Aggagagg

Fyrsta skákin mín og litla frænda. Eftir snarpa sóknarlotu, þar sem ég náði “þrusuforystu” að sögn Bjarna, sömdum við um jafntefli þegar stefndi í blóðugt endatafl.

Jæja, þá er bara ein kennsluvika eftir í skólanum. Það er hálf undarlegt að hugsa til þess hversu hratt árið hefur liðið og ennþá undarlegra að hugsa til þess að þetta sé að verða búið. Altsvo, kennslustundirnar eru allavegana að verða búnar… ritgerðir og prófalestur bíða manns næstu 4-5 mánuðina.

*

Við settum annars á fót körfuboltaklúbb heimavistarinnar minnar í síðustu viku. Ætlum að hittast vikulega á nálægu gymmi og spila í tvo tíma í senn. Fyrsti tíminn var núna á miðvikudaginn og það var hressilega tekið á því. Hafandi ekki spilað körfubolta af einhverri alvöru í yfir 8 ár var maður nú frekar stórkallalegur. Þetta var nú samt furðufljótt að koma. Eins og í öðrum íþróttum (að skák undanskilinni) ferst mér talsvert betur að verjast en sækja og var það ekkert öðruvísi á miðvikudaginn.

*

Páskapartý Passfield-búa var annars haldið í gærkvöldi. Skemmti mér afskaplega vel þar… og hefði vafalaust skemmt mér ennþá betur ef ég hefði ekki þurft að mæta í tíma klukkan 9 í morgun! Það var reyndar frekar fyndið að fylgjast með köppunum sem voru á körfuboltaæfingu daginn áður… það var óvenjumikill spýtukallabragur yfir þeim! Myndin efst í þessari færslu er þaðan… Er með Ítalanum Francesco og Bretanum Hugh á henni. Umgengst þá einna mest hérna á vistinni. Myndin hérna til hliðar er svo af mér og hinni indversku Rupal. Við skiptumst á að hneyksla hvort annað með sögum að heiman… hún fer alltaf í jedúddagírinn þegar talið berst að öllum bastörðunum á Íslandi!

*

Á leiðinni heim í strætó áðan sat ég annars á milli konu sem var svo mikilvæg að hún þurfti að vera talandi í tvo gemsa í einu og kalls sem fannst ekkert eðlilegra en að vera að klippa neglurnar sínar í strætó(!). Fyrir framan okkur sat lágvaxinn maður með pósthúsrautt hár og 9 eyrnarlokka. Stórborgin er yndisleg.

Indverska litahátíðin Holi var haldin hátíðleg hérna á heimavistinni fyrr í dag. Í stuttu máli snýst hún um að blanda litum saman við vatn og maka fólk út í gumsinu… síðan þegar fjör færist í leikinn þá fær maður heilu föturnar af köldu lituðu vatni yfir sig! Hef síðan rekist á nokkra í dag sem eiga erfitt með að ná litnum af húðinni… sjálfur er ég ennþá örlítið bleikur og gulur í framan, og með rautt handarfar á bakinu!

Ég er annars þessi bleiki á myndinni, annar frá vinstri í fremstu röðinni.

Ég, ég, ég…. Magnús Már Guðmundsson, stjörnublaðamaður á Vísir.is, gerði athugasemd við síðustu færslu þar sem hann dróg í efa að á agnarfreyr.com kæmu yfir eitthundrað innlit daglega. Eftir nánari eftirgrennslan að hálfu síðuhaldara er rétt að taka fram að rannsóknarnef Magnúsar þefaði þarna uppi sannleikann - nær lagi væri að segja að á síðuna ráfuðu 60-80 einstaklingar inn daglega. Ekki skal fullyrt um hvort þar sé um að kenna egósentrískum færslum undirritaðs, en það verður þó að viðurkennast að ég býst fastlega við að heimsóknirnar munu aukast stórlega þegar fyrirsögnin hér að ofan birtist á Blogggáttinni öflugu. Myndin sem fylgir með af umræddum MMG og Banka-Geiranum ætti heldur ekki að skemma fyrir.

Fjölskyldan mín hefur tröllatrú á Barnalandi. Alltaf þegar að ég segi þeim að ég þurfi að losna við eitthvað þá er það fyrsta sem maður heyrir: ,,Settu þetta á Barnaland!“. Ég hef fussað og sveiað yfir þessu og ekki þótt mikið til þessarar ráðgjafar koma.

Þangað til fyrir fimmtán mínútum.

Hef verið að vandræðast með sófann minn útaf flutningunum enda er hann alltof stór til að komast fyrir í vistarverum mínum hjá móður minni eða geymslunni hennar. Eftir nokkrar símhringingar frá þeirri gömlu ákvað ég loksins að slá til, taka mynd af sófanum og skella auglýsingu inn á barnaland. Þetta gerðist fyrir svona 25 mínútum síðan. Tíu mínútum síðar voru tveir búnir að hringja og sófinn svo gott sem seldur…

Verðandi skólafélagi minn í LSE bætti mér inn sem vin hjá sér á Facebook.

Kalt mat - ég hef aldrei þekkt neinn með svalara nafn.  Geri aðrir betur!