður eins og SKK leyfi sér að tala með þessum hætti er alveg fráleitt. Alveg sama hvaða ríkisstjórn mun taka við þá þarf að gera allt af því sem hann nefnir.

Já, ríkisumsvif munu aukist á næstu misserum. Hrun íslenska hagkerfisins, sem er bein afleiðing efnahagsstjórnar Sjálfstæðisflokksins síðustu 18 árin, gerði það að verkum að nauðsynlegt var að ríkisvæða öll stærstu fjármálafyrirtæki landsins. Af sömu ástæðu mun fjöldi fyrirtækja sem rambar nú á barmi gjaldþrots þurfa ríkisaðstoð á næstu mánuðum og misserum.

Já, það þarf að auka skattheimtu. Í kjölfar hruns íslenska hagkerfisins, sem er bein afleiðing efnahagsstjórnar Sjálfstæðisflokksins síðustu 18 árin, hafa skuldir íslenska ríkisins margfaldast. Einhvernveginn þarf að greiða skuldirnar til baka – einn liður í því er aukin skattheimta.

Já, gósentíð útgjaldapólitíkur er framundan. Vegna hruns íslenska hagkerfisins, sem er bein afleiðing efnahagsstjórnar Sjálfstæðisflokksins síðustu 18 árin, munu stjórnvöld sem aldrei fyrr þurfa að forgangsraða útgjöldum ríkisins og taka gífurlega erfiðar ákvarðanir um hvar þurfi að skera niður í ríkisbúskapnum. Á sama tíma dragast tekjur ríkissjóðs saman vegna minni umsvifa í hagkerfinu, auk þess sem sífellt fleiri þurfa á aðstoð velferðarkerfisins að halda vegna atvinnumissis – hvoru tveggja má rekja til hruns íslenska hagkerfisins, sem er bein afleiðing efnahagsstjórnar Sjálfstæðisflokksins síðustu 18 árin.

Að þykjast búa til einhvern kontrast á milli þeirra aðgerða sem vinstri eða hægri stjórn myndi grípa til á næstu misserum með þessum hætti er beinlínis hlægilegt. Sama hver mun stjórna, þá verður viðkomandi nánast með báðar hendur bundnar fyrir aftan bak vegna afleiðinga efnahagskreppunnar. Það litla svigrúm sem viðkomandi mun hafa er hins vegar hægt að nýta til eins af tvennu: Að skapa skilyrði fyrir réttlátara og jafnaðara samfélag, eða halda áfram á sömu braut og kom okkur í þá stöðu sem við erum að kljást við núna.

Í dag hef ég meðal annars lesið greinarnar:

• Gender and the Development of Welfare Regimes,
• Gendar and the Social Rights of Citizenship: The Comparative Analysis of Gender Relations and Welfare States,
• Divorce and the Gender Division of Labor in Comparative Perspective,
• The Political Economy of Gender: Explaining Cross-National Variation in The Gender Division of Labor and the Gender Voting Gap,
• The Politics of Women’s Economic Independence,
• Gender and Welfare State Change,
• og Gendering the Varieties of Capitalism.

Í fréttum les maður svo um kynjaða hagstjórn, brot á jafnréttislögum og bann við nektardansi.

Mér finnst ég afskaplega nútímalegur.

Síðuhaldari er viðmælandi Fréttablaðsins í dálkinum “Sjónarhóll” í dag. Ég beið spenntur eftir að sjá hvaða fyrirsögn viðtalið yrði undir og varð talsvert létt þegar ég sá hina meinlausu niðurstöðu – “Líst nokkuð vel á Oygard”.

Síðast þegar undirritaður var viðmælandi blaðsins þá var niðurstaðan öllu verri – “Reiður”(!).

Familíunni minni – og sérstaklega bróður mínum – þótti það alveg óheyrilega fyndið og ætlaði aldrei að hætta að japla á því!

Þetta tókst þó öllu betur – mæli auðvitað með því við lesendur Aggagaggsins að þeir kíki á stöffið.

Árni Helgason, framkvæmdastjóri þingflokks sjálfstæðismanna, bloggaði um daginn um nýlegar hugmyndir um að taka upp þrepaskipt skattkerfi. Þeir sem tala fyrir slíku kerfi gera það gjarnan með sanngirnisrökum – það er að segja, að þeir sem hafi meira á milli handanna beri að borgi hlutfallslega meira til samneyslunnar en aðrir. Árni kemur með hin klassísku rök íhaldsmanna gegn slíkum hugmyndum – hærri jaðarskattur (sem þrepaskipt skattkerfi veldur á þá sem eru með háar tekjur) er vinnuletjandi og það er hætta á að þrepaskiptingin flæki kerfið um of, með þeim afleiðingum að það verði ekki eins skilvirkt og ella.

Bæði sjónarhorn hafa sitthvað til síns máls. Að sjálfsögðu er eðlilegt að þeir sem hafa hærri tekjur greiði hlutfallslega hærri tekjuskatt enda er kerfið þannig þannig uppbyggt núna útaf persónuafslættinum. Einstaklingur með 200 þúsund krónur greiðir þannig mun lægra hlutfall tekna sinna í skatt, en einstaklingur með 800 þúsund krónur. Þeir sem tala fyrir þrepaskiptu skattkerfi vilja hins vegar að það sé meiri munur á skattprósentunum en er núna.

Það eru hins vegar takmörk fyrir því hversu langt er hægt að ganga í þessum efnum. Ef gengið er of langt mun kerfið vissulega verða flókið og vinnuletjandi og þar af leiðandi vinna gegn hagsmunum þeirra sem eru tekjulágir til lengri tíma litið. Færri unnar klukkustundir munu leiða til lægri þjóðarframleiðslu, minni peninga í ríkiskassann af sköttum og svo koll af kolli. Það sem skilur hópana tvo að er svo vitanlega matið á því hvar þessi mörk liggja – vinstrimenn telja vera svigrúm til að hækka skatta á þá tekjuhærri, en íhaldsmenn telja hámarkinu vera náð.

Daniel Hammermesh, hagfræðiprófessor við Texas-háskóla, bloggaði á Freakonomics-blogginu í gær um svipaða deilu sem er í farvatninu vestanhafs. Obama, hið bandaríska ígildi frjálslynds jafnaðarmanns, hefur heitið því að hækka skatta á þá sem hafa hæstar tekjur í Bandaríkjunum enda hefur ójöfnuður þar vaxið geigvænlega á síðastu áratugum. Íhaldsmenn þar vestra koma með áþekk mótrök og þeir íslensku: að hærri jaðarskattur á tekjuháa sé svo vinnuletjandi að hann gangi einfaldlega ekki upp.

Hammarmesh er hins vegar síður en svo að kaupa þau rök og telur að áhrifin munu vera smávægileg. Eða með hans eigin orðum:

Conservatives will surely argue that this will reduce incentives to work.

Give me a break: Nearly all the labor economics evidence suggests that labor supply elasticities are very low at the upper end of the wage distribution. The disincentive effects on work effort will be trivial.

Á komandi árum, þegar fyrirsjáanlegt er að hækka þurfi skatta til að borga fyrir sukktímabil frjálshyggjunnar á Íslandi, þá munu svona mál einmitt vera í brennideplinum. Hvernig á að hækka skatta? Á að skella flatri skattahækkun á alla? Eða er réttlátt að þeir sem eru með breiðari bök taki stærri hluta byrðanna á herðar sér?

Í slíkum debat dugar einfaldlega ekki að vísa í sömu hagfræðikreddurnar og komu okkur í þá stöðu sem við erum núna. Við hljótum að líta til landanna í kringum okkur og sjá hvað þau eru að gera. Annað er einfaldlega ekki boðlegt.

Ég kaus í prófkjöri Samfylkingarinnar í Reykjavík fyrr í dag. Átti nú ekki í teljandi vandræðum með að velja átta á listann minn, en hefði þó gjarnan viljað velja tíu. Það er enda hálfundarlegt að Samfylkingarfólk í Reykjavík fái bara að velja fjóra í hvort kjördæmi, þegar við fengum til dæmis fimm þingmenn í öðru Reykjavíkurkjördæminu síðast. Að öðru leyti finnst mér prófkjörsfyrirkomulagið alveg til fyrirmyndar. Sérstaklega er ég ánægður með það að geta kosið á netinu, enda staddur í Lundúnum og ekkert væntanlegur heim. Þetta hlýtur að vera það sem koma skal – ég get til að mynda alveg séð fyrir mér að flokkurinn geti leitað oftar til félagsmanna og spurt um ýmis álitaefni með þessu netfyrirkomulagi.

Að sjálfsögðu kaus ég svo Önnu Pála vinkonu í 5. sætið. Hvet alla sem eiga eftir að kjósa til að gera slíkt hið sama!

Þrátt fyrir að engir kynjakvótar væru í prófkjörinu þá fléttaðist listinn minn (alveg óvart!). Ég er raunar mjög andsnúinn notkun kynjakvóta í prófkjörum. Þó að þeir geti átt við í ákveðnum tilfellum þá er það sérlega ólýðræðislegt að taka þannig fram fyrir hendurnar á kjósendum. Kynjakvótinn hefur reyndar snúist upp í andhverfu sína í prófkjörum síðustu daga – held að það séu þrjú eða fjögur prófkjör komin þar sem karlar eru að græða á kvótanum! Það er náttúrulega algjör della. EF það er notast við kynjakvóta á annað borð þá eiga þeir bara að gilda í aðra áttina – meginmarkmið kynjakvótanna er að tryggja jafnrétti, ekki jafnstöðu. Þeir ættu því aldrei að geta gagnast því kyni sem er þegar með miklu sterkari stöðu.

Ég held reyndar að það fyrirkomulag sem er núna notast við í prófkjörum í Samfylkingunni sé frekar slæmt og bjóði að mörgu leyti upp á klúðurslega röðun á lista. Kjósendur setja sína fjóra til átta frambjóðendur á lista og prófkjörsmaskínan spýtir svo út úr sér einhverri heildarniðurstöðu, sem getur oft verið ansi klúðursleg. Kynjaskiptingin getur til dæmis verið kjánaleg, nú eða ef litið er til málefnanna, þá getur það vel gerst að það vanti ákveðið jafnvægi á listann.

Að þessu leyti finnst mér Framsóknarflokknum hafa tekist vel til. Veit reyndar ekki að hve miklu leyti Framsóknarmenn notast við þessa aðferð núna, en fyrir síðustu alþingiskosningar notuðust þeir talsvert við kjördæmisþingin til að velja á lista. Meginkosturinn við þá leið er að þar er kosið í eitt sæti í einu og því liggur fyrir hver verður í efsta sæti áður en kosið er í annað sætið og svo koll af kolli. Fólk er því meðvitað um það allan tímann hvernig samsetning listans verður og getur þannig komið í veg fyrir klúðurslega niðurstöðu. Nú þegar Samfylkingin er farin að nýta sér tæknina í jafnmiklum mæli og í þessu prófkjöri núna, þá getur maður alveg ímyndað sér að það sé hægt að sameina þetta tvennt. Það er að segja, að nýta sér netleiðina til að kjósa í eitt sæti í einu.

Eitt það mikilvægasta sem flokkar gera er að velja sér það fólk sem mun standa fyrir stefnu þess á opinberum vettvangi. Mér finnst ekkert að því að gefa sér aðeins meiri tíma í málið – velja einn í einu og fá fyrir vikið sterkara lið, sem er líklegast til sigurs.

Vísir, mbl.is og DV greina frá því “tæpur helmingur” vilji hvorki Ingibjörgu Sólrúnu né Jón Baldvin sem formann Samfylkingarinnar. Ekki kemur fram í fyrirsögnum miðlanna tæpur helmingur hvers enda myndi fréttin vera heldur rýr ef greint væri frá því strax í upphafi.

Að slá því upp sem sérstakri frétt að helmingur allra kjósenda styðji ekki tiltekið fólk í flokk sem það kýs ekki er afskaplega léleg fréttamennska. Það kemur mér raunar ekkert sérstaklega á óvart að til dæmis Sjálfstæðismenn hafi lítinn áhuga á ISG eða JBH. Hvernig ætli þetta væri ef þessu væri öfugt farið – verið að spyrja um formann Sjálfstæðisflokksins til dæmis. Ekki held ég að sá stuðningur myndi ná mörgum tugum prósenta.

Það sem er auðvitað aðalfréttin er hvaða hug kjósendur Samfylkingarinnar hafa til formannsframbjóðendanna.  Að ISG sé með tæplega 70% stuðning þess stokks finnst mér raunar vera nokkuð mikil stórfrétt – svona miðað við hvað fólk hefur verið að gagnrýna hana og segja hana vera rúna öllu trausti. Hún hefur hins vegar greinilega ennþá stuðning meginþorra Samfylkingarfólks – skrítið að miðlarnir hafi ekki neinn áhuga á því…