Af mikilli bjartsýni (sem felst í því að finna tíma til að lesa blessuðu skrudduna!) verslaði ég mér eintak af The Audacity of Hope eftir Barack Obama í gær. Er búinn með fyrsta kaflann og verð að segja að hún fangar mann frá fyrsta staf. Fáir eru leiknari með orðin en Obama og eru nokkur frábær kvót að finna fremst í bókinni. Látum eitt flakka:

Or maybe the trivialization of politics has reached a point of no return, so that most people see it as just one more diversion, a sport, with politicians our paunch-bellied gladiators and those who bother to pay attention just fans no the sidelines: We paint our faces red or blue and cheer our side and boo their side, and if it takes a late hit or cheap shot to beat the other team, so be it, for winning is all that matters.

Þessi tilvitnun – og raunar allar vangaveltur hans um hvernig pólitík er rekin á forsendunum við gegn þeim – minnti mig af einhverjum ástæðum svoldið mikið á atburði undanfarinna vikna í borginni…