Bandaríkjamenn eru missáttir við innreið fótboltans í ameríska íþróttamenningu. Glenn Beck og félagar eru á meðal þeirra sem eru hvað súrastir yfir boltanum og hefur Beck meðal annars látið hafa eftirfarandi eftir sér:

The liberal media have always been  uncomfortable with ‘American exceptionalism’ — the belief that the United States is unique among nations, a leader and a force for good. And they are no happier with America’s rejection of soccer than with its rejection of socialism.”

(Ég stal þessu úr greininni ,,The Right-Wing War Against Soccer“, sem er vel þess virði að lesa, þó það væri ekki nema bara fyrir fyrirsögnina!)

En hvað um það. Aðrir Kanar vilja gjarnan breyta íþróttinni svo hún henti amerískum markaði betur – einhvern tímann heyrði ég þá sögu að þegar átti að halda HM í BNA árið 1994 þá hafi sjónvarpsforstjórarnir þar verið mjög áhugasamir um að klippa leikinn niður í fjóra fjórðunga, í staðinn fyrir tvo hálfleika. Til að koma fleiri sjónvarpsauglýsingum að, þið skiljið…

Rakst annars á öllu áhugaverðari ameríska pælingu hérna, sem gengur út á að svissa á vítaspyrnukeppni og framlengingu í leikjum sem fara á annað borð í framlengingu.

We were lamenting how it essentially seemed like the [penalty] shoot out turned the game into a coin flip. [...]

Jon, however, had a solution. His proposal was that immediately following the end of regulation, the shoot out should take place. This would then be followed by the normal half an hour of overtime, but with the new caveat that should overtime end in a tie, the team that had already won the shootout would be declared the winner. Should one team end overtime victorious, then the results of the shootout would be irrelevant.

I see two big advantages of this rule change. One, you are guaranteed 30 minutes of football where one team knows that if it does not score, it will lose. Yes, this would lead to the other team packing it back on defense (but not, it should be noted, excessively changing personnel, on the chance that it could lose the lead and need to score), but this would be compensated by the other team going all out to try to score. I think I would rather watch this type of game for 30 minutes than the standard, cautious overtime play.

Second, you get a shoot out every time you go to overtime. Shoot outs are indeed fun to watch, but I think the problem with them is that they smack of arbitrariness. So while Jon’s proposal doesn’t actually remove the arbitrariness, it does give the players the chance for redemption in the ensuing overtime play. Which in turn might make it that much more enjoyable to watch the shoot out: you get the fun of the drama, without it necessarily being the final word on the matter.

Mér finnst þetta skemmtileg hugmynd. Maður veltir samt fyrir sér hvaða áhrif þetta myndi hafa á leikinn. Einhver lið myndu örugglega leggja upp með að mastera vítaspyrnur og spila svo bara solid vörn… sem væri þó fremur súr taktík.

Framlengingarnar ættu allavegana undantekningarlaust að vera með fullt af sóknarbolta… eða hvað? Einhverjar ófyrirséðar afleiðingar sem maður er að missa af?

Þeir sem hafa tekið stjórnmálaprófið á politicalcompass.org ættu að hafa gaman að myndinni hér fyrir neðan. Eins og á við um flesta af mínum vinum á ég líklega mesta samleið með Mike Gravel, hver sem það nú er…

Ég var að skella inn nýju myndbandi í stikuna hér til hliðar. Alveg kostugleg of-dramatiseríng á Ron Paul, sem sækist eftir forsetaútnefningu Repúblikanaflokksins, og hugsjónum hans. Tónlistin, sem er úr Batman Begins að mig minnir, og uppbyggingin myndbandsins lætur mann fá það á tilfinninguna að eitthvað sögulegt sé í vændum… en maður veit víst betur en svo.

Ég er að lesa einhverskonar “Séð og heyrt”-útgáfu af ævi Bill Clintons. Í hverjum einasta kafla ræðir höfundurinn, sem er virtur breskur prófessor, um eitthvað kynferðislegt og virðist hann aldrei verða þreyttur á því að verja framhjáhöld Clintons – einkum með því að vísa í líffræðilega þörf karlmanna til að sofa hjá mörgum konum. Það verður pirrandi til lengdar. En talandi um lengd, í kaflanum um hliðarspor hans með Gennifer Flowers segir einmitt:

To her surprise, when Gennifer undressed the attorney general [Clinton] she found that he was “not particularly well endowed” – indeed, was downright small for a man of his size. But there was scarcely time to take this in for “his desire to please was astounding,” she recalled. “Has was determined to satisfy me and boy, did he! At times I thought my head would explode with the pleasure.

Ekki beint það sem maður bjóst þegar ég hóf lesturinn í sakleysi mínu!

Laura Ingraham, bandarískur spjallþáttastjórnandi og hægrimaður með meiru, er gífurlega hress gella. Röksemdafærslurnar hennar eru auk þess á mannamáli og vel vatnsþéttar. Mér þykir þessi vera með þeim betri:

,,The average American out there loves the show 24. Okay? They love Jack Bauer, and they love 24. In my mind, that’s as close to a national referendum that it’s okay to use tough tactics against high-level al-Qaeda operatives as we’re going to get.”

Sem mikill áhugamaður um ævintýri JB liggur það því í augum uppi að ég gúddera – og raunar fagna – öllu litrófi pyntinganna sem eru til sýnis vikulega í 24.

Að sama skapi finnst mér í góðu lagi að svíkja og blekkja fólk ef ég græði fjárhagslega á því eða sigra einhverskonar keppni með athæfinu enda hef ég lúmsk gaman að hinum ávallt sígilda Survivor…

Nýlega gaf fyrrverandi varaforseti Bandaríkjanna, Al Gore, út bókina ,,The Assault on Reason”. Í grein dagsins fjallar Agnar Freyr Helgason um bókina og segir meðal annars: ,,Kjarni bókarinnar er þó viðameiri en einungis gagnrýni á Bush og félaga. Gore lýsir áhyggjum sínum af þróun lýðræðisins – hvernig hinn almenni borgari í Bandaríkjunum lætur sig varða meira um svefnleysi Paris Hilton en hverjir fara með almannavald og umfram allt, hvernig. Viðbrögð almennings, eða öllu heldur viðbragðsleysi, við pyntingum bandarískra hermanna á saklausu fólki í Abu Ghraib telur hann vera gott dæmi um andvaraleysi þjóðarinnar gagnvart umhverfi sínu og framtíð.” (meira …)